50
Kvalita článku
Informačná hodnota: 41 | Originalita: 84 | Dôveryhodnosť: 34
Hits: 5256

Autor článku: Oľga Magalová

Dovolenka Kalymnose, 3. časť – Autobusový výlet po ostrove

Hneď druhý deň nášho pobytu mali autobusový výlet po ostrove . Sprievodcami nám boli Angličanka , žijúca na Kalymnose aj s manželom na dôchodku, a náš . V autobuse boli dovolenkári CK Aeolus a nejakí z inej CK. Z nášho strediska sme vyrazili smerom na po západnom pobreží, kde sú aj ostatné s plážami. Kalymnos je veľmi hornatý a pobrežie je členité. Hlavná cesta väčšinou vedie vysoko nad pobrežím a do jednotlivých stredísk sa schádza osobitnými cestami. Sprievodkyňa nás hneď upozornila, že sa blížia zákruty– prezývané „waw!“, z ktorých bude úchvatný pohľad na pobrežie aj na protiľahlý . Mala pravdu. Len kým som ja vyhrabala z kabele foťák, waw bolo za nami :) Napriek tomu som počas jazdy nafotila autobusu zopár záberov – pohľad z Kalymnosu na Telendos. Tento pohľad je typický pre strediská a . My v Kantuni sme z Telendosu videli iba kúsok „chvosta“, medzi nami bol iný kopec.

Ostrov Telendos sme s Julkou navštívili po týždni aj samé. Kúpili sme si v supermarkete lístok na miestnu dopravu za 80 centov do Myrties a z jeho prístaviska sme cestovali lodičkou na Telendos. Pozreli sme si gýčovitú chutnú promenádku na Telendose, potom sme sa vybrali na túru popri pobreží, ale bol taký vetrisko, že nás takmer sfúklo z útesu na plážičku pod ním :). Pôvodne sme mysleli, že sa tam zostaneme kúpať na niektorej z pláží, ale kvôli tomu vetru sme sa nakoniec rozhodli vrátiť na Kalymnos do Myrties. Ešte predtým sme si ale dali na Telendose chutné frapé v taverne . Potom sme sa lodičkou vrátili do Myrties a na tamojšej krásnej pláži s úchvatným výhľadom na Telendos sme prežili veľmi vydarený deň.

Postupovali sme pobrežím smerom na . Pri sme sa zatočili do vnútrozemia. Mali tam novú krásnu asfaltku, ktorá však mala také technické parametre, že na Slovensku by vydržala asi len jednu poriadnu letnú búrku a stiekla by rovno do mora :). Majú „“, že tam skoro neprší. Cestou sme videli mnoho skupín včelích úľov, vraj sa im tam veľmi darí. Celý Kalymnos je kamenistý, porastený takými „skalkovými“ kosodrevinkami ako vidno na obrázkoch. Sú rôznofarebné a voňavé. Ani požiar tam vraj nemal dlhé trvanie, lebo skapal skoro sám od seba keďže tam nemajú v horách . Iba blízko strediska nasadili hasiace . Vnútrozemská cesta nás doviezla až do mandarínkového údolia. To je napodiv celkom svieže a zelené, na jeho konci (začiatku smerom od mora) je mestečko . Leží na konci skalnatého fjordu. Tu sme mali asi hodinovú prestávku na prehliadku, my sme s Julkou na chvíľu „zakotvili“ v prístavčeku na betónových schodíkoch a máčali sme si nohy v čistučkom priezračnom mori. Vzdychali sme, že keby bolo viacej času, tak by sme si tam aj zaplávali. (To sa nám nakoniec splnilo v rámci lodného výletu, o ktorom napíšem neskôr).

Z Vathi sme pokračovali po východnom pobreží do hlavného mesta na juhu. končí strmo v mori, je takmer ľudoprázdne, ani tam nič nerastie, iba vedľa . Tie sú krásne, lebo ich miestne nežerú (vraj sú pre ne jedovaté). Kozy sú na východnom pobreží skoro všade, aj po ceste si vykračujú krížom krážom, vedia že ich nikto nezrazí :). Z východného je krásne vidieť , oblasť Marmarisu. Tiež je vidno blízke , spoza Kosu dokonca vytŕča vrchol sopečného ostrova .

V hlavnom meste Pothii sme mali asi hodinovú zastávku, najviac času sme z toho strávili v múzeu – manufaktúre na výrobu morských špongií. Bola to zároveň predajňa aj výrobňa, ale veľmi vkusne zariadená a s príjemným výkladom miestnej gréckej sprievodkyne. Nakúpili sme špongie (pravé, z Lýbijského mora!), potom na pešej zóne zopár suvenírov a pohľadníc a pokračovali sme autobusom hore serpentínami nad Pothiu do kláštora pomenovaného , podľa mnícha ktorý bol nedávno vyhlásený za svätého, lebo boli uznané jeho liečiteľské zázraky. Z areálu kláštora boli nádherné na Pothiu a do ďalekého okolia. Pred vstupom do areálu nás Sheryll požiadala, aby sme si prehodili niečo cez ramená a cez nohy, pokiaľ máme kraťasy nad . Všetci Aeolusáci to rešpektovali, ale väčšina z jej milých Angličanov na to hodila bobek. Čudovala som sa, že im nie je v kostole trápne, korzovať sa tam ako na pláži… Kostol bol nádherne vyzdobený, až tak veľkolepý som zatiaľ v Grécku nenavštívila.

Z Agios Savas sme prudkými serpentínami zišli do zálivu , kde bolo múzeum morských objavov. Po prehliadke múzea, ktoré bolo hneď vedľa , bolo voľno vyhradené na . Bolo tam čistučké, kľudné more bez vĺn, tak sme si s Julkou prišli na svoje :). Potom sme si v miestnej taverne pochutili na „gréckom sendviči“ a autobus nás porozvážal do našich stredísk. Na konci Jan poďakoval Sheryl za jej sprievodcovské a my sme spontánne zatlieskali. Až potom sa pridali aj Angličania. Boli fakt trápni, aj keď opúšťali autobus, žiaden z nich nepozdravil. Ako keby telce vystupovali z . Tak sme im to my museli ukázať keď sme vystupovali na našej zastávke a nahlas sme pozdravili po slovensky aj po anglicky a ešte aj šoféra po grécky :). Bolo vidno, ako ho to potešilo.

Author: Oľga Magalová

Holiday on Kalymnos, Part 3 – Bus Trip around the

On the second day of our stay, we had a bus trip around the island of Kalymnos. Our guides were Sheryl, an Englishwoman living on Kalymnos with her retired husband, and our representative, Jan. The bus accommodated holidaymakers from CK Aeolus and some English tourists from another travel agency. We set off from our resort, Kantuni, heading north along the western coast, where other holiday resorts with beaches are located. Kalymnos is very mountainous, and the coastline is rugged. The main road mostly runs high above the coastline, and individual resorts are accessed by separate roads. The guide immediately warned us that we were approaching the winding serpentines called „waw!“ from which there would be a breathtaking view of the coastline and the opposite island of Telendos. She was right. By the time I managed to dig my camera out of my bag, the „waw!“ was already behind us :) Nevertheless, I managed to take a few shots through the bus window during the journey – a view from Kalymnos to Telendos. This view is typical for the resorts of Myrties and Massuri. In Kantuni, we could only see a part of Telendos, a „tail“ between us and another hill.

Julka and I visited the island of Telendos by ourselves after a week. We bought a ticket for local transportation for 80 cents at the supermarket to get to Myrties, and from its port, we traveled by boat to Telendos. We explored the somewhat kitschy but charming promenade on Telendos, then embarked on a hike along the coast. However, was quite windy, and we almost got blown off the cliff onto the beach below :). Originally, we thought of staying there to swim at one of the beaches, but due to the wind, we decided to return to Kalymnos in Myrties. Before that, though, we enjoyed delicious frappé at the Zorbas tavern on Telendos. Then we took the boat back to Myrties and spent a very successful day on the beautiful beach there with a breathtaking view of Telendos.

We continued along the coast towards Emporio. At Arginonde, we turned inland. They had a new beautiful asphalt road there, but its technical parameters would probably only withstand a proper summer storm in , and it would flow straight into the sea :). They are „lucky“ that it rarely rains there. On the way, we saw many groups of beehives; apparently, the bees thrive in that area. The entire Kalymnos is rocky, covered with „rocky“ shrubs, as seen in the pictures. They come in various colors and are fragrant. A fire there reportedly didn’t last long because it died down almost on its own since there are no trees in the mountains. Only firefighting helicopters were deployed near the resort. The inland road took us all the way to the tangerine valley. Surprisingly, it is quite fresh and green; at its end (beginning from the sea), there is the town of Vathi. It lies at the end of a rocky fjord. Here, we had about an hour’s break for sightseeing. Julka and I anchored ourselves for a while on the concrete steps in the harbor, dipping our feet in the crystal-clear sea. We sighed that if there were more time, we would have gone for a swim. (In the end, this wish came true as part of a boat trip, which I will write about later).

From Vathi, we continued along the eastern coast to the main town of Pothia in the south. The eastern coast steeply ends in the sea, it is almost deserted, and nothing grows there except oleanders along the road. They are beautiful because the local goats don’t eat them (apparently, they are poisonous to them). Goats are almost everywhere on the eastern coast, even strolling along the road, knowing that no one will run them over :). From the eastern coast, you can get a beautiful view of Turkey, the area. You can also see nearby islands, and behind , the peak of the volcanic island of Nisyros protrudes.

In the main town of Pothia, we had about an hour-long stop, and most of that time was spent in the museum-factory for the production of sea sponges. It served as both a shop and a manufacturing facility but was tastefully decorated with a pleasant explanation from the local Greek guide. We bought sponges (real ones from the Libyan Sea!), then a few souvenirs and postcards in the pedestrian zone. After that, we continued by bus up the serpentine roads above Pothia to the monastery named Agios Savas, after a monk who was recently declared a saint because his healing miracles were recognized. From the monastery grounds, there were magnificent views of Pothia and the surrounding area. Before entering the monastery grounds, Sheryll asked us to cover our shoulders and knees if we were wearing shorts above the knee. All Aeolus tourists respected this, but most of her dear English people just scoffed at it. I was surprised that they didn’t feel awkward in the church, behaving as if they were on the beach. The church was beautifully decorated, the most magnificent I had visited in Greece so far.

From Agios Savas, we descended steep serpentine roads to the Vlyhadia Bay, where the Museum of Maritime Discoveries was located. After touring the museum, which was right next to the beach, we had free time reserved for swimming. The sea was calm and clean, without waves, so Julka and I enjoyed it to the fullest :). Later, we indulged in a „Greek sandwich“ at a local tavern, and the bus took us back to our resorts. At the end, Jan thanked Sheryl for her guiding services, and we spontaneously applauded. Only then did the English people join in. They were really awkward, even when leaving the bus, none of them greeted. It was as if they were getting off public transportation. So, we had to show them when we disembarked at our stop, and we greeted loudly in Slovak, English, and even the bus driver in Greek :). You could see how much it pleased him.

Διακοπές στην Καλύμνο, Μέρος 3 – Εκδρομή με λεωφορείο στο νησί

Kalymnos, Εκδρομή με λεωφορείο στο νησί – Μέρος 1

Αμέσως τη δεύτερη μέρα των διακοπών μας, είχαμε μια εκδρομή με λεωφορείο στο νησί της Καλύμνου. Οι συνοδοί μας ήταν η Άγγλος Sheryl, που ζει στην Καλύμνο με τον σύζυγό της σε συνταξιοδότηση, και ο εκπρόσωπός μας Jan. Στο λεωφορείο ήταν ταξιδιώτες του CK Aeolus και μερικοί Άγγλοι από άλλο ταξιδιωτικό γραφείο. Από το καταφύγιό μας στην περιοχή Kantuni, εκκινήσαμε προς τα βόρεια κατά μήκος της δυτικής ακτής, όπου υπάρχουν και τα άλλα θέρετρα με παραλίες. Η Καλύμνος είναι πολύ ορεινή, και η ακτογραμμή της είναι κατακερματισμένη. Ο κύριος δρόμος συνήθως κινείται ψηλά πάνω από την ακτογραμμή, και οι διάφορες πόλεις προσεγγίζονται με ξεχωριστούς δρόμους. Η ξεναγός μας μας προειδοποίησε αμέσως ότι πλησιάζουμε τις στροφές-σερπαντίνες που ονομάζονται „waw!“, από όπου θα έχουμε εκπληκτική θέα στην ακτογραμμή και στον απέναντι νησί Telendos. Είχε δίκιο. Μόνο που, μέχρι να βγάλω τη φωτογραφική μηχανή από την τσάντα μου, το „waw“ ήταν πια πίσω από μας :) Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τράβηξα μερικές φωτογραφίες μέσα από το παράθυρο του λεωφορείου – η θέα από την Καλύμνο προς το Telendos. Αυτή η θέα είναι χαρακτηριστική για τα θέρετρα Myrties και Massuri. Στην Kantuni βλέπαμε το Telendos μόνο από ένα μικρό κομμάτι, καθώς υπήρχε ένα άλλο βουνό μεταξύ μας.

Το νησί Telendos το επισκεφθήκαμε με την Julka μετά από μια εβδομάδα. Αγοράσαμε ένα εισιτήριο για την τοπική μεταφορά από το σούπερ μάρκετ με 80 λεπτά για το Myrties και ταξιδέψαμε με βάρκα από το λιμάνι του προς το Telendos. Κοιτάξαμε την κιτρινωπή, νόστιμη περιοδεία στο Telendos, και στη συνέχεια ξεκινήσαμε για μια πεζοπορία κατά μήκος της ακτογραμμής, αλλά ένας άνεμος σχεδόν μας ξεσήκωσε από τον βράχο σε μια παραλία κάτω από αυτόν :). Αρχικά, νομίζαμε ότι θα παραμείνουμε για κολύμπι σε κάποια από τις παραλίες, αλλά λόγω του αέρα, αποφασίσαμε τελικά να επιστρέψουμε στην Καλύμνο στο Myrties. Πριν από αυτό, όμως, απολαύσαμε ένα νόστιμο φραπέ στην ταβέρνα Zorbas του Telendos. Στη συνέχεια, επιστρέψαμε με τη βάρκα στο Myrties, και στην όμορφη παραλία με εκπληκτική θέα στο Telendos, περάσαμε ένα πολύ επιτυχημένο ημέρα.

Προχωρήσαμε κατά μήκος της ακτογραμμής προς το Εμπόριο. Στο Arginonde, στρίψαμε προς το εσωτερικό. Είχαν έναν νέο, όμορφο ασφαλτοστρωμένο δρόμο, ο οποίος ωστόσο θα διαρκούσε περίπου μία σοβαρή καλοκαιρινή καταιγίδα στη Σλοβακία και θα κατέληγε απευθείας στη θάλασσα :). „Τυχεροί“ που στο νησί σχεδόν ποτέ δεν βρέχει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, είδαμε πολλά σμήνη μελισσοκόμων, λένε ότι τα πηγαίνουν πολύ καλά εκεί. Ολόκληρη η Κάλυμνος είναι πετρώδης, καλυμμένη με αυτά τα „βραχοειδή“ θυμαρίσια όπως φαίνεται στις φωτογραφίες. Είναι ποικίλα χρωματιστά και μυρωδάτα. Ακόμη και η φωτιά δεν κράτησε πολύ εκεί, γιατί πέθανε σχεδόν από μόνη της, καθώς στα βουνά δεν υπάρχουν δέντρα. Μόνο κοντά στο θέρετρο εκτόξευσαν ελικόπτερα πυρόσβεσης. Η εσωτερική διαδρομή μας έφερε μέχρι τον κόλπο των μανταρινιών. Εκεί είναι αρκετά φρέσκο και πράσινο, και στο τέλος του (αρχής προς τη θάλασσα) βρίσκεται το χωριό Βάθη. Βρίσκεται στο τέλος ενός βραχώδους φιόρδ και εκεί είχαμε περίπου μια ώρα διάλειμμα για να περπατήσουμε, εγώ και η Julka „αγκυροβολήσαμε“ για λίγο στο λιμανάκι στις βετονικές σκάλες και έβουλιάζαμε τα πόδια μας στην καθαρή διάφανη θάλασσα. Αναστενάξαμε ότι αν είχαμε περισσότερο χρόνο, θα κολυμπούσαμε εκεί. (Αυτό το καταφέραμε τελικά κατά τη διάρκεια της βατραχικής εκδρομής, για την οποία θα γράψω αργότερα).

Από το Βαθύ συνεχίσαμε κατά μήκος της ανατολικής ακτής προς την πρωτεύουσα Pothia, προς το νότο. Η ανατολική ακτή τελειώνει απότομα στη θάλασσα, είναι σχεδόν ανθρωποκεντρική, δεν υπάρχει τίποτα που να αναπτύσσεται εκεί, μόνο τα λειμονάρια δίπλα στον δρόμο. Είναι όμορφα, γιατί οι τοπικές κατσίκες δεν τα τρώνε (λένε ότι είναι δηλητηριώδη για αυτές). Οι κατσίκες είναι σχεδόν παντού στην ανατολική ακτή, ακόμη και πάνω στον δρόμο περπατούν διασχίζοντας, ξέρουν ότι κανείς δεν θα τις χτυπήσει :). Από την ανατολική ακτή, η θέα προς την Τουρκία είναι όμορφη, προς την περιοχή του Μαρμαρίδου. Μπορείτε επίσης να δείτε κοντινά νησιά, ακόμη και από τη Κω προεξέχει το κορυφαίο του ηφαιστείου νησί Nisyros.

Στην πρωτεύουσα Πόθια, είχαμε μια περίπου ωριαία στάση, μεγαλύτερο μέρος του οποίου περάσαμε στο μουσείο – εργαστήριο για την παραγωγή θαλάσσιων σφουγγαριών. Ήταν ταυτόχρονα ένα κατάστημα και ένα εργαστήριο, αλλά διακοσμημένο με πολύ καλό γούστο και με ευχάριστη εξήγηση της τοπικής ελληνίδας ξεναγού. Αγοράσαμε σφουγγάρια (αληθινά, από τη Λιβυκή Θάλασσα!), έπειτα αγοράσαμε μερικά σουβενίρ και καρτ ποστάλ και συνεχίσαμε με το λεωφορείο πάνω από το Πόθια προς τα επάνω στα στενά δρομάκια προς το μοναστήρι που ονομάζεται Άγιος Σάββας, από το μοναχό που πρόσφατα ανακηρύχθηκε άγιος, για τα θαυματουργά θεραπευτικά του θαύματα. Από τον χώρο του μοναστηριού υπήρχαν υπέροχες θέατρικές προοπτικές του Πόθια και των περιοχών του. Πριν εισέλθουμε στον χώρο, η Sheryl μας παρακάλεσε να πετάξουμε κάτι πάνω από τους ώμους και τα πόδια μας, αν φοράμε σορτς πάνω από τα γόνατα. Όλοι οι ταξιδιώτες του Aeolus το σεβάστηκαν, αλλά η πλειονότητα των γλυκών Άγγλων της έριξε το δεύτερο μάτι. Θαύμασα πώς δεν ντράπηκαν στην εκκλησία, περπατώντας όπως στην παραλία… Η εκκλησία ήταν όμορφα διακοσμημένη, τόσο επιβλητική όσο έχω επισκεφτεί μέχρι τώρα στην Ελλάδα.

Από τον Άγιο Σάββα κατεβήκαμε με γρήγορες στροφές στον κόλπο του Βλυχάδια, όπου υπήρχε το μουσείο θαλάσσιων ευρημάτων. Μετά την επίσκεψη στο μουσείο, που ήταν αμέσως δίπλα στην παραλία, είχαμε ελεύθερο χρόνο για κολύμπι. Ήταν καθαρή, ήσυχη θάλασσα χωρίς κύματα, οπότε είχαμε μια όμορφη εμπειρία με την Τζούλια. Στη συνέχεια, απολαύσαμε ένα „ελληνικό σάντουιτς“ σε μια ταβέρνα της περιοχής, και το λεωφορείο μας μετέφερε πίσω στα θέρετρά μας. Στο τέλος, ο Γιάννης ευχαρίστησε τη Σέρυλ για τις υπηρεσίες της ως ξεναγού, και εμείς χειροκροτήσαμε αυθόρμητα. Μετά έκαναν το ίδιο και οι Άγγλοι. Ήταν πραγματικά αδέξιοι, ακόμη και κατά την αποχώρησή τους από το λεωφορείο, κανένας από αυτούς δεν χαιρέτησε. Σαν να αποβιβάζονταν από ένα λεωφορείο. Έτσι, εμείς πρέπει να τους δείξουμε όταν κατεβαίναμε στον σταθμό μας και χαιρετήσαμε δυνατά στα σλοβακικά, αγγλικά και ακόμη και στον οδηγό στα ελληνικά :). Ήταν εμφανές πόσο το εκτίμησε.