Akvaristika, Biológia

Správna výslovnosť latinčiny vo vedeckých pomenovaniach

Hits: 11608

Autor prís­pev­ku: Ján Iskra

Vedec­ké náz­vy živých orga­niz­mov sú písa­né výluč­ne v latin­skom jazy­ku a iba vo výni­moč­ných prí­pa­doch je to latinsko-​grécke pomenovanie

1 c:

  • ak sa v slo­ve nachá­dza pred samoh­lás­ka­mi a, o, u a pred všet­ký­mi spo­lu­hlás­ka­mi a na kon­ci slo­va sa vyslo­vu­je ako k Prí­klad: Caras­sius – kara­sius;  – kryp­to­ko­ry­ne;  – kory­do­ras; Cuba­nicht­hys – Kuba­nych­tys; Octo­fas­cia­tum – Okto­fas­ci­ja­tum atď.
  • pred samoh­lás­ka­mi e, i a y a pred dvoj­hlás­ka­mi ae, oe a eu sa vyslo­vu­je ako c. Prí­klad: ; Cera­top­te­ris – Cera­top­te­ris; cer­nu­us – cer­nu­us; cae­ru­le­us – céru­le­us ; ceu – ceu; pau­ci­per­fo­ra­ta – pau­ci­per­fo­ra­ta; cilia­ta – cilia­ta atď.

2. samoh­lás­ka i, ak sa vyskytuje:

  • na začiat­ku slo­va pred samoh­lás­kou a vo vnút­ri slo­va medzi dvo­ma samoh­lás­ka­mi sa vyslo­vu­je ako j. Prí­klad: Iotab­ry­con – Jotab­ry­kon; mai­or – major; iubi­le­um – jubi­lé­um atď.;
  • na začiat­ku slo­va pred spo­lu­hlás­kou sa vyslo­vu­je ako i. Prí­klad: Iguanodec-​tes – Ikva­no­dek­tes atď.

3 s, ak sa vysky­tu­je medzi dvo­ma samoh­lás­ka­mi a dvoj­hlás­ka­mi; a medzi spo­lu­hlás­ka­mi n, l, r a samoh­lás­kou sa vyslo­vu­je ako z. Prí­klad:  – Koli­za; fal­sus – fal­zus atď.

4. dvoj­hlás­ka ae a oe sa vyslo­vu­je ako é. Prí­klad:  – Ékvuj­dens  – cich­li­dé;  – cha­ra­ci­dé;  – Cyp­ri­ni­dé; Poeci­lia – Péci­lia; E‑xocoetidae – Ekso­cé­ty­dé; lore­to­en­sis – lore­tén­zis; Poeci­lob­ry­con – Péci­lob­ry­kon atď.

5. dvoj­hlás­ka ea a eo sa vyslo­vu­je ako ea a eo. Prí­klad: area – area;  . ; eos – eos atď.

6. dvoj­hlás­ka ph sa vyslo­vu­je ako f. Prí­klad: Spha­e­richt­hys – sfé­rich­tys; Sca­top­ha­gus – Ska­to­fa­gus;  – Ksi­fo­fo­rus atď.

7. pís­me­na ti sa vyslovujú:

  • pred všet­ký­mi samoh­lás­ka­mi a dvoj­hlás­kou ae ako ci. Prí­klad:  – Bocia atď.
  • po spo­lu­hlás­kach s, t a x sa vždy vyslo­vu­jú ko ty a to aj v tom prí­pa­de, ak nasle­du­je , ale­bo ak je i dlhé ale­bo prí­zvuč­né. Prí­klad:  – Pis­ty­ja; Tila­pia – Tyla­pi­ja; mix­tio – miks­ty­jo; Titus – Tytus. atď

8. pís­me­na di a ni sa vyslo­vu­jú ako dy a ny. Prí­klad: bri­char­di – bri­char­dy; nilo­ti­ca – nylo­ty­ca atď.

9. pís­me­na gu, qu a su sa pred dvo­ma samoh­lás­ka­mi vyslo­vu­jú ako gv, kv a sv. Prí­klad: quidam – kvuj­dam; Pana­que – panak­ve; equ­es – ekves; guate­ma­len­sis – gva­te­ma­len­zis; suavis – svávis

10dve pís­me­na, sa vyslo­vu­jú ako jed­no. Prí­kla­dy: ll – ocel­la­tus –oce­la­tus; nn – Nan­nob­ry­con – Nanob­ry­kon; ss – Colos­so­ma – Colo­so­ma; tt – gut­ta – guta atď.

11sch vždy vyslo­vu­je­me ako sch. Prí­klad: schu­ber­ti – schu­ber­ty atď.

12sh vždy vyslo­vu­je­me ako sh. Prí­klad: brash­ni­ko­vi – brash­ni­ko­vi atď.

13. pís­me­na ngu sa pred dvo­ma samoh­lás­ka­mi vyslo­vu­jú ako ngv. Prí­klad: san­gu­ine­us – san­gvi­ne­us atď.

14. pís­me­na ex sa pred samoh­lás­kou vyslo­vu­jú ako egz. Prí­klad: exem­plar – egzem­plar; exc­re­men­tum – egs­kre­men­tum atď.

15. pís­me­na th vyslo­vu­je­me ako t. Prí­klad: tho­ra­ca­tum – tora­ka­tum; isth­men­sis – istmen­zis atď.


Aut­hor of the post: Ján Iskra

Scien­ti­fic names of living orga­nisms are writ­ten exc­lu­si­ve­ly in the Latin lan­gu­age, and only in excep­ti­onal cases is it Latin-​Greek nomenclature.

1. Con­so­nant c:

- When it occurs befo­re vowels a, o, u, and befo­re all con­so­nants and at the end of a word, it is pro­noun­ced as k. Exam­ple: Caras­sius – kara­sius; Cryp­to­co­ry­ne – kryp­to­ko­ry­ne; Cory­do­ras – kory­do­ras; Cuba­nicht­hys – Kuba­nych­tys; Octo­fas­cia­tum – Okto­fas­ci­ja­tum, etc.
– Befo­re vowels e, i, and y, and befo­re dipht­hongs ae, oe, and eu, it is pro­noun­ced as c. Exam­ple: Cic­hla­so­ma – Cic­hla­so­ma; Cera­top­te­ris – Cera­top­te­ris; cer­nu­us – cer­nu­us; cae­ru­le­us – céru­le­us Cyno­le­bias – Cyno­le­bias; ceu – ceu; pau­ci­per­fo­ra­ta – pau­ci­per­fo­ra­ta; cilia­ta – cilia­ta, etc.

2. Vowel i, when it occurs:

- At the begin­ning of a word befo­re a vowel and insi­de a word bet­we­en two vowels, it is pro­noun­ced as j. Exam­ple: Iotab­ry­con – Jotab­ry­kon; mai­or – major; iubi­le­um – jubi­lé­um, etc.
– At the begin­ning of a word befo­re a con­so­nant, it is pro­noun­ced as i. Exam­ple: Iguanodec-​tes – Ikva­no­dek­tes, etc.

3. Con­so­nant s, when it occurs bet­we­en two vowels and dipht­hongs, and bet­we­en con­so­nants n, l, r, and a vowel, it is pro­noun­ced as z. Exam­ple: Coli­sa – Koli­za; fal­sus – fal­zus, etc.

4. Dipht­hongs ae and oe are pro­noun­ced as é. Exam­ple: Aequ­idens – Ékvuj­dens Cich­li­dae – cich­li­dé; Cha­ra­ci­dae – cha­ra­ci­dé; Cyp­ri­ni­dae – Cyp­ri­ni­dé; Poeci­lia – Péci­lia; E‑xocoetidae – Ekso­cé­ty­dé; lore­to­en­sis – lore­tén­zis; Poeci­lob­ry­con – Péci­lob­ry­kon, etc.

5. Dipht­hongs ea and eo are pro­noun­ced as ea and eo. Exam­ple: area – area; Labeo . Labeo; eos – eos, etc.

6. Dipht­hong ph is pro­noun­ced as f. Exam­ple: Spha­e­richt­hys – sfé­rich­tys; Sca­top­ha­gus – Ska­to­fa­gus; Xip­hop­ho­rus – Ksi­fo­fo­rus, etc.

7. The let­ters ti are pronounced:

- Befo­re all vowels and the dipht­hong ae as ci. Exam­ple: Botia – Bocia, etc.
– After con­so­nants s, t, and x, they are alwa­ys pro­noun­ced as ty, even if a con­so­nant fol­lo­ws or if i is long or stres­sed. Exam­ple: Pis­tia – Pis­ty­ja; Tila­pia – Tyla­pi­ja; mix­tio – miks­ty­jo; Titus – Tytus, etc.

8. The let­ters di and ni are pro­noun­ced as dy and ny. Exam­ple: bri­char­di – bri­char­dy; nilo­ti­ca – nylo­ty­ca, etc.

9. The let­ters gu, qu, and su are pro­noun­ced as gv, kv, and sv befo­re two vowels. Exam­ple: quidam – kvuj­dam; Pana­que – panak­ve; equ­es – ekves; guate­ma­len­sis – gva­te­ma­len­zis; suavis – svávis

10. Com­bi­na­ti­ons of two let­ters are pro­noun­ced as one. Exam­ples: ll – ocel­la­tus – oce­la­tus; nn – Nan­nob­ry­con – Nanob­ry­kon; ss – Colos­so­ma – Colo­so­ma; tt – gut­ta – guta, etc.

11. Sch is alwa­ys pro­noun­ced as sch. Exam­ple: schu­ber­ti – schu­ber­ty, etc.

12. Sh is alwa­ys pro­noun­ced as sh. Exam­ple: brash­ni­ko­vi – brash­ni­ko­vi, etc.

13. The let­ters ngu are pro­noun­ced as ngv befo­re two vowels. Exam­ple: san­gu­ine­us – san­gvi­ne­us, etc.

14. The let­ters ex are pro­noun­ced as egz befo­re a vowel. Exam­ple: exem­plar – egzem­plar; exc­re­men­tum – egs­kre­men­tum, etc.

15. The let­ters th are pro­noun­ced as t. Exam­ple: tho­ra­ca­tum – tora­ka­tum; isth­men­sis – istmen­zis, etc.


Ver­fas­ser des Beit­rags: Ján Iskra

Wis­sen­schaft­li­che Namen von Lebe­we­sen wer­den aussch­lie­ßlich in late­i­nis­cher Spra­che gesch­rie­ben, und nur in Aus­nah­me­fäl­len han­delt es sich um lateinisch-​griechische Benennungen.

1. Kon­so­nant c:

- Wenn es sich im Wort vor den Voka­len a, o, u und vor allen Kon­so­nan­ten befin­det und am Ende eines Wor­tes aus­ges­pro­chen wird, klingt es wie k. Beis­piel: Caras­sius – kara­sius; Cryp­to­co­ry­ne – kryp­to­ko­ry­ne; Cory­do­ras – kory­do­ras; Cuba­nicht­hys – Kuba­nych­tys; Octo­fas­cia­tum – Okto­fas­ci­ja­tum usw.
– Vor den Voka­len e, i und y sowie vor den Dipht­hon­gen ae, oe und eu wird es wie c aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Cic­hla­so­ma – Cic­hla­so­ma; Cera­top­te­ris – Cera­top­te­ris; cer­nu­us – cer­nu­us; cae­ru­le­us – céru­le­us Cyno­le­bias – Cyno­le­bias; ceu – ceu; pau­ci­per­fo­ra­ta – pau­ci­per­fo­ra­ta; cilia­ta – cilia­ta usw.

2. Vokal i, wenn es vorkommt:

- Am Anfang eines Wor­tes vor einem Vokal und inner­halb eines Wor­tes zwis­chen zwei Voka­len wird es wie j aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Iotab­ry­con – Jotab­ry­kon; mai­or – major; iubi­le­um – jubi­lé­um usw.
– Am Anfang eines Wor­tes vor einem Kon­so­nan­ten wird es wie i aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Iguanodec-​tes – Ikva­no­dek­tes usw.

3. Kon­so­nant s, wenn es zwis­chen zwei Voka­len und Dipht­hon­gen sowie zwis­chen den Kon­so­nan­ten n, l, r und einem Vokal vor­kommt, wird wie z aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Coli­sa – Koli­za; fal­sus – fal­zus usw.

4. Dipht­hongs ae und oe wer­den wie é aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Aequ­idens – Ékvuj­dens Cich­li­dae – cich­li­dé; Cha­ra­ci­dae – cha­ra­ci­dé; Cyp­ri­ni­dae – Cyp­ri­ni­dé; Poeci­lia – Péci­lia; E‑xocoetidae – Ekso­cé­ty­dé; lore­to­en­sis – lore­tén­zis; Poeci­lob­ry­con – Péci­lob­ry­kon usw.

5. Dipht­hongs ea und eo wer­den wie ea und eo aus­ges­pro­chen. Beis­piel: area – area; Labeo . Labeo; eos – eos usw.

6. Dipht­hong ph wird wie f aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Spha­e­richt­hys – sfé­rich­tys; Sca­top­ha­gus – Ska­to­fa­gus; Xip­hop­ho­rus – Ksi­fo­fo­rus usw.

7. Die Buchs­ta­ben ti wer­den wie folgt ausgesprochen:

- Vor allen Voka­len und dem Dipht­hong ae wird es wie ci aus­ges­pro­chen. Beis­piel: Botia – Bocia usw.
– Nach den Kon­so­nan­ten s, t und x wird es immer wie ty aus­ges­pro­chen, auch wenn ein Kon­so­nant folgt oder wenn i lang oder betont ist. Beis­piel: Pis­tia – Pis­ty­ja; Tila­pia – Tyla­pi­ja; mix­tio – miks­ty­jo; Titus – Tytus usw.

8. Die Buchs­ta­ben di und ni wer­den wie dy und ny aus­ges­pro­chen. Beis­piel: bri­char­di – bri­char­dy; nilo­ti­ca – nylo­ty­ca usw.

9. Die Buchs­ta­ben gu, qu und su wer­den vor zwei Voka­len wie gv, kv und sv aus­ges­pro­chen. Beis­piel: quidam – kvuj­dam; Pana­que – panak­ve; equ­es – ekves; guate­ma­len­sis – gva­te­ma­len­zis; suavis – svávis

10. Kom­bi­na­ti­onen von zwei Buchs­ta­ben wer­den wie eins aus­ges­pro­chen. Beis­pie­le: ll – ocel­la­tus – oce­la­tus; nn – Nan­nob­ry­con – Nanob­ry­kon; ss – Colos­so­ma – Colo­so­ma; tt – gut­ta – guta usw.

11. Sch wird immer wie sch aus­ges­pro­chen. Beis­piel: schu­ber­ti – schu­ber­ty usw.

12. Sh wird immer wie sh aus­ges­pro­chen. Beis­piel: brash­ni­ko­vi – brash­ni­ko­vi usw.

13. Die Buchs­ta­ben ngu wer­den vor zwei Voka­len wie ngv aus­ges­pro­chen. Beis­piel: san­gu­ine­us – san­gvi­ne­us usw.

14. Die Buchs­ta­ben ex wer­den vor einem Vokal wie egz aus­ges­pro­chen. Beis­piel: exem­plar – egzem­plar; exc­re­men­tum – egs­kre­men­tum usw.

15. Die Buchs­ta­ben th wer­den wie t aus­ges­pro­chen. Beis­piel: tho­ra­ca­tum – tora­ka­tum; isth­men­sis – istmen­zis usw.


Autor wpi­su: Ján Iskra

Nauko­we nazwy orga­niz­mów żywych są zaws­ze pisa­ne wyłącz­nie w języ­ku łaci­ńs­kim, a jedy­nie w wyjąt­ko­wych przy­pad­kach są to nazwy łacińsko-greckie.

1. Spó­łgłos­ka c:

- Jeśli wys­tępu­je w sło­wie przed samo­głos­ka­mi a, o, u oraz przed wszys­tki­mi spó­łgłos­ka­mi i na końcu sło­wa, wyma­wia­na jest jak k. Przy­kład: Caras­sius – kara­sius; Cryp­to­co­ry­ne – kryp­to­ko­ry­ne; Cory­do­ras – kory­do­ras; Cuba­nicht­hys – Kuba­nych­tys; Octo­fas­cia­tum – Okto­fas­ci­ja­tum itp.
– Przed samo­głos­ka­mi e, i i y oraz przed dwu­głos­ka­mi ae, oe i eu wyma­wia­na jest jak c. Przy­kład: Cic­hla­so­ma – Cic­hla­so­ma; Cera­top­te­ris – Cera­top­te­ris; cer­nu­us – cer­nu­us; cae­ru­le­us – céru­le­us Cyno­le­bias – Cyno­le­bias; ceu – ceu; pau­ci­per­fo­ra­ta – pau­ci­per­fo­ra­ta; cilia­ta – cilia­ta itp.

2. Samo­głos­ka i, gdy występuje:

- Na poc­ząt­ku sło­wa przed samo­głos­ką oraz wewnątrz sło­wa między dwie­ma samo­głos­ka­mi, wyma­wia­na jest jak j. Przy­kład: Iotab­ry­con – Jotab­ry­kon; mai­or – major; iubi­le­um – jubi­lé­um itp.
– Na poc­ząt­ku sło­wa przed spó­łgłos­ką wyma­wia­na jest jak i. Przy­kład: Iguanodec-​tes – Ikva­no­dek­tes itp.

3. Spó­łgłos­ka s, gdy wys­tępu­je między dwie­ma samo­głos­ka­mi i dwu­głos­ka­mi oraz między spó­łgłos­ka­mi n, l, r a samo­głos­ką, wyma­wia­na jest jak z. Przy­kład: Coli­sa – Koli­za; fal­sus – fal­zus itp.

4. Dwu­głos­ki ae i oe są wyma­wia­ne jak é. Przy­kład: Aequ­idens – Ékvuj­dens Cich­li­dae – cich­li­dé; Cha­ra­ci­dae – cha­ra­ci­dé; Cyp­ri­ni­dae – Cyp­ri­ni­dé; Poeci­lia – Péci­lia; E‑xocoetidae – Ekso­cé­ty­dé; lore­to­en­sis – lore­tén­zis; Poeci­lob­ry­con – Péci­lob­ry­kon itp.

5. Dwu­głos­ki ea i eo są wyma­wia­ne jak ea i eo. Przy­kład: area – area; Labeo . Labeo; eos – eos itp.

6. Dwu­głos­ka ph jest wyma­wia­na jak f. Przy­kład: Spha­e­richt­hys – sfé­rich­tys; Sca­top­ha­gus – Ska­to­fa­gus; Xip­hop­ho­rus – Ksi­fo­fo­rus itp.

7. Lite­ry ti są wyma­wia­ne jak:

- Przed wszys­tki­mi samo­głos­ka­mi oraz dwu­głos­ką ae są wyma­wia­ne jak ci. Przy­kład: Botia – Bocia itp.
– Po spó­łgłos­kach s, t i x zaws­ze są wyma­wia­ne jak ty, nawet jeśli następu­je spó­łgłos­ka, lub jeśli i jest dłu­gie lub akcen­to­wa­ne. Przy­kład: Pis­tia – Pis­ty­ja; Tila­pia – Tyla­pi­ja; mix­tio – miks­ty­jo; Titus – Tytus itp.

8. Lite­ry di i ni są wyma­wia­ne jak dy i ny. Przy­kład: bri­char­di – bri­char­dy; nilo­ti­ca – nylo­ty­ca itp.

9. Lite­ry gu, qu i su przed dwie­ma samo­głos­ka­mi są wyma­wia­ne jak gv, kv i sv. Przy­kład: quidam – kvuj­dam; Pana­que – panak­ve; equ­es – ekves; guate­ma­len­sis – gva­te­ma­len­zis; suavis – svávis

10. Dwa zna­ki są zaws­ze wyma­wia­ne jak jeden. Przy­kła­dy: ll – ocel­la­tus – oce­la­tus; nn – Nan­nob­ry­con – Nanob­ry­kon; ss – Colos­so­ma – Colo­so­ma; tt – gut­ta – guta itp.

11. Kom­bi­nac­ja liter sch zaws­ze jest wyma­wia­na jak sch. Przy­kład: schu­ber­ti – schu­ber­ty itp.

12. Lite­ra sh zaws­ze jest wyma­wia­na jak sh. Przy­kład: brash­ni­ko­vi – brash­ni­ko­vi itp.

13. Lite­ry ngu przed dwie­ma samo­głos­ka­mi są wyma­wia­ne jak ngv. Przy­kład: san­gu­ine­us – san­gvi­ne­us itp.

14. Lite­ry ex przed samo­głos­ką są wyma­wia­ne jak egz. Przy­kład: exem­plar – egzem­plar; exc­re­men­tum – egs­kre­men­tum itp.

15. Lite­ry th są zaws­ze wyma­wia­ne jak t. Przy­kład: tho­ra­ca­tum – tora­ka­tum; isth­men­sis – istmen­zis itp.


Az üze­net író­ja: Ján Iskra

Az élő szer­ve­ze­tek tudo­má­ny­os neve­it kizá­ró­lag latin nyel­ven írják, és csak kivé­te­les ese­tek­ben for­dul elő latin-​görög elnevezés.

1. c hang:

- Ha a szó magán­hang­zók a, o, u előtt és min­den más­sal előfor­dul, és a szó végén k hang­ként hang­zik, pél­da: Caras­sius – kara­sius; Cryp­to­co­ry­ne – kryp­to­ko­ry­ne; Cory­do­ras – kory­do­ras; Cuba­nicht­hys – Kuba­nych­tys; Octo­fas­cia­tum – Okto­fas­ci­ja­tum stb.
– Az e, i és y magán­hang­zók előtt és az ae, oe és eu két más­sal­hang­zó előtt c‑ként hang­zik. Pél­da: Cic­hla­so­ma – Cic­hla­so­ma; Cera­top­te­ris – Cera­top­te­ris; cer­nu­us – cer­nu­us; cae­ru­le­us – céru­le­us Cyno­le­bias – Cyno­le­bias; ceu – ceu; pau­ci­per­fo­ra­ta – pau­ci­per­fo­ra­ta; cilia­ta – cilia­ta stb.

2. i magánhangzó:

- A szó ele­jén magán­hang­zó előtt és a szó bel­se­jé­ben két magán­hang­zó között j‑ként hang­zik. Pél­da: Iotab­ry­con – Jotab­ry­kon; mai­or – major; iubi­le­um – jubi­lé­um stb.
– A szó ele­jén egy más­sal­hang­zó előtt i‑ként hang­zik. Pél­da: Iguanodec-​tes – Ikva­no­dek­tes stb.

3. s hang:

- Ha két magán­hang­zó és két magán­hang­zó között és két más­sal­hang­zó között és a más­sal­hang­zók n, l, r és a magán­hang­zó között hang­zik, z‑ként hang­zik. Pél­da: Coli­sa – Koli­za; fal­sus – fal­zus stb.

4. ae és oe két mássalhangzó:

- é‑ként hang­zik. Pél­da: Aequ­idens – Ékvuj­dens Cich­li­dae – cich­li­dé; Cha­ra­ci­dae – cha­ra­ci­dé; Cyp­ri­ni­dae – Cyp­ri­ni­dé; Poeci­lia – Péci­lia; E‑xocoetidae – Ekso­cé­ty­dé; lore­to­en­sis – lore­tén­zis; Poeci­lob­ry­con – Péci­lob­ry­kon stb.

5. ea és eo két mássalhangzó:

- ea és eo-​ként hang­zik. Pél­da: area – area; Labeo . Labeo; eos – eos stb.

6. ph két mássalhangzó:

- f‑ként hang­zik. Pél­da: Spha­e­richt­hys – sfé­rich­tys; Sca­top­ha­gus – Ska­to­fa­gus; Xip­hop­ho­rus – Ksi­fo­fo­rus stb.

7. ti betűk:

- Min­den magán­hang­zó előtt és az ae két más­sal­hang­zó­ja előtt ci-​ként hang­zik. Pél­da: Botia – Bocia stb.
– Az s, t és x más­sal­hang­zók után min­dig ty-​ként hang­za­nak, még akkor is, ha egy másik más­sal­hang­zó követ­ke­zik, vagy az i hoss­zú vagy hang­sú­ly­os. Pél­da: Pis­tia – Pis­ty­ja; Tila­pia – Tyla­pi­ja; mix­tio – miks­ty­jo; Titus – Tytus stb.

8. di és ni betűk:

- dy és ny-​ként hang­za­nak. Pél­da: bri­char­di – bri­char­dy; nilo­ti­ca – nylo­ty­ca stb.

9. gu, qu és su két magán­hang­zó előtt:

- gv, kv és sv-​ként hang­za­nak. Pél­da: quidam – kvuj­dam; Pana­que – panak­ve; equ­es – ekves; guate­ma­len­sis – gva­te­ma­len­zis; suavis – svávis

10. Két karak­ter min­dig egy­ként hang­zik. Pél­dák: ll – ocel­la­tus – oce­la­tus; nn – Nan­nob­ry­con – Nanob­ry­kon; ss – Colos­so­ma – Colo­so­ma; tt – gut­ta – guta stb.

11. sch kom­bi­ná­ció min­dig sch-​ként hang­zik. Pél­da: schu­ber­ti – schu­ber­ty stb.

12. sh betű min­dig sh-​ként hang­zik. Pél­da: brash­ni­ko­vi – brash­ni­ko­vi stb.

13. ngu betűk két magán­hang­zó előtt min­dig ngv-​ként hang­za­nak. Pél­da: san­gu­ine­us – san­gvi­ne­us stb.

14. ex betűk egy magán­hang­zó előtt min­dig egz-​ként hang­za­nak. Pél­da: exem­plar – egzem­plar; exc­re­men­tum – egs­kre­men­tum stb.

15. th betűk min­dig t‑ként hang­za­nak. Pél­da: tho­ra­ca­tum – tora­ka­tum; isth­men­sis – istmen­zis stb.


Auc­tor con­tri­bu­ti­onis: Ján Iskra

Nomenc­la­tu­ra scien­ti­fi­ca viven­tium orga­nis­mo­rum exc­lu­si­ve in lin­gua Lati­na scri­bi­tur et solum in casi­bus extra­or­di­na­ri­is est appel­la­tio Latina-Graeca.

1. Con­so­nans c:

a. Si in ver­bo ante voca­les a, o, u, et ante omnes con­so­nan­tes, et in fine ver­bi est, pro­fe­ri­tur ut k. Exem­plum: Caras­sius – kara­sius; Cryp­to­co­ry­ne – kryp­to­ko­ry­ne; Cory­do­ras – kory­do­ras; Cuba­nicht­hys – Kuba­nych­tys; Octo­fas­cia­tum – Okto­fas­ci­ja­tum, etc.
b. Ante voca­les e, i, et y, et ante dipht­hon­gos ae, oe, et eu, pro­fe­ri­tur ut c. Exem­plum: Cic­hla­so­ma – Cic­hla­so­ma; Cera­top­te­ris – Cera­top­te­ris; cer­nu­us – cer­nu­us; cae­ru­le­us – céru­le­us, et cetera.

2. Voca­lis i, si occurrat:

a. In prin­ci­pio ver­bi ante voca­lem a et intra ver­bum inter duas voca­les pro­fe­ri­tur ut j. Exem­plum: Iotab­ry­con – Jotab­ry­kon; mai­or – major; iubi­le­um – jubi­lé­um, et cetera.
b. In prin­ci­pio ver­bi ante con­so­nan­tem pro­fe­ri­tur ut i. Exem­plum: Iguanodec-​tes – Ikva­no­dek­tes, et cetera.

3. Con­so­nans s, si occur­rat inter duas voca­les et dipht­hon­gos; et inter con­so­nan­tes n, l, r et voca­lem, pro­fe­ri­tur ut z. Exem­plum: Coli­sa – Koli­za; fal­sus – fal­zus, et cetera.

4. Dipht­hon­gus ae et oe pro­fe­ri­tur ut é. Exem­plum: Aequ­idens – Ékvuj­dens; Cich­li­dae – cich­li­dé; Cha­ra­ci­dae – cha­ra­ci­dé; Cyp­ri­ni­dae – Cyp­ri­ni­dé; Poeci­lia – Péci­lia; E‑xocoetidae – Ekso­cé­ty­dé; lore­to­en­sis – lore­tén­zis; Poeci­lob­ry­con – Péci­lob­ry­kon, et cetera.

5. Dipht­hon­gus ea et eo pro­fe­ri­tur ut ea et eo. Exem­plum: area – area; Labeo – Labeo; eos – eos, et cetera.

6. Dipht­hon­gus ph pro­fe­ri­tur ut f. Exem­plum: Spha­e­richt­hys – sfé­rich­tys; Sca­top­ha­gus – Ska­to­fa­gus; Xip­hop­ho­rus – Ksi­fo­fo­rus, et cetera.

7. Lit­te­rae ti proferuntur:

a. Ante omnes voca­les et dipht­hon­gum ae ut ci. Exem­plum: Botia – Bocia, et cetera.
b. Post con­so­nan­tes s, t et x sem­per pro­fe­run­tur ut ty, et hoc etiam si sequ­atur con­so­nans, vel si i sit lon­gum vel accen­to nota­tum. Exem­plum: Pis­tia – Pis­ty­ja; Tila­pia – Tyla­pi­ja; mix­tio – miks­ty­jo; Titus – Tytus, et cetera.

8. Lit­te­rae di et ni pro­fe­run­tur ut dy et ny. Exem­plum: bri­char­di – bri­char­dy; nilo­ti­ca – nylo­ty­ca, et cetera.

9. Lit­te­rae gu, qu et su ante duas voca­les pro­fe­run­tur ut gv, kv et sv. Exem­plum: quidam – kvuj­dam; Pana­que – panak­ve; equ­es – ekves; guate­ma­len­sis – gva­te­ma­len­zis; suavis – svá­vis, et cetera.

10. Duas lit­te­ras pro­fe­run­tur ut unum. Exem­pla: ll – ocel­la­tus – oce­la­tus; nn – Nan­nob­ry­con – Nanob­ry­kon; ss – Colos­so­ma – Colo­so­ma; tt – gut­ta – guta, et cetera.

11. Sch sem­per pro­fe­ri­tur ut sch. Exem­plum: schu­ber­ti – schu­ber­ty, et cetera.

12. Sh sem­per pro­fe­ri­tur ut sh. Exem­plum: brash­ni­ko­vi – brash­ni­ko­vi, et cetera.

13. Lit­te­rae ngu ante duas voca­les pro­fe­run­tur ut ngv. Exem­plum: san­gu­ine­us – san­gvi­ne­us, et cetera.

14. Lit­te­rae ex ante voca­lem pro­fe­run­tur ut egz. Exem­plum: exem­plar – egzem­plar; exc­re­men­tum – egs­kre­men­tum, et cetera.

15. Lit­te­rae th pro­fe­run­tur ut t. Exem­plum: tho­ra­ca­tum – tora­ka­tum; isth­men­sis – istmen­zis, et cetera.


Use Facebook to Comment on this Post