Krajina, Slovensko, Typ krajiny, Mestá, Slovenské mestá, Mestá, Zamagurie, Fotografie

Podolínec

skala
Hits: 3310

Mesto Podolínec (latinsky Podolinum, nemecky Pudlein, maďarsky Podolin, poľsky Podolincz) má bohatú históriu. Rád piaristov ho dokonca nazval Atény nad Popradom (podolinec.eu). Leží v údolí Poprad, na rozhraní Spišskej Magury, Podtatranskej kotliny a Levočských vrchov (podolinec.eu). Prvá písomná zbierka je z roku 1235 (podolinec.eu). Názvy : Podolin, Podolinecz, Podolinyecz. Kaplnka svätej Anny na cintoríne je z prelomu 13. a 14. storočia. V roku 1295 bol postavený kostol Nanebovzatia Panny Márie neďaleko trhoviska. V 15. storočí v meste rozkvitali a obchod. Najviac preslávená bola výroba nožov. V polovici 17. storočia bol postavený rannobarokový piaristický kláštor s dvojvežovým kostolom (podolinec.eu). Piaristické gymnázium bolo otvorené v roku 1643. Slúžilo do roku 1919. V meste pôsobilo aj , prvá zachovaná správa hovorí o predstavení z roku 1688 (kniznicasl.sk). Už v roku 1828 tu žilo 2 140 obyvateľov. V roku 1991 – 2908 (podolinec.eu). 7.4.1412 uhorský kráľ Žigmund Luxemburský povýšil Podolínec na slobodné kráľovské mesto (podolinec.eu). Za patrónku a zakladateľku mesta sa pokladá krakovská a sandomierská vojvodkyňa Kunigunda (1234 – 1292) – dcéra uhorského kráľa Belu IV.. Ako prví vôbec na Slovensku sa v Podolínci organizujú čižmári, 2.1.1415 získavajú cechové artikuly a zakladajú samostatný cech. V 16. storočí tu vznikli ďalšie cechy hrnčiarov, tkáčov, kožušníkov, kováčov, nožiarov a mečiarov. Nesmierne tragickým pre mesto bol mor v roku 1710, pri ktorom o 8.8 do konca novembra zomrelo 974 ľudí (kniznicasl.sk). Jozef Maximilián Petzval (1807 – 1891) bol študentom podolínskeho gymnázia, ako prvý vypočítal konštrukciu fotografického portrétneho a krajinárskeho objektívu, vypočítal korekcie optických sústav (podolinec.eu). V roku 1990 bol Podolínec vyhlásený za mestskú pamiatkovú rezerváciu (podolinec.eu).

The town of Podolínec (Latin: Podolinum, German: Pudlein, Hungarian: Podolin, Polish: Podolincz) has a rich history. It was even referred to as the Athens above the Poprad River by the Piarists (podolinec.eu). It is situated in the valley of the Poprad River, at the crossroads of the Spišská Magura, Podtatranská Basin, and Levočské Vrchy (podolinec.eu). The first written mention dates back to 1235 (podolinec.eu). The town has been known by various names: Podolin, Podolinecz, Podolinyecz. The Chapel of St. Anne in the cemetery dates from the turn of the 13th and 14th centuries. In 1295, the Church of the Assumption of the Virgin Mary was built near the market. In the 15th century, crafts and trade flourished in the town, with knife production gaining particular renown. In the mid-17th century, an early Baroque Piarist monastery with a twin-tower church was built (podolinec.eu). The Piarist Gymnasium was opened in 1643 and served until 1919. The town also had a theater, with the first recorded performance dating back to 1688 (kniznicasl.sk). In 1828, there were already 2,140 inhabitants, and in 1991, the population had grown to 2,908 (podolinec.eu). On April 7, 1412, Hungarian King Sigismund of Luxembourg elevated Podolínec to a free royal town (podolinec.eu). The patron and founder of the town is considered to be Kunigunda, Duchess of Krakow and Sandomierz (1234 – 1292) – the daughter of Hungarian King Bela IV. In Podolínec, the first guild of shoemakers in Slovakia was established on January 2, 1415. They acquired guild articles and founded an independent guild. In the 16th century, other guilds were established, including potters, weavers, furriers, blacksmiths, knife makers, and swordsmiths. The town faced a tragic event in 1710 when a plague struck, leading to the death of 974 people from August 8 to the end of November (kniznicasl.sk). Jozef Maximilián Petzval (1807 – 1891), a student of the Podolínec Gymnasium, was the first to calculate the construction of a photographic portrait and landscape lens, determining corrections for optical systems (podolinec.eu). In 1990, Podolínec was declared a municipal monument reserve (podolinec.eu).

Miasto Podolínec (łac. Podolinum, niem. Pudlein, węg. Podolin, pol. Podolincz) ma bogatą historię. Zakon Pijarów nazwał je nawet Atenami nad Popradem (podolinec.eu). Położone jest w dolinie rzeki Poprad, na styku Gór Spiskich, Kotliny Podtatrzańskiej i Gór Levočskich (podolinec.eu). Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1235 roku (podolinec.eu). Miasto znane było również pod różnymi nazwami: Podolin, Podolinecz, Podolinyecz. Kaplica św. Anny na cmentarzu pochodzi z przełomu XIII i XIV wieku. W 1295 roku zbudowano kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny niedaleko targowiska. W XV wieku w mieście rozwinęły się rzemiosła i handel. Najbardziej znaną branżą było wytwarzanie noży. W połowie XVII wieku zbudowano wczesnobarokowy klasztor pijarów z dwuwieżowym kościołem (podolinec.eu). Gimnazjum Pijarów zostało otwarte w 1643 roku i działało do 1919 roku. W mieście działał także teatr, a pierwsze zachowane przedstawienie pochodzi z 1688 roku (kniznicasl.sk). W 1828 roku mieszkało tu już 2 140 osób, a w 1991 roku liczba ta wzrosła do 2 908 (podolinec.eu). 7 kwietnia 1412 roku węgierski król Zygmunt Luksemburski nadał Podolíncowi status wolnego królewskiego miasta (podolinec.eu). Za patronkę i założycielkę miasta uważana jest Kunegunda, księżna krakowska i sandomierska (1234 – 1292) – córka węgierskiego króla Beli IV. W Podolíncu powstała pierwsza cechowa grupa szewców na Słowacji, która 2 stycznia 1415 roku uzyskała artykuły cechowe i założyła samodzielny cech. W XVI wieku powstały kolejne cechy garncarzy, tkaczy, kuśnierzy, kowali, kowali nożowych i mieczników. Niezwykle tragicznym wydarzeniem dla miasta była zaraza w 1710 roku, w wyniku której od sierpnia do końca listopada zmarło 974 osób (kniznicasl.sk). Józef Maximilian Petzval (1807 – 1891), uczeń gimnazjum podolínecko, jako pierwszy obliczył konstrukcję obiektywu fotograficznego do portretów i krajobrazu, wyznaczając korekty dla układów optycznych (podolinec.eu). W 1990 roku Podolínec został ogłoszony rezerwatem pomników miejskich (podolinec.eu).

Krajina, Slovensko, Objekty, predmety a priestory, Obce, Slovenské, Dolné Považie, Kostoly, Umenie, Stavby, Fotografie, Topoľčianske obce

Lipovník – obec pod Marhátom

skala
Hits: 3648

Obec v okrese Topoľčany medzi obcami Vozokany a Bojná. Nad dedinou sa čnie hradba Považského Inovca. Prvá písomná zmienka o obci ležiacej v nadmorskej výške 262 metrov nad morom (Wikipedia) v severozápadnej časti Nitrianskej pahorkatiny (lipovnik.eu), je z roku 1283 (Wikipedia). Prvá zmienka vraví o obci s názvom Lipolnuk. Až od roku 1808 ma obec súčasné pomenovanie Lipovník. V roku 1715 tu žilo 23 domácností. V súčasnosti má obec 330 obyvateľov. V minulosti mala obec pri potoku Hlavinka tri (Ladislav Paškrta). Rímskokatolícky kostol svätého Imricha je z roku 1771 (Wikipedia). V obci sa nachádza Lurdská jaskyňa z roku 1960 (Ladislav Paškrta).

The village is located in the Topoľčany district between the villages of Vozokany and Bojná. Above the village rises the hill of . The first written mention of the village, situated at an altitude of 262 meters above sea level (Wikipedia) in the northwest part of the Highlands (lipovnik.eu), dates back to the year 1283 (Wikipedia). The initial reference speaks of a village named Lipolnuk. It was only since 1808 that the village has been known by its current name, Lipovník. In 1715, there were 23 households in the village. Currently, the village has 330 inhabitants. In the past, the village had three mills along the Hlavinka stream (Ladislav Paškrta). The Roman Catholic Church of Saint Imrich dates back to 1771 (Wikipedia). The village also features a Lourdes Grotto built in 1960 (Ladislav Paškrta).

Reportáže, Reportáže zo Slovenska, Piešťanské reportáže, Oslavy, Považské reportáže, Fotografie

Veľká noc v Piešťanoch

skala
Hits: 2132

Raz som mal to šťastie, že som zbadal už v neskorších hodinách z okna Veľkonočnú procesiu. Nemal som hneď poruke potrebnú techniku, ale výsledok podľa mňa stojí za pozretie. Na fotografiách vidno, že sprievod obkolesil celý kruhový objazd, pekne sa okolo neho obtočil a pokračoval naspäť smerom ku kostolu, odkiaľ prišiel.

Once, I was fortunate enough to witness the Easter procession in the late hours from my window. I didn’t have the necessary equipment immediately at hand, but, in my opinion, the result is worth seeing. In the photos, you can see that the procession encircled the entire roundabout, elegantly wound around it, and continued back towards the church from where it originated.

Einmal hatte ich das Glück, die Osterprozession in den späten Stunden aus meinem Fenster heraus zu beobachten. Ich hatte nicht sofort die notwendige Ausrüstung zur Hand, aber das Ergebnis ist meiner Meinung nach sehenswert. Auf den Fotos ist zu sehen, dass der Umzug den gesamten Kreisverkehr umrundet hat, sich elegant darum gewunden hat und dann in Richtung der Kirche zurückgegangen ist, von wo er gekommen ist.

Text: Kornel Duffek Je neskorý večer, skoro noc – Veľká noc. Z diaľky zaznieva tiahly spev. Spieva množstvo ľudí, veľký spevácky zbor. Melódia je povedomá, áno je to Alleluja. Na ulici ide procesia – vpredu miništranti, za nimi kňaz s monštranciou a veriaci. Oslavujú sviatok Zmŕtvychvstania. Piešťanská procesia, ktorá vychádza z Kostola sv. Cyrila a Metoda, sa líši od ostatných v tom, že prechádza dvoma okružnými križovatkami. Pri oboch stoja policajti a zastavujú premávku, aby procesia mohla nerušene prejsť. Medzitým stále spievajúci veriaci sa otáčajú na druhej okružnej križovatke a pomaly sa uberajú späť ku kostolu.

Text: Kornel Duffek It’s late evening, almost night – Easter Vigil. In the distance, a drawn-out chant is heard. Many people are singing, a large choir. The melody is familiar; yes, it’s the Alleluia. A procession is moving down the street – altar boys in the front, behind them a priest with the monstrance, and the faithful. They are celebrating the Resurrection feast. The Easter procession in , originating from the Church of St. Cyril and Methodius, is different from others in that it passes through two roundabouts. At both, police officers stand, stopping traffic so the procession can pass undisturbed. Meanwhile, the continuously singing faithful turn at the second roundabout and slowly make their way back to the church.

Text: Kornel Duffek Es ist spätabends, fast Nacht – Osternacht. In der Ferne ist ein langgezogener Gesang zu hören. Viele Menschen singen, ein großer Chor. Die Melodie ist vertraut, ja, es ist das Halleluja. Eine Prozession bewegt sich die Straße entlang – Ministranten vorneweg, dahinter ein Priester mit der Monstranz und die Gläubigen. Sie feiern das Fest der Auferstehung. Die Osterprozession in Piešťany, die von der Kirche St. Cyril und Methodius ausgeht, unterscheidet sich von anderen darin, dass sie durch zwei Kreisverkehre führt. An beiden stehen Polizisten und stoppen den Verkehr, damit die Prozession ungestört passieren kann. Währenddessen drehen sich die ununterbrochen singenden Gläubigen am zweiten Kreisverkehr um und machen sich langsam auf den Rückweg zur Kirche.

Krajina, Slovensko, Dokumenty, Slovenské dokumenty, Zamagurie, Zamagurské dokumenty, Fotografie

Ľubovniansky skanzen

skala
Hits: 2287

Skanzen sa nachádza tesne pod Ľubovnianským hradom, z hradu vidno skanzen a keď ste v skanzene, tak vidíte hrad.

Ľubovniansky skanzen je označený ako múzeum ľudovej architektúry, nachádza sa v ňom 25 objektov. Verejnosti je prístupný od roku 1985 (staralubovna.sk). Je národopisnou expozíciou v prírode, ktorá predstavuje etnicky zmiešaný región severovýchodného Spiša a severozápadného Šariša, kde stáročia žili spolu Slováci, , Rusíni, Gorali a Židia (Wikipedia). V areáli dominuje zrubový gréckokatolícky kostolík svätého Michala archanjela z Matysovej z roku 1833. Nachádza sa tu barokovo-klasicistický ikonostas, z Veľkého Lipníka, Litmanovej, Veľkej Lesnej, Údole, Jakubian, Kremnej, Kamienky, Jarabiny. Hospodárske a technické objekty a sezónne poľné obydlia (staralubovna.sk).

The open-air museum is located just below Ľubovniansky hrad (Ľubovňa Castle), and the castle can be seen from the open-air museum. When you are in the open-air museum, you also have a view of the castle.

The Ľubovniansky skanzen is designated as a museum of folk architecture and comprises 25 structures. It has been open to the public since 1985 (staralubovna.sk). It serves as an ethnographic exhibition in nature, presenting the ethnically mixed region of northeastern and northwestern , where Slovaks, Germans, Rusyns, Gorals, and Jews lived together for centuries (Wikipedia). The dominant feature in the area is the log Greek Catholic church of St. Michael the Archangel from Matysová, built in 1833. The site also includes a Baroque-Classicist iconostasis, houses from Veľký Lipník, Litmanová, Veľká Lesná, Údolie, Jakubian, Kremná, Kamienka, and Jarabina, as well as economic and technical buildings and seasonal field dwellings (staralubovna.sk).

Skansen znajduje się tuż poniżej zamku Ľubovňa, z którego widać skansen, a będąc w skansenie, widzisz zamek.

Ľubovniansky skanzen jest oznaczony jako muzeum architektury ludowej i obejmuje 25 obiektów. Jest dostępny dla publiczności od 1985 roku (staralubovna.sk). Stanowi etnograficzną wystawę na świeżym powietrzu, prezentując etnicznie zróżnicowany region północno-wschodniego Spiša i północno-zachodniego Šariša, gdzie przez wieki wspólnie żyli Słowacy, Niemcy, Rusini, Górale i Żydzi (Wikipedia). Dominującym obiektem na terenie jest drewniany, greckokatolicki kościół św. Michała Archanioła z Matysovej z 1833 roku. Na terenie skansenu znajdują się również barokowo-klasycystyczny ikonostas, domy z Veľký Lipník, Litmanovej, Veľkej Lesnej, Údolia, Jakubian, Kremnej, Kamienki i Jarabiny, a także budynki gospodarcze, techniczne i sezonowe domy polowe (staralubovna.sk).

Krajina, Slovensko, Typ krajiny, Príroda, Zamagurie, Polia, Biotopy, Fotografie

Hniezdne – slobodné kráľovské mesto

skala
Hits: 2583

Obec Hniezdne sa nachádza neďaleko od Starej Ľubovne. Leží v nadmorskej výške 539 metrov nad morom. Na 17.98 km2 tu žije 1430 obyvateľov. Prvá písomná zmienka je z roku 1286 pod názvom Knysen. Iné historické názvy: Gniezda, Gnezda, Gnasdo, Gnesna, Gnezda, Gnesdna, Gnezen, Gnezt, Gniesna, Gnyzna, Gnizda,  Gniaszna, Gniazda, Gentz, Gnesda, Gnyezda, Kniesen, Gňazda. Názov je odvodení od hniezda, v poľštine gniazdo (ocu.sk). Pôvodné obyvateľstvo splynulo s nemeckými prisťahovalcami. V roku 1412 sa obec stala slobodným kráľovským mestom. Obyvatelia sa venovali pivovarníctvu, krajčírstvu, obuvníctvu, kováčstvu, zámočníctvu, stolárstvu, tesárstvu, kožušníctvu, kolárstvu (ocu.sk).

The village of Hniezdne is located near Stara Lubovna. It is situated at an altitude of 539 meters above sea level. With an area of 17.98 km2, it is home to 1430 residents. The first written mention dates back to 1286 under the name Knysen. Other historical names include Gniezda, Gnezda, Gnasdo, Gnesna, Gnezda, Gnesdna, Gnezen, Gnezt, Gniesna, Gnyzna, Gnizda, Gňazda, Gniaszna, Gniazda, Gentz, Gnesda, Gnyezda, Kniesen (ocu.sk). The name is derived from the word „hniezdo,“ which means nest in Slovak, and „gniazdo“ in Polish.

Hniezdne to wieś położona niedaleko Starej Ľubovny. Leży na wysokości 539 metrów nad poziomem morza. Na obszarze 17,98 km2 mieszka 1430 mieszkańców. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z roku 1286 pod nazwą Knysen. Inne historyczne nazwy to Gniezda, Gnezda, Gnasdo, Gnesna, Gnezda, Gnesdna, Gnezen, Gnezt, Gniesna, Gnyzna, Gnizda, Gňazda, Gniaszna, Gniazda, Gentz, Gnesda, Gnyezda, Kniesen (ocu.sk). Nazwa pochodzi od słowa „hniezdo,“ co oznacza gniazdo po słowacku, a „gniazdo“ po polsku.

Село Гнєздне розташоване неподалік від Старої Любовні. Висота над рівнем моря становить 539 метрів. На площі 17,98 км2 проживає 1430 мешканців. Перша писемна згадка відноситься до 1286 року і має назву Кнісен. Інші історичні назви: Гнєзда, Гнезда, Гнасдо, Гнесна, Гнезда, Гнесдна, Гнезен, Гнезт, Гнєсна, Гнізна, Гнізда, Гнязда, Гнясна, Гнязда, Гентз, Гнесда, Гньєзда, Кнісен (ocu.sk). Назва походить від слова „гніздо“ в словацькій мові та „гніздо“ в польській.