Krajina, Slovensko, Typ krajiny, Mestá, Slovenské mestá, Mestá, Fotografie, Turiec

Martin – mesto Matice Slovenskej

skala
Hits: 5570

Na necelých 68 km2 žije asi 60000 obyvateľov v Turčianskej kotline v Martine. Do roku 1950 niesol meno Turčiansky Svätý . Nemecký názov je Turz-Sankt Martin, maďarský Turócszentmárton, latinský Sanctus Martinus, prípadne Martinopolis (wikipedia.sk). Martin je administratívnym a hospodárskym strediskom Turca. Prvá zmienka o meste je z roku 1284 (martin.sk). V oblasti sídliska Jahodník bolo odkryté pohrebisko z mladšej doby bronzovej. Táto časť Martina bola samostatnou osadou, ktorej meno bolo Malá Bystrica a neskôr Jahodník. Písomná zmienka o nej z roku 1258 (kulturnecentrum.sk). Osada Jordán existovala medzi Dražkovcami, Sklabiňou, Dolným Jasenom a Horným Kalníkom. Meno niesla zrejme podľa majiteľa – Jordána, možno podľa zásluh na križiackych výpravách (kulturnecentrum.sk). Modly – leží na mieste súčasnej Mestskej športovej haly na Podháji. Názov zodpovedal miestu, kde sa vykonávali obety starým slovanským božstvám. Pochádza od staroslovanského slova, na miesto, kde sa chodili modliť a a vykonávať obety. Pri tomto mieste vznikla niekedy v 11. – 12. storočí dedina Modly (kulturnecentrum.sk). O Priekope sú zmienky z nálezísk pravekých pohrebných miest. Na dnešnom Rendezove bolo odkryté pohrebisko. Staroslovanské opevnenia a vyvýšeniny boli na tomto mieste vybudované už v 8. storočí. V roku 1364 sa Prekopa spomína ako orientačný bod na ceste do Košíc pri prechode úžinou cez Strečno do Turca (kulturnecentrum.sk).

Osada Martin ležala na kráľovskej pôde patriacej pod právomoc kráľovského kastelána sídliaceho na Sklabinskom hrade. Pre vznik a vývoj Martina v stredoveku mala významnú úlohu komunikačná poloha. Smerom na Liptov, Žilinu aj na Sklabinský hrad (martin.sk). V Martine sa konali generálne kongregácie turčianskej a oravskej šľachty. Úradoval tu podžupan a stoličný súd. Každý štvrtok bol na námestí trh (kulturnecentrum.sk). V rokoch 1443 až 1445 a 1453 postihlo Martin a okolie zemetrasenie, v roku 1452 mor (martin.sk). Od roku 1340 slobodné kráľovské mesto (martin.sk). V roku 1869 tu žilo 2235 obyvateľov (martin.sk). Od 17. storočia do roku 1922 sa mesto stalo centrom Turčianskej župy. Koncom 19. storočia sahttps://www.martin.sk/historia-mesta/d-1312 tu začalo Slovenské národné obrodenie, od roku 1863 tu sídli Matica slovenská. 30.10.2018 sa práve Martinskou deklaráciou pripojilo k Česku a vznikla Československá republika. 24.8.1994 bol Martin zákonom vyhlásený za národné kultúrne centrum Slovákov. Mesto má tieto mestské časti: Jahodníky, Košúty, Ľadoveň, Podháj, Priekopa, Sever, Stred, Tomčany, Záturčie (wikipedia.sk). 

Martina: maliari Janko Alexy, Miloš Alexander Bazovský, Martin Benka, herec Ľuboš Kostelný (wikipedia.en), Oľga Borodáčová, Zuzana Kronerová, Hana Meličková (wikipedia.sk), hokejisti Róbert Švehla, Radovan Somík, Zdeno Cíger, Peter Smrek (wikipedia.en), Oto Haščák, Peter Bartoš (wikipedia.sk), spisovateľ Janko Jesenský (wikipedia.en), Oľga Feldeková, rod. Lukáčiová (wikipedia.sk), vedec Andrej Kmeť, motocyklista Jaroslav Katriňák, atlétka Jana Klocová (wikipedia.en). V Martine pôsobil Janko Jesenský, Elena Maróthy-Šoltésová, Pavol Országh Hviezdoslav, Jozef Gregor Tajovský, Martin Kukučín, František Hečko, Štefan Krčméry, Emil Boleslav Lukáč, Ľudo Mistrík Ondrejov, Jozef Cíger Hronský, Július Barč Ivan, Mária Rázusová Martáková, Martin Rázus, Ľudovít Fulla, Karel Plicka (martin.sk).

On just under 68 km2, about 60,000 inhabitants live in the Turiec Basin in Martin. Until 1950, it was called Turčiansky Svätý Martin. The German name is Turz-Sankt Martin, Hungarian Turócszentmárton, Latin Sanctus Martinus, or Martinopolis (wikipedia.sk). Martin is the administrative and economic center of Turiec. The first mention of the town is from 1284 (martin.sk). In the area of the Jahodník settlement, a burial site from the Younger Bronze Age was discovered. This part of Martin was a separate settlement called Malá Bystrica and later Jahodník. A written mention of it dates back to 1258 (kulturnecentrum.sk). The settlement Jordán existed between Dražkovce, Sklabiňa, Dolný Jasenov, and Horný Kalník. The name was probably derived from the owner – Jordán, possibly from achievements in the Crusades (kulturnecentrum.sk). Modly – located at the site of the current City Sports Hall in Podháj. The name corresponds to the place where sacrifices were made to ancient Slavic deities. It comes from the Old Slavic word for the place where people went to pray and make sacrifices. A village called Modly was established here sometime in the 11th – 12th century (kulturnecentrum.sk). There are mentions of Priekopa from the findings of prehistoric burial sites. A burial site was discovered on today’s Rendezove. Old Slavic fortifications and elevations were built at this location as early as the 8th century. In 1364, Priekopa was mentioned as a landmark on the road to Košice when crossing the strait through Strečno to Turiec (kulturnecentrum.sk).

The settlement of Martin was situated on royal land under the jurisdiction of the royal castellan residing at Sklabinský hrad. The strategic location played a significant role in the emergence and development of Martin in the Middle Ages, extending towards , Žilina, and Sklabinský hrad (martin.sk). General congregations of the Turiec and nobility were held in Martin. The deputy and county court operated here. A market was held on the square every Thursday (kulturnecentrum.sk).

In the years 1443 to 1445 and 1453, earthquakes struck Martin and its surroundings, and in 1452, there was an outbreak of plague (martin.sk). Since 1340, it has been a free royal town (martin.sk). In 1869, there were 2,235 inhabitants living here (martin.sk). From the 17th century until 1922, the city became the center of Turiec County. In the late 19th century, the Slovak National Revival began here, and since 1863, Matica slovenská has been headquartered here. On October 30, 2018, Slovakia joined Czechoslovakia through the Martin Declaration, forming the Czechoslovak Republic. On August 24, 1994, Martin was declared a national cultural center of the Slovaks by law. The city has the following districts: Jahodníky, Košúty, Ľadoveň, Podháj, Priekopa, Sever, Stred, Tomčany, Záturčie (wikipedia.sk).

Prominent personalities associated with Martin include painters Janko Alexy, Miloš Alexander Bazovský, Martin Benka, and actor Ľuboš Kostelný (wikipedia.en), as well as Oľga Borodáčová, Zuzana Kronerová, Hana Meličková (wikipedia.sk). Notable hockey players from Martin include Róbert Švehla, Radovan Somík, Zdeno Cíger, Peter Smrek (wikipedia.en), Oto Haščák, and Peter Bartoš (wikipedia.sk). The city has also been connected to writer Janko Jesenský (wikipedia.en), Oľga Feldeková (maiden name Lukáčiová) (wikipedia.sk), scientist Andrej Kmeť, motorcyclist Jaroslav Katriňák, and athlete Jana Klocová (wikipedia.en). In Martin, notable historical figures who have lived or worked include Janko Jesenský, Elena Maróthy-Šoltésová, Pavol Országh Hviezdoslav, Jozef Gregor Tajovský, Martin Kukučín, František Hečko, Štefan Krčméry, Emil Boleslav Lukáč, Ľudo Mistrík Ondrejov, Jozef Cíger Hronský, Július Barč Ivan, Mária Rázusová Martáková, Martin Rázus, Ľudovít Fulla, and Karel Plicka (martin.sk).

Krajina, Zahraničie, Fotografie, Grécko

Kalymnos – autobusový výlet po ostrove (Telendos, Arginonda, Vathia, Pothia, Vlyhadia)

skala
Hits: 5296

Autor článku: Oľga Magalová

Dovolenka na Kalymnose, 3. časť – Autobusový výlet po ostrove

Hneď druhý deň nášho pobytu sme mali autobusový výlet po ostrove Kalymnos. Sprievodcami nám boli Angličanka Sheryl, žijúca na Kalymnose aj s manželom na dôchodku, a náš delegát Jan. V autobuse boli dovolenkári CK Aeolus a nejakí Angličania z inej CK. Z nášho strediska Kantuni sme vyrazili smerom na sever po západnom pobreží, kde sú aj ostatné dovolenkové strediská s plážami. Kalymnos je veľmi hornatý a pobrežie je členité. Hlavná cesta väčšinou vedie vysoko nad pobrežím a do jednotlivých stredísk sa schádza osobitnými cestami. Sprievodkyňa nás hneď upozornila, že sa blížia zákruty–serpentíny prezývané „waw!“, z ktorých bude úchvatný pohľad na pobrežie aj na protiľahlý ostrov Telendos. Mala pravdu. Len kým som ja vyhrabala z kabele foťák, waw bolo za nami :) Napriek tomu som počas jazdy nafotila cez okno autobusu zopár záberov – pohľad z Kalymnosu na Telendos. Tento pohľad je typický pre strediská Myrties a Massuri. My v Kantuni sme z Telendosu videli iba kúsok „chvosta“, medzi nami bol iný kopec.

Ostrov Telendos sme s Julkou navštívili po týždni aj samé. Kúpili sme si v supermarkete lístok na miestnu dopravu za 80 centov do Myrties a z jeho prístaviska sme cestovali lodičkou na Telendos. Pozreli sme si gýčovitú chutnú promenádku na Telendose, potom sme sa vybrali na túru popri pobreží, ale bol taký vetrisko, že nás takmer sfúklo z útesu na plážičku pod ním :). Pôvodne sme mysleli, že sa tam zostaneme kúpať na niektorej z pláží, ale kvôli tomu vetru sme sa nakoniec rozhodli vrátiť na Kalymnos do Myrties. Ešte predtým sme si ale dali na Telendose chutné frapé v taverne Zorbas. Potom sme sa lodičkou vrátili do Myrties a na tamojšej krásnej pláži s úchvatným výhľadom na Telendos sme prežili veľmi vydarený deň.

Postupovali sme pobrežím smerom na Emporio. Pri Arginonde sme sa zatočili do vnútrozemia. Mali tam novú krásnu asfaltku, ktorá však mala také technické parametre, že na Slovensku by vydržala asi len jednu poriadnu letnú búrku a stiekla by rovno do mora :). Majú „šťastie“, že tam skoro neprší. Cestou sme videli mnoho skupín včelích úľov, vraj sa im tam veľmi darí. Celý Kalymnos je kamenistý, porastený takými „skalkovými“ kosodrevinkami ako vidno na obrázkoch. Sú rôznofarebné a voňavé. Ani požiar tam vraj nemal dlhé trvanie, lebo skapal skoro sám od seba keďže tam nemajú v horách . Iba blízko strediska nasadili hasiace helikoptéry. Vnútrozemská cesta nás doviezla až do mandarínkového údolia. To je napodiv celkom svieže a zelené, na jeho konci (začiatku smerom od mora) je mestečko Vathi. Leží na konci skalnatého fjordu. Tu sme mali asi hodinovú prestávku na prehliadku, my sme s Julkou na chvíľu „zakotvili“ v prístavčeku na betónových schodíkoch a máčali sme si nohy v čistučkom priezračnom mori. Vzdychali sme, že keby bolo viacej času, tak by sme si tam aj zaplávali. (To sa nám nakoniec splnilo v rámci lodného výletu, o ktorom napíšem neskôr).

Z Vathi sme pokračovali po východnom pobreží do hlavného mesta Pothia na juhu. Východné pobrežie končí strmo v mori, je takmer ľudoprázdne, ani tam nič nerastie, iba oleandre vedľa . Tie sú krásne, lebo ich miestne kozy nežerú (vraj sú pre ne jedovaté). Kozy sú na východnom pobreží skoro všade, aj po ceste si vykračujú krížom krážom, vedia že ich nikto nezrazí :). Z východného pobrežia je krásne vidieť Turecko, oblasť Marmarisu. Tiež je vidno blízke ostrovy, spoza Kosu dokonca vytŕča vrchol sopečného ostrova Nisyros.

V hlavnom meste Pothii sme mali asi hodinovú zastávku, najviac času sme z toho strávili v múzeu – manufaktúre na výrobu morských špongií. Bola to zároveň predajňa aj výrobňa, ale veľmi vkusne zariadená a s príjemným výkladom miestnej gréckej sprievodkyne. Nakúpili sme špongie (pravé, z Lýbijského mora!), potom na pešej zóne zopár suvenírov a pohľadníc a pokračovali sme autobusom hore serpentínami nad Pothiu do kláštora pomenovaného Agios Savas, podľa mnícha ktorý bol nedávno vyhlásený za svätého, lebo boli uznané jeho liečiteľské zázraky. Z areálu kláštora boli nádherné na Pothiu a do ďalekého okolia. Pred vstupom do areálu nás Sheryll požiadala, aby sme si prehodili niečo cez ramená a cez nohy, pokiaľ máme kraťasy nad kolená. Všetci Aeolusáci to rešpektovali, ale väčšina z jej milých Angličanov na to hodila bobek. Čudovala som sa, že im nie je v kostole trápne, korzovať sa tam ako na pláži… Kostol bol nádherne vyzdobený, až tak veľkolepý som zatiaľ v Grécku nenavštívila.

Z Agios Savas sme prudkými serpentínami zišli do zálivu Vlyhadia, kde bolo múzeum morských objavov. Po prehliadke múzea, ktoré bolo hneď vedľa pláže, bolo voľno vyhradené na kúpanie. Bolo tam čistučké, kľudné more bez vĺn, tak sme si s Julkou prišli na svoje :). Potom sme si v miestnej taverne pochutili na „gréckom sendviči“ a autobus nás porozvážal do našich stredísk. Na konci Jan poďakoval Sheryl za jej sprievodcovské služby a my sme spontánne zatlieskali. Až potom sa pridali aj Angličania. Boli fakt trápni, aj keď opúšťali autobus, žiaden z nich nepozdravil. Ako keby telce vystupovali z MHD. Tak sme im to my museli ukázať keď sme vystupovali na našej zastávke a nahlas sme pozdravili po slovensky aj po anglicky a ešte aj šoféra po grécky :). Bolo vidno, ako ho to potešilo.

Author: Oľga Magalová

Holiday on Kalymnos, Part 3 – Bus Trip around the Island

On the second day of our stay, we had a bus trip around the island of Kalymnos. Our guides were Sheryl, an Englishwoman living on Kalymnos with her retired husband, and our representative, Jan. The bus accommodated holidaymakers from CK Aeolus and some English tourists from another travel agency. We set off from our resort, Kantuni, heading north along the western coast, where other holiday resorts with beaches are located. Kalymnos is very mountainous, and the coastline is rugged. The main road mostly runs high above the coastline, and individual resorts are accessed by separate roads. The guide immediately warned us that we were approaching the winding serpentines called „waw!“ from which there would be a breathtaking view of the coastline and the opposite island of Telendos. She was right. By the time I managed to dig my camera out of my bag, the „waw!“ was already behind us :) Nevertheless, I managed to take a few shots through the bus window during the journey – a view from Kalymnos to Telendos. This view is typical for the resorts of Myrties and Massuri. In Kantuni, we could only see a part of Telendos, a „tail“ between us and another hill.

Julka and I visited the island of Telendos by ourselves after a week. We bought a ticket for local transportation for 80 cents at the supermarket to get to Myrties, and from its port, we traveled by boat to Telendos. We explored the somewhat kitschy but charming promenade on Telendos, then embarked on a hike along the coast. However, it was quite windy, and we almost got blown off the cliff onto the beach below :). Originally, we thought of staying there to swim at one of the beaches, but due to the wind, we decided to return to Kalymnos in Myrties. Before that, though, we enjoyed delicious frappé at the Zorbas tavern on Telendos. Then we took the boat back to Myrties and spent a very successful day on the beautiful beach there with a breathtaking view of Telendos.

We continued along the coast towards Emporio. At Arginonde, we turned inland. They had a new beautiful asphalt road there, but its technical parameters would probably only withstand a proper summer storm in Slovakia, and it would flow straight into the sea :). They are „lucky“ that it rarely rains there. On the way, we saw many groups of beehives; apparently, the bees thrive in that area. The entire Kalymnos is rocky, covered with „rocky“ shrubs, as seen in the pictures. They come in various colors and are fragrant. A fire there reportedly didn’t last long because it died down almost on its own since there are no trees in the mountains. Only firefighting helicopters were deployed near the resort. The inland road took us all the way to the tangerine valley. Surprisingly, it is quite fresh and green; at its end (beginning from the sea), there is the town of Vathi. It lies at the end of a rocky fjord. Here, we had about an hour’s break for sightseeing. Julka and I anchored ourselves for a while on the concrete steps in the harbor, dipping our feet in the crystal-clear sea. We sighed that if there were more time, we would have gone for a swim. (In the end, this wish came true as part of a boat trip, which I will write about later).

From Vathi, we continued along the eastern coast to the main town of Pothia in the south. The eastern coast steeply ends in the sea, it is almost deserted, and nothing grows there except oleanders along the road. They are beautiful because the local goats don’t eat them (apparently, they are poisonous to them). Goats are almost everywhere on the eastern coast, even strolling along the road, knowing that no one will run them over :). From the eastern coast, you can get a beautiful view of Turkey, the Marmaris area. You can also see nearby islands, and behind Kos, the peak of the volcanic island of Nisyros protrudes.

In the main town of Pothia, we had about an hour-long stop, and most of that time was spent in the museum-factory for the production of sea sponges. It served as both a shop and a manufacturing facility but was tastefully decorated with a pleasant explanation from the local Greek guide. We bought sponges (real ones from the Libyan Sea!), then a few souvenirs and postcards in the pedestrian zone. After that, we continued by bus up the serpentine roads above Pothia to the monastery named Agios Savas, after a monk who was recently declared a saint because his healing miracles were recognized. From the monastery grounds, there were magnificent views of Pothia and the surrounding area. Before entering the monastery grounds, Sheryll asked us to cover our shoulders and knees if we were wearing shorts above the knee. All Aeolus tourists respected this, but most of her dear English people just scoffed at it. I was surprised that they didn’t feel awkward in the church, behaving as if they were on the beach. The church was beautifully decorated, the most magnificent I had visited in Greece so far.

From Agios Savas, we descended steep serpentine roads to the Vlyhadia Bay, where the Museum of Maritime Discoveries was located. After touring the museum, which was right next to the beach, we had free time reserved for swimming. The sea was calm and clean, without waves, so Julka and I enjoyed it to the fullest :). Later, we indulged in a „Greek sandwich“ at a local tavern, and the bus took us back to our resorts. At the end, Jan thanked Sheryl for her guiding services, and we spontaneously applauded. Only then did the English people join in. They were really awkward, even when leaving the bus, none of them greeted. It was as if they were getting off public transportation. So, we had to show them when we disembarked at our stop, and we greeted loudly in Slovak, English, and even the bus driver in Greek :). You could see how much it pleased him.

Διακοπές στην Καλύμνο, Μέρος 3 – Εκδρομή με λεωφορείο στο νησί

Kalymnos, Εκδρομή με λεωφορείο στο νησί – Μέρος 1

Αμέσως τη δεύτερη μέρα των διακοπών μας, είχαμε μια εκδρομή με λεωφορείο στο νησί της Καλύμνου. Οι συνοδοί μας ήταν η Άγγλος Sheryl, που ζει στην Καλύμνο με τον σύζυγό της σε συνταξιοδότηση, και ο εκπρόσωπός μας Jan. Στο λεωφορείο ήταν ταξιδιώτες του CK Aeolus και μερικοί Άγγλοι από άλλο ταξιδιωτικό γραφείο. Από το καταφύγιό μας στην περιοχή Kantuni, εκκινήσαμε προς τα βόρεια κατά μήκος της δυτικής ακτής, όπου υπάρχουν και τα άλλα θέρετρα με παραλίες. Η Καλύμνος είναι πολύ ορεινή, και η ακτογραμμή της είναι κατακερματισμένη. Ο κύριος δρόμος συνήθως κινείται ψηλά πάνω από την ακτογραμμή, και οι διάφορες πόλεις προσεγγίζονται με ξεχωριστούς δρόμους. Η ξεναγός μας μας προειδοποίησε αμέσως ότι πλησιάζουμε τις στροφές-σερπαντίνες που ονομάζονται „waw!“, από όπου θα έχουμε εκπληκτική θέα στην ακτογραμμή και στον απέναντι νησί Telendos. Είχε δίκιο. Μόνο που, μέχρι να βγάλω τη φωτογραφική μηχανή από την τσάντα μου, το „waw“ ήταν πια πίσω από μας :) Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τράβηξα μερικές φωτογραφίες μέσα από το παράθυρο του λεωφορείου – η θέα από την Καλύμνο προς το Telendos. Αυτή η θέα είναι χαρακτηριστική για τα θέρετρα Myrties και Massuri. Στην Kantuni βλέπαμε το Telendos μόνο από ένα μικρό κομμάτι, καθώς υπήρχε ένα άλλο βουνό μεταξύ μας.

Το νησί Telendos το επισκεφθήκαμε με την Julka μετά από μια εβδομάδα. Αγοράσαμε ένα εισιτήριο για την τοπική μεταφορά από το σούπερ μάρκετ με 80 λεπτά για το Myrties και ταξιδέψαμε με βάρκα από το λιμάνι του προς το Telendos. Κοιτάξαμε την κιτρινωπή, νόστιμη περιοδεία στο Telendos, και στη συνέχεια ξεκινήσαμε για μια πεζοπορία κατά μήκος της ακτογραμμής, αλλά ένας άνεμος σχεδόν μας ξεσήκωσε από τον βράχο σε μια παραλία κάτω από αυτόν :). Αρχικά, νομίζαμε ότι θα παραμείνουμε για κολύμπι σε κάποια από τις παραλίες, αλλά λόγω του αέρα, αποφασίσαμε τελικά να επιστρέψουμε στην Καλύμνο στο Myrties. Πριν από αυτό, όμως, απολαύσαμε ένα νόστιμο φραπέ στην ταβέρνα Zorbas του Telendos. Στη συνέχεια, επιστρέψαμε με τη βάρκα στο Myrties, και στην όμορφη παραλία με εκπληκτική θέα στο Telendos, περάσαμε ένα πολύ επιτυχημένο ημέρα.

Προχωρήσαμε κατά μήκος της ακτογραμμής προς το Εμπόριο. Στο Arginonde, στρίψαμε προς το εσωτερικό. Είχαν έναν νέο, όμορφο ασφαλτοστρωμένο δρόμο, ο οποίος ωστόσο θα διαρκούσε περίπου μία σοβαρή καλοκαιρινή καταιγίδα στη Σλοβακία και θα κατέληγε απευθείας στη θάλασσα :). „Τυχεροί“ που στο νησί σχεδόν ποτέ δεν βρέχει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, είδαμε πολλά σμήνη μελισσοκόμων, λένε ότι τα πηγαίνουν πολύ καλά εκεί. Ολόκληρη η Κάλυμνος είναι πετρώδης, καλυμμένη με αυτά τα „βραχοειδή“ θυμαρίσια όπως φαίνεται στις φωτογραφίες. Είναι ποικίλα χρωματιστά και μυρωδάτα. Ακόμη και η φωτιά δεν κράτησε πολύ εκεί, γιατί πέθανε σχεδόν από μόνη της, καθώς στα βουνά δεν υπάρχουν δέντρα. Μόνο κοντά στο θέρετρο εκτόξευσαν ελικόπτερα πυρόσβεσης. Η εσωτερική διαδρομή μας έφερε μέχρι τον κόλπο των μανταρινιών. Εκεί είναι αρκετά φρέσκο και πράσινο, και στο τέλος του (αρχής προς τη θάλασσα) βρίσκεται το χωριό Βάθη. Βρίσκεται στο τέλος ενός βραχώδους φιόρδ και εκεί είχαμε περίπου μια ώρα διάλειμμα για να περπατήσουμε, εγώ και η Julka „αγκυροβολήσαμε“ για λίγο στο λιμανάκι στις βετονικές σκάλες και έβουλιάζαμε τα πόδια μας στην καθαρή διάφανη θάλασσα. Αναστενάξαμε ότι αν είχαμε περισσότερο χρόνο, θα κολυμπούσαμε εκεί. (Αυτό το καταφέραμε τελικά κατά τη διάρκεια της βατραχικής εκδρομής, για την οποία θα γράψω αργότερα).

Από το Βαθύ συνεχίσαμε κατά μήκος της ανατολικής ακτής προς την πρωτεύουσα Pothia, προς το νότο. Η ανατολική ακτή τελειώνει απότομα στη θάλασσα, είναι σχεδόν ανθρωποκεντρική, δεν υπάρχει τίποτα που να αναπτύσσεται εκεί, μόνο τα λειμονάρια δίπλα στον δρόμο. Είναι όμορφα, γιατί οι τοπικές κατσίκες δεν τα τρώνε (λένε ότι είναι δηλητηριώδη για αυτές). Οι κατσίκες είναι σχεδόν παντού στην ανατολική ακτή, ακόμη και πάνω στον δρόμο περπατούν διασχίζοντας, ξέρουν ότι κανείς δεν θα τις χτυπήσει :). Από την ανατολική ακτή, η θέα προς την Τουρκία είναι όμορφη, προς την περιοχή του Μαρμαρίδου. Μπορείτε επίσης να δείτε κοντινά νησιά, ακόμη και από τη Κω προεξέχει το κορυφαίο του ηφαιστείου νησί Nisyros.

Στην πρωτεύουσα Πόθια, είχαμε μια περίπου ωριαία στάση, μεγαλύτερο μέρος του οποίου περάσαμε στο μουσείο – εργαστήριο για την παραγωγή θαλάσσιων σφουγγαριών. Ήταν ταυτόχρονα ένα κατάστημα και ένα εργαστήριο, αλλά διακοσμημένο με πολύ καλό γούστο και με ευχάριστη εξήγηση της τοπικής ελληνίδας ξεναγού. Αγοράσαμε σφουγγάρια (αληθινά, από τη Λιβυκή Θάλασσα!), έπειτα αγοράσαμε μερικά σουβενίρ και καρτ ποστάλ και συνεχίσαμε με το λεωφορείο πάνω από το Πόθια προς τα επάνω στα στενά δρομάκια προς το μοναστήρι που ονομάζεται Άγιος Σάββας, από το μοναχό που πρόσφατα ανακηρύχθηκε άγιος, για τα θαυματουργά θεραπευτικά του θαύματα. Από τον χώρο του μοναστηριού υπήρχαν υπέροχες θέατρικές προοπτικές του Πόθια και των περιοχών του. Πριν εισέλθουμε στον χώρο, η Sheryl μας παρακάλεσε να πετάξουμε κάτι πάνω από τους ώμους και τα πόδια μας, αν φοράμε σορτς πάνω από τα γόνατα. Όλοι οι ταξιδιώτες του Aeolus το σεβάστηκαν, αλλά η πλειονότητα των γλυκών Άγγλων της έριξε το δεύτερο μάτι. Θαύμασα πώς δεν ντράπηκαν στην εκκλησία, περπατώντας όπως στην παραλία… Η εκκλησία ήταν όμορφα διακοσμημένη, τόσο επιβλητική όσο έχω επισκεφτεί μέχρι τώρα στην Ελλάδα.

Από τον Άγιο Σάββα κατεβήκαμε με γρήγορες στροφές στον κόλπο του Βλυχάδια, όπου υπήρχε το μουσείο θαλάσσιων ευρημάτων. Μετά την επίσκεψη στο μουσείο, που ήταν αμέσως δίπλα στην παραλία, είχαμε ελεύθερο χρόνο για κολύμπι. Ήταν καθαρή, ήσυχη θάλασσα χωρίς κύματα, οπότε είχαμε μια όμορφη εμπειρία με την Τζούλια. Στη συνέχεια, απολαύσαμε ένα „ελληνικό σάντουιτς“ σε μια ταβέρνα της περιοχής, και το λεωφορείο μας μετέφερε πίσω στα θέρετρά μας. Στο τέλος, ο Γιάννης ευχαρίστησε τη Σέρυλ για τις υπηρεσίες της ως ξεναγού, και εμείς χειροκροτήσαμε αυθόρμητα. Μετά έκαναν το ίδιο και οι Άγγλοι. Ήταν πραγματικά αδέξιοι, ακόμη και κατά την αποχώρησή τους από το λεωφορείο, κανένας από αυτούς δεν χαιρέτησε. Σαν να αποβιβάζονταν από ένα λεωφορείο. Έτσι, εμείς πρέπει να τους δείξουμε όταν κατεβαίναμε στον σταθμό μας και χαιρετήσαμε δυνατά στα σλοβακικά, αγγλικά και ακόμη και στον οδηγό στα ελληνικά :). Ήταν εμφανές πόσο το εκτίμησε.

Krajina, Slovensko, Typ krajiny, Mestá, Slovenské mestá, Mestá, Podunajsko, Fotografie

Slobodné kráľovské mesto Komárno

skala
Hits: 3748

Mesto Komárno je najjužnejším miestom na Slovenku (komarno.sk). Maďarský názov mesta je Komárom, nemecký Komorn, latinský Camarum, Comaromium. Pre odlíšenie od mesta s rovnakým názvom, ktoré leží v Maďarsku, je v hovorovej maďarčine používaný názov Észak-Komárom (Severné Komárno) alebo Révkomárom. Na ploche 103.17 km2 tu žije 34 190 obyvateľov (Wikipedia). Leží pri sútoku Dunaja a Váhu v nadmorskej výške 108 metrov nad morom. Je jedným z najstarších sídlisk v Karpatskej kotline. Žili tu , Rimania vybudovali na opačnom brehu Dunaja vojenský tábor a mesto Brigetio a neďaleké Celemantia. V dobe sťahovania národov sa tu dlhšie zdržiavali Avari. Koncom 9. storočia sem prišli Maďari. V 10. storočí pri sútoku vytvorili opevnené sídlo. Popri ňom vznikol hrad a osada Camarum (Kamarn, Camarun, Kamar, Camaron, Comaron). Stredoveké Komárno sa rozvíjalo hlavne za vlády Mateja Korvína. V čase tureckých vojen sa dostalo na pomedzie habsburgskej a osmanskej ríše. Preto bol hrad prebudovaný na pevnosť – Stará pevnosť. Neskôr pribudla Nová pevnosť. Obe odolávali Turkom. Od roku 1745 sa mesto stáva slobodným kráľovským mestom. V roku 1763 a 1783 postihlo mesto zemetrasenie (komarno.sk). Mesto bolo maďarské do roku 1918 (Wikipedia CS). 2.11.1938 bolo mesto pripojené ku Maďarsku. Do 30. 3. 1945 (komarno.sk). Po prvej svetovej vojne bola hraničná línia novozaloženého Československa stanovená cez stred , čím došlo k oddeleniu mestskej časti Újszőny (dnes Komárom) na pravom brehu Dunaja, pripojenej k mestu v roku 1896 (Wikipedia). 

Významné Komárna: spisovateľ Mór Jókai, hudobný skladateľ Franz Lehár (komarno.sk), uhorský kráľ Ladislav Pohrobok, nitriansky biskup Lipót Kollonich, režisér Ivan Reitman, herečka Zuzana Marošová, spisovateľka Daniela Kapitáňová, kanoisti Atilla Szabó, Riszdorfer, Richard Riszdorfer, kajakári Juraj Bača a Juraj Tarr, Erik Vlček, futbalista Szilárd Németh. Mesto má tieto mestské časti: Čerhát, Ďulov Dvor, Hadovce, Kava, Lándor, Malá Iža, Malý Harčáš, Nova Osada, Nová Stráž, Pavel, Veľký Harčáš. V Komárne sa nachádzajú Slovenské lodenice, ktoré boli založené v roku 1898, nachádzajú sa medzi Alžbetiným ostrovom a Dunajom (Wikipedia).

The city of Komárno is the southernmost place in Slovakia (komarno.sk). The Hungarian name of the city is Komárom, German Komorn, Latin Camarum, Comaromium. To distinguish it from the city with the same name in Hungary, the informal Hungarian name Észak-Komárom (North Komárno) or Révkomárom is used. With an area of 103.17 km2, it is home to 34,190 inhabitants (Wikipedia). It is situated at the confluence of the Danube and rivers at an elevation of 108 meters above sea level. It is one of the oldest settlements in the Carpathian Basin. Celts lived here, and Romans built a military camp and the city of Brigetio on the opposite bank of the Danube, near Celemantia. During the migration of nations, Avars stayed here for a longer period. Hungarians arrived in the late 9th century. In the 10th century, they established a fortified settlement at the confluence. Next to it, a castle and the settlement of Camarum (Kamarn, Camarun, Kamar, Camaron, Comaron) emerged. Medieval Komárno developed mainly during the reign of Matthias Corvinus. During the Turkish wars, it became a border area between the Habsburg and Ottoman empires. Therefore, the castle was rebuilt into a fortress – the Old Fortress. Later, the New Fortress was added. Both resisted the Turks. Since 1745, the city has become a free royal town. In 1763 and 1783, earthquakes struck the city (komarno.sk). The city was Hungarian until 1918 (Wikipedia CS). On November 2, 1938, the city was annexed to Hungary until March 30, 1945 (komarno.sk). After World War I, the border line of the newly established Czechoslovakia was set through the middle of the river, resulting in the separation of the district of Újszőny (now Komárom) on the right bank of the Danube, which was annexed to the city in 1896 (Wikipedia).

Significant personalities from Komárno include the writer Mór Jókai, composer Franz Lehár (komarno.sk), Hungarian King Ladislaus the Posthumous, Bishop Lipót Kollonich, director Ivan Reitman, actress Zuzana Marošová, writer Daniela Kapitáňová, canoeists Atilla Szabó, Michal Riszdorfer, Richard Riszdorfer, kayakers Juraj Bača and Juraj Tarr, Erik Vlček, and footballer Szilárd Németh. The city has the following districts: Čerhát, Ďulov Dvor, Hadovce, Kava, Lándor, Malá Iža, Malý Harčáš, Nova Osada, Nová Stráž, Pavel, Veľký Harčáš. In Komárno, there are the Slovak Shipyard, founded in 1898, located between Elisabeth Island and the Danube (Wikipedia).

Komárom városa a Szlovákia legdélibb városa (komarno.sk). A város magyar neve Komárom, német neve Komorn, latin neve pedig Camarum, Comaromium. A várost azonos nevű magyarországi városhoz való megkülönböztetés végett a beszélt magyar nyelvben Észak-Komárom (Északi Komárom) vagy Révkomárom (Révköz-Komárom) elnevezések is használatosak. A területe 103,17 négyzetkilométer, és a városban 34 190 lakos él (Wikipedia). A Duna és a Vág találkozásánál, tengerszint feletti 108 méter magasságban található. Az egyik legrégebbi település a Kárpát-medencében. Itt éltek a kelták, a rómaiak a Dunától távolabb, az Árpád-korban pedig létrehozták a Brigetio nevű várost és a közeli Celemantia-t. A népvándorlás korában hosszabb ideig avarok tartózkodtak itt. A 9. század végén érkeztek ide a magyarok. A 10. században a két folyó torkolatánál erődített települést hoztak létre. Mellette kialakult egy vár és a Camarum nevű település (Kamarn, Camarun, Kamar, Camaron, Comaron). A középkori Komárom főként Mátyás király uralma alatt fejlődött. A török háborúk idején a Habsburg Birodalom és az Oszmán Birodalom határvidékére került. Ezért a várat átalakították erődítéssé – Óvárrá. Később hozzáadódott az Újvár. Mindkettő ellenállt a törököknek. 1745-től a város szabad királyi várossá vált. 1763-ban és 1783-ban földrengés érte a várost (komarno.sk). A város 1918-ig magyar terület volt (Wikipedia CS). 1938. november 2-án a várost Magyarországhoz csatolták. 1945. március 30-ig (komarno.sk). Az első világháború után a csehszlovák államhatár a folyó közepén haladt el, ami a Dunán a jobb parton fekvő Újszőny városrész elválasztásához vezetett, amelyet 1896-ban csatoltak a városhoz (Wikipedia).

Kiemelkedő személyiségek Komáromban: író Mór Jókai, zeneszerző Franz Lehár (komarno.sk), Magyarország királya, V. László, nyitrai püspök Lipót Kollonich, rendező Ivan Reitman, színésznő Zuzana Marošová, írónő Daniela Kapitáňová, kenusok Attila Szabó, Michal Riszdorfer, Richard Riszdorfer, kajakosok Juraj Bača és Juraj Tarr, Erik Vlček, labdarúgó Szilárd Németh. A városnak a következő városrészei vannak: Čerhát, Ďulov Dvor, Hadovce, Kava, Lándor, Malá Iža, Malý Harčáš, Nova Osada, Nová Stráž, Pavel, Veľký Harčáš. Komáromban található a Szlovák Hajógyár, amelyet 1898-ban alapítottak, az Alžbeta-sziget és a Duna között helyezkedik el (Wikipedia).

TOP

Všetky