2011, 2011-2015, 2012, 2014, 2015, Biotopy, Časová línia, Hory, Krajina, Príroda, Slovenská krajina, Tatry, TOP

Vysoké Tatry

Hits: 5135

Vyso­ké Tat­ry sú asi naj­väč­šou pýchou Slo­ven­ska. V kaž­dom prí­pa­de sú naj­vyš­ším poho­rím Slo­ven­ska. Sú to zrej­me naj­men­šie veľ­ho­ry na sve­te a ten­to uni­kát je vhod­né využiť (Peter Kac­lík). Roz­lo­ha Tatrans­ké­ho národ­né­ho par­ku – TANAP‑u, zria­de­né­ho na úze­mí Tatier v roku 1949, je 738 km2. Žije tu viac ako 1 300 dru­hov fau­ny a fló­ry. S poľ­ským Tatr­za­ńs­kim Par­kom Naro­do­wym je TANAP súčas­ťou bio­sfé­ric­kých rezer­vá­cií UNESCO (tanap​.org). Hre­beň Vyso­kých Tatier je dlhý len 26 km (vyso​ke​tat​ry​.org), jeho maxi­mál­na šír­ka je 17 km (Wiki­pe­dia). Naj­vyš­ším vrchom Vyso­kých Tatier a celé­ho Slo­ven­ska je Ger­la­chov­ský štít s nad­mor­skou výš­kou 2 655 met­rov nad morom (vyso​ke​tat​ry​.org). Z 35 dolín sú naj­zná­mej­šie Kôp­ro­vá, Fur­kot­ská, Mly­nic­ká, Men­gu­sov­ská, Bati­zov­ská, Velic­ká, Veľ­ká a Malá Stu­de­ná, Bie­lo­vod­ská, Javo­ro­vá doli­na, Doli­na Kež­mar­skej Bie­lej vody. Vo Vyso­kých Tat­rách sa nachá­dza 120 plies, napr. Štr­b­ské ple­so, Veľ­ké Hin­co­vo ple­so, Pop­rad­ské ple­so, Mor­ské oko, Wiel­ki Staw Pol­ski. Sneh sa tu udr­ží 200250 dní v roku, na nie­kto­rých tie­nis­tých strá­ňach sa neto­pí vôbec, roč­ný úhrn zrá­žok tu dosa­hu­je oko­lo 1 600 mm (Wiki­pe­dia). Geolo­gic­ky sú jad­ro­vých poho­rím, jad­ro Tatier vzni­ka­lo v prvo­ho­rách, v kar­bó­ne pred 210 mili­ón­mi rokov (Janák, Pla­šien­ka, Pet­rík). Na reli­éf mali hlav­ný vplyv alpín­ske ľadov­ce, kto­ré v ľado­vých dobách dosa­ho­va­li na sever­ných stra­nách až 14 km (Wiki­pe­dia).

Pôvod a význam náz­vu Tat­ry nie je dote­raz spo­ľah­li­vo vyrie­še­ný. His­to­ri­ci ho pri­pi­su­jú oby­va­te­ľom, kto­rí síd­li­li na našom úze­mí ešte pred prí­cho­dom Slo­va­nov. Odvo­dzu­jú ho od árij­ské­ho slo­va tamt­ra, tât­ra s význa­mom tem­ný“ ale­bo tma­vý“, pri­pi­su­jú mu význam odvo­de­ný z ľudo­vé­ho slo­va tat­ra v zmys­le kame­nis­tej, neúrod­nej zeme. Ako najp­rav­de­po­dob­nej­šiu mož­no akcep­to­vať mien­ku, že názov Tat­ry pochá­dza zo slo­van­ské­ho slo­va trtri čo zna­me­ná bra­lá (Melich, 1902; Czam­bel, 1906; Cha­lou­pec­ký, 1923). Pod­ľa vyso​ke​-tat​ry​.info je ozna­če­nie tamt­ra – tat­ra = hne­dý, tma­vý” kelt­ské. Prvá zmien­ka toh­to náz­vu je z roku 999, spo­mí­na sa Trit­ri mon­tes (wiki​pe​dia​.sk). V roku 1125 sa v Kos­mo­vej kro­ni­ke spo­mí­na už názov Tat­ri (Kele, Lučan­ský, 2001). Poľ­ské písom­níc­tvo a lite­ra­tú­ra do prvej polo­vi­ce 19. sto­ro­čia Tat­ry ozna­čo­va­la ako Kar­pak, Krem­pak, Sar­mac­kie Alpy, Góry Tatar­skie, Wen­ger­skie góry. Maďa­ri pou­ží­va­li ozna­če­nie Tur­tul, Tur­tur, Tor­tol apod., Tát­ra. Nemci Kar­pat­hen, Schnee-​Gebirge, Zen­tral­kar­pat­hen apod (vyso​ke​-tat​ry​.info).

Reli­éf Tatier je die­lom vod­ných tokov a hor­ských ľadov­cov. V čase nej­väč­šie­ho roz­sa­hu mali ľadov­ce vo Vyso­kých Tat­rách plo­chu asi 15 000 ha. Ľado­vec v Bie­lo­vod­skej doli­ne bol 14 km dlhý a 330 m hru­bý (Hou­dek, Bohuš, 1976). Geomor­fo­lo­gic­ký celok Tat­ry sa čle­ní na dva pod­cel­ky: Západ­né Tat­ry a Východ­né Tat­ry. Ľali­ové sed­lo odde­ľu­je Západ­né a Východ­né Tat­ry. Východ­né Tat­ry sa čle­nia na dve čas­ti: Vyso­ké Tat­ry a Belian­ske Tat­ry (wiki​pe​dia​.sk). Bie­lo­vod­ská doli­na je naj­dl­h­šia doli­na Tatier a je jedi­nou doli­nou Tatier alp­ské­ho rázu (Bohuš, 1996). Na úze­mí Tatier sa pôso­be­ním vody vytvo­ri­lo množ­stvo jas­kýň, v súčas­nos­ti ich je zma­po­va­ných oko­lo 330 (Hou­dek, Bohuš, 1976). Jaze­rá ľadov­co­vé­ho pôvo­du v Tat­rách majú svo­je vlast­né pome­no­va­nie, na Slo­ven­sku ple­so a v Poľ­sku staw. Nachá­dza sa ich v Tat­rách viac ako 200. Pod­ne­bie má pre­važ­ne hor­ský až vyso­ko­hor­ský ráz, sne­ho­vá pokrýv­ka pre­tr­vá­va 180, v údo­liach, až 250, v naj­vyš­ších oblas­tiach dní v roku. Veter­né poča­sie je až 300 dní v roku. Na juž­nej stra­ne dochá­dza čas­to k tzv. pada­vým vet­rom, kto­ré spô­so­bu­jú vývra­ty a roz­siah­le polo­my. Najv­hod­nej­ším obdo­bím pre turis­tic­ké výstu­py v Tat­rách je jeseň, kedy je poča­sie naj­sta­bil­nej­šie (wiki​pe​dia​.sk).

V Tat­rách je naj­vyš­šie polo­že­ná osa­da Štr­b­ské Ple­so vo výš­ke 1 355 nad morom. Na Lom­nic­ký štít (2632 m) vedie visu­tá lanov­ka. Naj­vyš­šie polo­že­ná cha­ta Cha­ta pod Rys­mi” sa nachá­dza vo výš­ke 2 250 met­rov (vyso​ke​tat​ry​.org). Okrem nej množ­stvo iných, napr. Téry­ho cha­ta, Zboj­níc­ka cha­ta, Cha­ta pod Solis­kom, Encián (na Skal­na­tom ple­se), Skal­na­tá cha­ta, Sliez­sky dom, Cha­ta pri Zele­nom ple­se, Zamkov­ské­ho cha­ta, Rai­ne­ro­va cha­ta, Bilí­ko­vá cha­ta (Wiki­pe­dia).

V naj­vyš­ších polo­hách žijú kam­zí­ky a sviš­te. Kam­zík vrchov­ský tatrans­ký Rupi­cap­ra rupi­cap­ra tat­ri­ca je sym­bo­lom Vyso­kých Tatier. V lesoch žijú aj naše veľ­ké šel­my med­veď, vlk, rys (vyso​ke​tat​ry​.org). V osa­de Tatrans­ká Polian­ka nedáv­no odkry­li dáv­no­ve­ké opev­ne­né síd­lis­ko na tzv. Žltej ste­ne. Pod­ľa toho bola loka­li­ta osíd­le­ná na pre­lo­me náš­ho leto­poč­tu. Dnes sú tu lie­čeb­né ústa­vy, lie­čil sa tu aj čes­ký bás­nik Jiří Wol­ker. Turis­tic­kým a lyžiar­skym zná­mym stre­dis­kom je Hre­bie­nok na juho­vý­chod­nom úpä­tí Slav­kov­ské­ho ští­tu (e‑tatry.szm.com). Sym­bo­lom Slo­ven­ska je vrch Kri­váň. Nie­kto­ré ďal­šie zau­jí­ma­vé loka­li­ty: Malé vodo­pá­dy Stu­de­né­ho poto­ka (Peter Kac­lík). V Tat­rách evi­du­je­me oko­lo 1400 dru­hov rast­lín (wiki​pe​dia​.sk).

Belian­ske Tat­ry sú východ­nou čas­ťou Vyso­kých Tatier. Ten­to 14 km dlhý vápen­co­vý hre­beň leží tak­mer kol­mo na hlav­ný hre­beň Vyso­kých Tatier. Pova­žu­jú sa za najk­raj­šiu a prí­rod­ne naj­bo­hat­šiu časť, ras­tie tu napr. ples­ni­vec alpín­sky – Leon­to­po­dium alpi­num (e‑tatry.szm.com). K vyhľa­dá­va­ným loka­li­tám pat­rí Belian­ska jas­ky­ňa.


The High Tatras are argu­ab­ly the gre­a­test pri­de of Slo­va­kia and, in any case, the hig­hest moun­tain ran­ge in the coun­try. They are pro­bab­ly the smal­lest high moun­tains in the world, and this uni­qu­e­ness should be app­re­cia­ted (Peter Kac­lík). The area of the Tat­ra Nati­onal Park (TANAP), estab­lis­hed in 1949 on the ter­ri­to­ry of the Tatras, is 738 km². It is home to more than 1,300 spe­cies of fau­na and flo­ra. Toget­her with the Polish Tat­ra Nati­onal Park, TANAP is part of UNES­CO­’s bio­sp­he­re reser­ves (tanap​.org). The High Tatras rid­ge is only 26 km long (vyso​ke​tat​ry​.org), with a maxi­mum width of 17 km (Wiki­pe­dia). The hig­hest peak in the High Tatras and the enti­re Slo­va­kia is Ger­la­chov­ský štít at an ele­va­ti­on of 2,655 meters abo­ve sea level (vyso​ke​tat​ry​.org). Of the 35 val­le­ys, the most famous inc­lu­de Kôp­ro­vá, Fur­kot­ská, Mly­nic­ká, Men­gu­sov­ská, Bati­zov­ská, Velic­ká, Veľ­ká and Malá Stu­de­ná, Bie­lo­vod­ská, Javo­ro­vá doli­na, and Doli­na Kež­mar­skej Bie­lej vody. The­re are 120 moun­tain lakes in the High Tatras, such as Štr­b­ské ple­so, Veľ­ké Hin­co­vo ple­so, Pop­rad­ské ple­so, Mor­ské oko, and Wiel­ki Staw Pol­ski. Snow remains here for 200250 days a year, and on some sha­ded slo­pes, it does­n’t melt at all. The annu­al pre­ci­pi­ta­ti­on in the regi­on rea­ches around 1,600 mm (Wiki­pe­dia). Geolo­gi­cal­ly, they are a core moun­tain ran­ge, and the core of the Tatras was for­med in the Pale­ozo­ic era, in the Car­bo­ni­fe­rous peri­od, about 210 mil­li­on years ago (Janák, Pla­šien­ka, Pet­rík). Alpi­ne gla­ciers had the most sig­ni­fi­cant impact on the relief, rea­ching up to 14 km on the nort­hern slo­pes during gla­cial peri­ods (Wiki­pe­dia).

The ori­gin and mea­ning of the name Tatras are not reliab­ly resol­ved. His­to­rians att­ri­bu­te it to the inha­bi­tants who sett­led in the regi­on befo­re the arri­val of the Slavs. They deri­ve it from the Ary­an word tamt­ra, tât­ra, mea­ning dark” or dim,” att­ri­bu­ting a mea­ning deri­ved from the folk word tat­ra, refer­ring to sto­ny, bar­ren land. The most like­ly opi­ni­on sug­gests that the name Tatras comes from the Sla­vic word trtri, mea­ning peaks (Melich, 1902; Czam­bel, 1906; Cha­lou­pec­ký, 1923). Accor­ding to vyso​ke​-tat​ry​.info, the desig­na­ti­on tamt­ra – tat­ra = bro­wn, dark” is Cel­tic. The first men­ti­on of this name dates back to the year 999, refer­ring to Trit­ri mon­tes (wiki​pe​dia​.sk). In 1125, Kos­mas’ chro­nic­le alre­a­dy men­ti­ons the name Tat­ri (Kele, Lučan­ský, 2001). Polish lite­ra­tu­re refer­red to the Tatras as Kar­pak, Krem­pak, Sar­mac­kie Alpy, Góry Tatar­skie, Wen­ger­skie góry until the first half of the 19th cen­tu­ry. Hun­ga­rians used the terms Tur­tul, Tur­tur, Tor­tol, etc., Tát­ra. Ger­mans refer­red to them as Kar­pat­hen, Schnee-​Gebirge, Zen­tral­kar­pat­hen, etc. (vyso​ke​-tat​ry​.info).

The Tatras’ relief is sha­ped by water­cour­ses and moun­tain gla­ciers. At its lar­gest extent, the gla­ciers in the High Tatras cove­red an area of about 15,000 ha. The gla­cier in Bie­lo­vod­ska doli­na was 14 km long and 330 m thick (Hou­dek, Bohuš, 1976). The Tatras are divi­ded into two sub-​ranges: Wes­tern Tatras and Eas­tern Tatras, with Ľali­ové sed­lo sepa­ra­ting them. The Eas­tern Tatras are furt­her divi­ded into two parts: High Tatras and Belian­ske Tatras (wiki​pe​dia​.sk). Bie­lo­vod­ská doli­na is the lon­gest val­ley in the Tatras and is the only alpine-​like val­ley (Bohuš, 1996). The Tatras’ ter­rain has given rise to nume­rous caves, with around 330 cur­ren­tly map­ped (Hou­dek, Bohuš, 1976). Gla­cial lakes in the Tatras, refer­red to as ple­so in Slo­va­kia and staw in Poland, num­ber over 200. The cli­ma­te is pre­do­mi­nan­tly moun­tai­nous to high-​mountainous, with a snow cover per­sis­ting for 180 to 250 days a year, espe­cial­ly in the hig­hest are­as. Win­dy weat­her pre­vails up to 300 days a year, and the sout­hern side often expe­rien­ces so-​called foehn winds, cau­sing ava­lan­ches and exten­si­ve windth­row. The most suitab­le peri­od for hiking in the Tatras is autumn when the weat­her is most stab­le (wiki​pe​dia​.sk).

The hig­hest sett­le­ment in the Tatras is Štr­b­ské Ple­so at an alti­tu­de of 1,355 meters abo­ve sea level. A cab­le car leads to Lom­nic­ký štít (2,632 m). The hig­hest cha­let, Cha­ta pod Rys­mi,” is loca­ted at an alti­tu­de of 2,250 meters (vyso​ke​tat​ry​.org). Other notab­le cha­lets inc­lu­de Téry­ho cha­ta, Zboj­níc­ka cha­ta, Cha­ta pod Solis­kom, Encián (at Skal­na­té ple­so), Skal­na­tá cha­ta, Sliez­sky dom, Cha­ta pri Zele­nom ple­se, Zamkov­ské­ho cha­ta, Rai­ne­ro­va cha­ta, and Bilí­ko­vá cha­ta (Wiki­pe­dia).

In the hig­hest ele­va­ti­ons, cha­mo­is and mar­mots thri­ve. Tat­ra cha­mo­is (Rupi­cap­ra rupi­cap­ra tat­ri­ca) is a sym­bol of the High Tatras. Lar­ge pre­da­tors like bro­wn bear, wolf, and lynx also inha­bit the forests (vyso​ke​tat​ry​.org). In the Tatrans­ká Polian­ka sett­le­ment, an ancient for­ti­fied sett­le­ment on the so-​called Žltá ste­na was recen­tly dis­co­ve­red. Accor­ding to this fin­ding, the site was inha­bi­ted around the turn of the Com­mon Era. Today, the­re are sana­to­riums in the area, and Czech poet Jiří Wol­ker under­went tre­at­ment here. Hre­bie­nok on the sout­he­ast slo­pe of Slav­kov­ský štít is a well-​known tou­rist and ski resort (e‑tatry.szm.com). The sym­bol of Slo­va­kia is the peak Kri­váň. Some other inte­res­ting loca­ti­ons inc­lu­de the Small Water­falls of Stu­de­ný potok (Peter Kac­lík). In the Tatras, around 1,400 spe­cies of plants are recor­ded (wiki​pe​dia​.sk).


Die Hohen Tat­ra sind wahrs­che­in­lich der größte Stolz der Slo­wa­kei und auf jeden Fall das höchs­te Gebir­ge des Lan­des. Sie sind wahrs­che­in­lich das kle­ins­te Hoch­ge­bir­ge der Welt, und die­se Ein­zi­gar­tig­ke­it soll­te ges­chätzt wer­den (Peter Kac­lík). Die Flä­che des Tatra-​Nationalparks (TANAP), der 1949 auf dem Gebiet der Tat­ra ein­ge­rich­tet wur­de, bet­rägt 738 km². Hier leben mehr als 1.300 Arten von Fau­na und Flo­ra. Zusam­men mit dem pol­nis­chen Tatra-​Nationalpark ist der TANAP Teil der UNESCO-​Biosphärenreservate (tanap​.org). Der Kamm der Hohen Tat­ra ist nur 26 km lang (vyso​ke​tat​ry​.org), bei einer maxi­ma­len Bre­i­te von 17 km (Wiki­pe­dia). Der höchs­te Gip­fel der Hohen Tat­ra und der gesam­ten Slo­wa­kei ist der Ger­la­chov­ský štít mit einer Höhe von 2.655 Metern über dem Mee­ress­pie­gel (vyso​ke​tat​ry​.org). Von den 35 Tälern sind die bekann­tes­ten Kôp­ro­vá, Fur­kot­ská, Mly­nic­ká, Men­gu­sov­ská, Bati­zov­ská, Velic­ká, Veľ­ká und Malá Stu­de­ná, Bie­lo­vod­ská, Javo­ro­vá doli­na und Doli­na Kež­mar­skej Bie­lej vody. Es gibt 120 Ber­gse­en in der Hohen Tat­ra, wie Štr­b­ské ple­so, Veľ­ké Hin­co­vo ple­so, Pop­rad­ské ple­so, Mor­ské oko und Wiel­ki Staw Pol­ski. Der Schnee ble­ibt hier 200250 Tage im Jahr lie­gen, und auf eini­gen schat­ti­gen Hän­gen sch­milzt er über­haupt nicht. Die jähr­li­che Nie­dersch­lags­men­ge in der Regi­on bet­rägt etwa 1.600 mm (Wiki­pe­dia). Geolo­gisch gese­hen han­delt es sich um ein Kern­ge­bir­ge, und der Kern der Tat­ra ents­tand im Palä­o­zo­ikum, im Kar­bon vor etwa 210 Mil­li­onen Jah­ren (Janák, Pla­šien­ka, Pet­rík). Alpen­glets­cher hat­ten den größten Ein­fluss auf das Relief und erre­ich­ten wäh­rend der Eis­ze­i­ten bis zu 14 km an den Nord­hän­gen (Wiki­pe­dia).

Der Urs­prung und die Bede­utung des Namens Tatras sind bis­her nicht zuver­läs­sig gek­lärt. His­to­ri­ker sch­re­i­ben ihn den Bewoh­nern zu, die sich in der Regi­on nie­der­lie­ßen, noch bevor die Sla­wen kamen. Sie lei­ten ihn von dem aris­chen Wort tamt­ra, tât­ra ab, was dun­kel” oder düs­ter” bede­utet, und sch­re­i­ben ihm eine Bede­utung vom Volk­sausd­ruck tat­ra zu, der eine ste­i­ni­ge, unfrucht­ba­re Erde bede­utet. Die wahrs­che­in­lichs­te Mei­nung legt nahe, dass der Name Tatras aus dem sla­wis­chen Wort trtri stammt, was Gip­fel bede­utet (Melich, 1902; Czam­bel, 1906; Cha­lou­pec­ký, 1923). Laut vyso​ke​-tat​ry​.info ist die Bez­e­ich­nung tamt­ra – tat­ra = braun, dun­kel” kel­tisch. Die ers­te Erwäh­nung die­ses Namens stammt aus dem Jahr 999 und bez­ieht sich auf Trit­ri mon­tes (wiki​pe​dia​.sk). Im Jahr 1125 erwähnt die Chro­nik von Kos­mas bere­its den Namen Tat­ri (Kele, Lučan­ský, 2001). Die pol­nis­che Lite­ra­tur bez­e­ich­ne­te die Tat­ra bis zur ers­ten Hälf­te des 19. Jahr­hun­derts als Kar­pak, Krem­pak, Sar­mac­kie Alpy, Góry Tatar­skie, Wen­ger­skie góry. Ungarn ver­wen­de­ten die Beg­rif­fe Tur­tul, Tur­tur, Tor­tol usw., Tát­ra. Die Deuts­chen nann­ten sie Kar­pat­hen, Schnee-​Gebirge, Zen­tral­kar­pat­hen usw. (vyso​ke​-tat​ry​.info).

Das Relief der Tatras wird von Was­ser­lä­u­fen und Bergg­lets­chern geformt. In ihrer größten Aus­deh­nung bedec­kten die Glets­cher in den Hohen Tat­ra eine Flä­che von etwa 15.000 ha. Der Glets­cher in Bie­lo­vod­ska doli­na war 14 km lang und 330 m dick (Hou­dek, Bohuš, 1976). Die Tat­ra ist in zwei Teil­ge­bie­te unter­te­ilt: West­tat­ra und Ost­tat­ra, wobei Ľali­ové sed­lo sie vone­i­nan­der trennt. Die Ost­tat­ra ist wei­ter in zwei Tei­le unter­te­ilt: Hohe Tat­ra und Belian­ske Tatras (wiki​pe​dia​.sk). Bie­lo­vod­ská doli­na ist das läng­ste Tal in der Tat­ra und das ein­zi­ge alpi­nar­ti­ge Tal (Bohuš, 1996). Auf dem Gebiet der Tat­ra gibt es aufg­rund der Was­se­re­in­wir­kung vie­le Höh­len, von denen der­ze­it etwa 330 kar­tiert sind (Hou­dek, Bohuš, 1976). Glets­cher­se­en in den Tat­ra, in der Slo­wa­kei Ple­so und in Polen Staw genannt, gibt es über 200. Das Kli­ma ist über­wie­gend gebir­gig bis hoch­ge­bir­gig, wobei eine Schne­e­dec­ke für 180 bis 250 Tage im Jahr, beson­ders in den höchs­ten Gebie­ten, bes­te­hen ble­ibt. Win­di­ges Wet­ter herrscht bis zu 300 Tagen im Jahr vor, und auf der Süd­se­i­te tre­ten häu­fig soge­nann­te Föhn­win­de auf, die Lawi­nen und aus­ge­dehn­te Win­dwür­fe verur­sa­chen. Die güns­tigs­te Zeit für Wan­de­run­gen in der Tat­ra ist der Herbst, wenn das Wet­ter am sta­bils­ten ist (wiki​pe​dia​.sk).

Die höchs­te Sied­lung in der Tat­ra ist Štr­b­ské Ple­so auf einer Höhe von 1.355 Metern über dem Mee­ress­pie­gel. Eine Seil­bahn führt zum Lom­nic­ký štít (2.632 m). Die höchs­te Hüt­te, Cha­ta pod Rys­mi”, befin­det sich auf einer Höhe von 2.250 Metern (vyso​ke​tat​ry​.org). Wei­te­re bekann­te Hüt­ten sind Téry­ho cha­ta, Zboj­níc­ka cha­ta, Cha­ta pod Solis­kom, Encián (am Skal­na­té ple­so), Skal­na­tá cha­ta, Sliez­sky dom, Cha­ta pri Zele­nom ple­se, Zamkov­ské­ho cha­ta, Rai­ne­ro­va cha­ta und Bilí­ko­vá cha­ta (Wiki­pe­dia).

In den höchs­ten Lagen leben Gäm­sen und Mur­mel­tie­re. Die Tatra-​Gämse (Rupi­cap­ra rupi­cap­ra tat­ri­ca) ist ein Sym­bol der Hohen Tat­ra. Gro­ße Raub­tie­re wie Braun­bär, Wolf und Luchs bewoh­nen eben­falls die Wäl­der (vyso​ke​tat​ry​.org). In der Sied­lung Tatrans­ká Polian­ka wur­de vor kur­zem eine anti­ke befes­tig­te Sied­lung an der soge­nann­ten Žltá ste­na ent­dec­kt. Nach die­ser Ent­dec­kung war der Ort um die Zei­ten­wen­de besie­delt. Heute gibt es hier Sana­to­rien, und der tsche­chis­che Dich­ter Jiří Wol­ker wur­de hier behan­delt. Hre­bie­nok am Südost­hang des Slav­kov­ský štít ist ein bekann­ter Touristen- und Ski­re­sort (e‑tatry.szm.com). Das Sym­bol der Slo­wa­kei ist der Gip­fel Kri­váň. Eini­ge ande­re inte­res­san­te Orte sind die Kle­i­nen Was­ser­fäl­le des Stu­de­ný potok (Peter Kac­lík). In der Tat­ra sind rund 1.400 Pflan­ze­nar­ten ver­ze­ich­net (wiki​pe​dia​.sk).


Vyso­ké Tat­ry są pra­wdo­po­dob­nie naj­wi­ęks­zym dumą Sło­wac­ji. W każdym razie są naj­wy­żs­zym pas­mem gór­skim na Sło­wac­ji. To pra­wdo­po­dob­nie najm­niejs­ze góry na świe­cie, a ta uni­kal­no­ść zasłu­gu­je na wykor­zys­ta­nie (Peter Kac­lík). Powierzch­nia Tatr­za­ńs­kie­go Par­ku Naro­do­we­go – TANAP‑u, utwor­zo­ne­go na tere­nie Tatr w 1949 roku, wyno­si 738 km². Żyje tu ponad 1300 gatun­ków fau­ny i flo­ry. Wspól­nie z pol­skim Tatr­za­ńs­kim Par­kiem Naro­do­wym, TANAP jest częścią rezer­wa­tów bio­sfe­ry UNESCO (tanap​.org). Grz­biet Wyso­kich Tatr ma zale­dwie 26 km dłu­go­ści (vyso​ke​tat​ry​.org), a jego mak­sy­mal­na sze­ro­ko­ść wyno­si 17 km (Wiki­pe­dia). Naj­wy­żs­zym szc­zy­tem Wyso­kich Tatr i całej Sło­wac­ji jest Ger­la­chov­ský štít, osi­ąga­jący wyso­ko­ść 2655 met­rów nad pozi­omem mor­za (vyso​ke​tat​ry​.org). Spo­śród 35 dolin naj­bar­dziej zna­ne to Kôp­ro­vá, Fur­kot­ská, Mly­nic­ká, Men­gu­sov­ská, Bati­zov­ská, Velic­ká, Veľ­ká i Malá Stu­de­ná, Bie­lo­vod­ská, Javo­ro­vá doli­na, Doli­na Kež­mar­skej Bie­lej vody. W Tat­rach Wyso­kich znaj­du­je się 120 sta­wów, takich jak Štr­b­ské ple­so, Veľ­ké Hin­co­vo ple­so, Pop­rad­ské ple­so, Mor­ské oko, Wiel­ki Staw Pol­ski. Śnieg utr­zy­mu­je się tu przez 200 – 250 dni w roku, w nie­któ­rych zacie­ni­onych miejs­cach nie top­nie­je wca­le, a rocz­na suma opa­dów wyno­si oko­ło 1600 mm (Wiki­pe­dia). Geolo­gicz­nie są to góry pier­wot­ne, jąd­ro Tatr ksz­ta­łto­wa­ło się w pale­ozo­iku, w kar­bo­nie, oko­ło 210 mili­onów lat temu (Janák, Pla­šien­ka, Pet­rík). Na rze­źbę tere­nu mia­ły głó­wny wpływ lodo­wce alpej­skie, któ­re w epo­ce lodo­wco­wej sięga­ły nawet 14 km na północ­nych sto­kach (Wiki­pe­dia).

Pocho­dze­nie i znac­ze­nie nazwy Tatr nie zosta­ło dotąd jed­no­znacz­nie rozwi­ąza­ne. His­to­ry­cy przy­pi­su­ją ją miesz­ka­ńcom, któr­zy zamiesz­ki­wa­li nasze tere­ny jeszc­ze przed przy­by­ciem Sło­wian. Wywo­dzą ją od arij­skie­go sło­wa tamt­ra, tât­ra, oznac­za­jące­go ciem­ny” lub mrocz­ny”, przy­pi­su­ją mu znac­ze­nie zaczerp­ni­ęte z ludo­we­go sło­wa tat­ra w sen­sie kamie­nis­tej, jało­wej zie­mi. Naj­bar­dziej pra­wdo­po­dob­nym zda­niem może być, że nazwa Tat­ry pocho­dzi od sło­wia­ńs­kie­go sło­wa trtri, oznac­za­jące­go kamien­ne” (Melich, 1902; Czam­bel, 1906; Cha­lou­pec­ký, 1923). Według wyso​ke​-tat​ry​.info okre­śle­nie tamt­ra – tat­ra = kasz­ta­no­wy, ciem­ny” jest cel­tyc­kie. Pier­ws­za wzmian­ka o tej nazwie pocho­dzi z roku 999, wspo­mi­na o Trit­ri mon­tes (wiki​pe​dia​.sk). W 1125 roku w Kro­ni­ce Kos­ma­sa już wspo­mi­na się o nazwie Tat­ri (Kele, Lučan­ský, 2001). Pol­ska lite­ra­tu­ra i lite­ra­tu­ra do pier­ws­zej poło­wy XIX wie­ku nazy­wa­ła Tat­ry jako Kar­pak, Krem­pak, Sar­mac­kie Alpy, Góry Tatar­skie, Wen­ger­skie góry. Węgr­zy uży­wa­li nazwy Tur­tul, Tur­tur, Tor­tol itp., Tát­ra. Niem­cy nazy­wa­li je Kar­pa­ty, Góry Śnie­żne, Kar­pa­ty Cen­tral­ne itp. (vyso​ke​-tat​ry​.info).

Rze­źba Tatr to dzie­ło cie­ków wod­nych i gór­skich lodo­wców. W cza­sie naj­wi­ęks­ze­go rozwo­ju lodo­wce w Wyso­kich Tat­rach mia­ły powierzch­nię oko­ło 15 000 ha. Lodo­wiec w Doli­nie Bie­lo­vod­skiej miał 14 km dłu­go­ści i 330 m gru­bo­ści (Hou­dek, Bohuš, 1976). Geomor­fo­lo­gicz­na jed­no­st­ka Tatr dzie­li się na dwie pod­jed­nos­tki: Tat­ry Zachod­nie i Tat­ry Wschod­nie. Prze­łęcz Łalo­we oddzie­la Tat­ry Zachod­nie od Wschod­nich. Tat­ry Wschod­nie dzie­lą się na dwie części: Wyso­kie Tat­ry i Tat­ry Biel­skie (wiki​pe​dia​.sk). Doli­na Bie­lo­vod­ská to naj­dłu­żs­za doli­na Tatr i jedy­na o alpej­skim cha­rak­ter­ze (Bohuš, 1996). Na obszar­ze Tatr, pod wpły­wem wody, pows­ta­ło wie­le jas­kiń, obe­cnie zma­po­wa­no ich oko­ło 330 (Hou­dek, Bohuš, 1976). Jezi­ora polo­do­wco­we w Tat­rach mają swo­je włas­ne nazwy, na Sło­wac­ji to ple­so, a w Pols­ce staw. Jest ich w Tat­rach ponad 200. Kli­mat jest prze­wa­żnie gór­ski do wyso­ko­gór­skie­go, pokry­wa śnie­żna utr­zy­mu­je się przez 180, w doli­nach nawet do 250 dni w roku. Wiat­ro­wa pogo­da wys­tępu­je nawet przez 300 dni w roku. Na połud­ni­owym sto­ku częs­to wys­tępu­ją tzw. wiat­ry opa­do­we, powo­du­jące zawro­ty gło­wy i roz­le­głe prze­wro­ty drzew. Naj­leps­zym okre­sem na wspi­nacz­kę turys­tycz­ną w Tat­rach jest jesień, gdy pogo­da jest naj­sta­bil­niejs­za (wiki​pe​dia​.sk).

Naj­wy­żej poło­żo­ną osa­dą w Tat­rach jest Štr­b­ské Ple­so, leżące na wyso­ko­ści 1355 nad pozi­omem mor­za. Na Lom­nic­ký štít (2632 m) pro­wa­dzi kolej­ka lino­wa. Naj­wy­żej poło­żo­nym sch­ro­nis­kiem Cha­ta pod Rys­mi” znaj­du­je się na wyso­ko­ści 2250 met­rów (vyso​ke​tat​ry​.org). Oprócz nie­go ist­nie­je wie­le innych, na przy­kład Cha­ty Téry­ego, Zboj­níc­ka cha­ta, Cha­ta pod Solis­kom, Encián (na Skal­na­tom ple­se), Skal­na­tá cha­ta, Sliez­sky dom, Cha­ta pri Zele­nom ple­se, Zamkov­ské­ho cha­ta, Rai­ne­ro­va cha­ta, Bilí­ko­vá cha­ta (Wiki­pe­dia).

W naj­wy­żs­zych par­tiach żyją kozi­ce i świs­ta­ki. Kozi­ca gór­ska tatrans­ka Rupi­cap­ra rupi­cap­ra tat­ri­ca jest sym­bo­lem Wyso­kich Tatr. W lasach żyją także nasze duże dra­pie­żni­ki: nie­dźwie­dź, wilk, ryś (vyso​ke​tat​ry​.org). W osa­dzie Tatrans­ká Polian­ka nie­da­wno odkry­to pra­da­wne umoc­ni­one osied­le na tzw. Żółtej ścia­nie. Według tego miejs­ce było zamiesz­ka­ne na prze­ło­mie naszej ery. Dziś znaj­du­ją się tu sana­to­ria, lec­zył się tu również czes­ki poeta Jiří Wol­ker. Popu­lar­nym ośrod­kiem turys­tycz­nym i nar­ciar­skim jest Hre­bie­nok na południowo-​wschodnim zboc­zu Slav­kov­ské­ho ští­tu (e‑tatry.szm.com). Sym­bo­lem Sło­wac­ji jest szc­zyt Kri­váň. Kil­ka innych inte­re­su­jących miejsc to Malé vodo­pá­dy Stu­de­né­ho poto­ka (Peter Kac­lík). W Tat­rach rejes­tru­je­my oko­ło 1400 gatun­ków roślin (wiki​pe​dia​.sk).

Belian­ske Tat­ry to wschod­nia część Wyso­kich Tatr. Ten 14 km dłu­gi grz­biet wapien­ny leży pra­wie pros­to­pad­le do głó­wne­go grz­bie­tu Wyso­kich Tatr. Uwa­ża­ne są za naj­pi­ęk­niejs­zą i przy­rod­nic­zo naj­bo­gats­zą część, rośnie tu m.in. stok­rot­ka alpej­ska – Leon­to­po­dium alpi­num (e‑tatry.szm.com). Do popu­lar­nych miejsc nale­ży Jas­ki­nia Beliańska.


Nie­kto­ré príspevky

Odka­zy

Use Facebook to Comment on this Post

2011-2015, 2014, 2015, 2016, 2016-2020, Biotopy, Časová línia, Jazerá, Jazerá, Krajina, Organizmy, Príroda, Slovenská krajina, Typ krajiny, Záhorie, Živočíchy

Významné vtáčie územie Adamovské jazerá

Hits: 4104

Ada­mov­ské jaze­rá sa nachá­dza­jú na 85-​om rieč­nom kilo­met­ri rie­ky Mora­va. Posky­tu­jú mož­nos­ti pre rybo­lov, let­nú rekre­áciu, kúpa­nie. Sú tu tri prí­sta­vy, pre­má­va­jú tu dve lode. Z prí­sta­vu Gbe­ly Ada­mov sa dá pre­pla­viť do Čes­kých Tvrdo­níc. Ada­mov­ské jaze­rá tvo­ria dve štr­ko­vis­ká, sú teda ume­lo vytvo­re­ný­mi vod­ný­mi plo­cha­mi (Infor­mač­ná tabu­ľa). Od roku 1969. Na sever­nom, ploš­ne väč­šom štr­ko­vis­ku, pre­bie­ha ťaž­ba štr­ku na západ­nej stra­ne aj v súčas­nos­ti. Na juž­nom sa nachá­dza 13 ostro­vov, hniez­di tu viac ako 80 dru­hov vtá­kov (eza​ho​rie​.sk). Kedy­si tu boli mok­ra­de, vďa­ka úpra­ve rie­ky Mora­va zanik­li (Infor­mač­ná tabu­ľa). Mes­to Gbe­ly upra­vi­lo pred časom plá­že, par­ko­va­cie plo­chy, vysa­di­lo stro­my a krí­ky, vybu­do­va­lo spr­chy, umy­vá­reň, sociál­ne zaria­de­nia. Ada­mov je mest­skou čas­ťou mes­ta Gbe­ly (gbe​ly​.sk). Ada­mov­ské jaze­rá sú oje­di­ne­lým prí­kla­dom spo­lu­ži­tia prí­ro­da a člo­ve­ka. Je len málo mies­te, kde môže­te nahliad­nuť do sve­ta vtác­tva z takej bez­pro­stred­nej blíz­kos­ti. Desať­ro­čia tu člo­vek a vtá­ky žijú ved­ľa seba (Infor­mač­ná tabuľa). 

Ada­mov­ské jaze­rá pat­ria medzi naj­výz­nam­nej­šie orni­to­lo­gic­ké loka­li­ty na Záho­rí. Sú význam­nou mig­rač­nou zastáv­kou a noco­vis­kom pre husi. Ada­mov­ské jaze­rá sú súčas­ťou Chrá­ne­né­ho vtá­čie­ho úze­mia Mora­va. Hniez­di tu tak­mer polo­vi­ca hniezd­nej popu­lá­cie na Slo­ven­sku husi divej – Anser anser. Zdr­žu­jú sa tu od feb­ru­ára do júla. Čaj­ka sme­ji­vá Larus ridi­bun­dus tu má naj­väč­šiu koló­niu na Záho­rí. Aj rybár rieč­ny Ster­na hirun­do tu osíd­ľu­je ostro­vy bez vyso­kej vege­tá­cie. V mar­ci a aprí­li tu vrcho­lí jar­ná mig­rá­cia kačíc. Tak­mer celé čier­ne sú lys­ky čier­ne – Fuli­ca atra. Pre hrdzav­ku potá­pa­vú – Net­ta rufi­na sú jaze­rá jed­ným z naj­se­ver­nej­ších hniezd­nych loka­lít. Ďal­šie dru­hy: potáp­ka choch­la­tá Podi­ceps cris­ta­tus, bre­hu­ľa rieč­na Ripa­ria ripa­ria, tra­so­chvost bie­ly Mota­cil­la alba. Zazna­me­na­né tu boli: orliak mor­ský Helia­e­e­tus albi­cil­la, kači­ca ostro­chvos­tá Anas acu­ta, kači­ca divá Anas pla­tyr­hyn­chos, potá­pač bie­ly Mer­gus albel­lus, hla­hol­ka sever­ská Bucep­ha­la clan­gul­la, trs­te­nia­rik, dudok choch­la­tý Upu­pa epops, volav­ka popo­la­vá Ardea cine­rea, chav­koš noč­ný Nyc­ti­co­rax nyc­ti­co­rax, fúzat­ka trs­ti­no­vá Panu­rus biar­mi­cus, slá­vik mod­rák Lus­ci­nia sve­ci­ca, bah­nia­ky, bro­div­ce. V polo­vi­ci novem­bra sem pri­lie­ta­jú veľ­ké kŕd­le husí. Zo seve­ru hus bie­lo­če­lá Anser albif­rons a hus sia­tin­ná Anser faba­lis. V oko­lí jazier hniez­di cíbik choch­la­tý Vanel­lus vanel­lus (Infor­mač­ná tabuľa).

V roku 2009 tu posta­vi­lo mes­to Gbe­ly osem met­rov vyso­kú dre­ve­nú roz­hľad­ňu. Domá­ci je vra­via ávé­háč­ka, čiže Ada­mov­ská vtá­čí hle­dzír­ňa (infog​lo​be​.sk). Z roz­hľad­ne je veľ­mi dob­rý výhľad nie­len na vtá­čie koló­nie a blíz­ke oko­lie, ale hlav­ne v zim­ných mesia­coch aj na vzdia­le­né Malé Kar­pa­ty, Bie­le Kar­pa­ty a Pav­lov­ské vrchy (Pála­va) (uby​tu​jem​sa​.sk). Ja cho­dím na Ada­mov­ské jaze­rá pomer­ne čas­to, okrem iné­ho aj sa kúpať. Občas sa tu zasta­vím aj ces­tou z Mora­vy. Zau­jí­ma­vý je aj bufet – občerstvo­va­cie zaria­de­nie, kto­ré som si rých­lo obľú­bil. V lete tu býva pomer­ne dosť ľudí, ale je to ešte zne­si­teľ­né a s par­ko­va­ním som tu ešte nemal prob­lém (Peter Kaclík).


The Ada­mov Lakes are loca­ted at the 85th river kilo­me­ter of the Mora­va River. They pro­vi­de oppor­tu­ni­ties for fis­hing, sum­mer rec­re­a­ti­on, and swim­ming. The­re are three ports here, and two boats ope­ra­te. From the Gbe­ly Ada­mov port, you can sail to Čes­ké Tvrdo­ni­ce. The Ada­mov Lakes con­sist of two gra­vel pits, thus they are arti­fi­cial­ly cre­a­ted water are­as. Sin­ce 1969, gra­vel mining has been taking pla­ce on the wes­tern side of the lar­ger nort­hern gra­vel pit. The­re are 13 islands in the sout­hern part, whe­re more than 80 spe­cies of birds nest. Once the­re were wet­lands here, but they disap­pe­a­red due to the regu­la­ti­on of the Mora­va River. The town of Gbe­ly recen­tly reno­va­ted bea­ches, par­king are­as, plan­ted tre­es and shrubs, built sho­wers, wash­ro­oms, and social faci­li­ties. Ada­mov is a dis­trict of the town of Gbe­ly. The Ada­mov Lakes are a uni­que exam­ple of coexis­ten­ce bet­we­en natu­re and humans. The­re are few pla­ces whe­re you can obser­ve bird­li­fe from such clo­se pro­xi­mi­ty. For deca­des, humans and birds have been living side by side here.

The Ada­mov Lakes are among the most sig­ni­fi­cant ornit­ho­lo­gi­cal sites in Záho­rie. They are an impor­tant mig­ra­ti­on sto­po­ver and res­ting pla­ce for gee­se. The lakes are part of the Mora­va Pro­tec­ted Bird Area. Almost half of the bre­e­ding popu­la­ti­on of wild gee­se (Anser anser) in Slo­va­kia nests here. They stay here from Feb­ru­ary to July. The black-​headed gull (Larus ridi­bun­dus) has the lar­gest colo­ny in Záho­rie. The com­mon tern (Ster­na hirun­do) also sett­les on islands wit­hout high vege­ta­ti­on. In March and April, the spring mig­ra­ti­on of ducks peaks here. The Eura­sian coot (Fuli­ca atra) is almost enti­re­ly black. The red-​crested pochard (Net­ta rufi­na) con­si­ders the lakes one of the nort­hern­most bre­e­ding sites. Other spe­cies inc­lu­de the gre­at cres­ted gre­be (Podi­ceps cris­ta­tus), the sand mar­tin (Ripa­ria ripa­ria), the whi­te wag­tail (Mota­cil­la alba), the white-​tailed eag­le (Halia­e­e­tus albi­cil­la), the nort­hern pin­tail (Anas acu­ta), the mal­lard (Anas pla­tyr­hyn­chos), the smew (Mer­gus albel­lus), the com­mon gol­de­ne­ye (Bucep­ha­la clan­gu­la), the Eura­sian hoopoe (Upu­pa epops), the grey heron (Ardea cine­rea), the black-​crowned night heron (Nyc­ti­co­rax nyc­ti­co­rax), the bear­ded reed­ling (Panu­rus biar­mi­cus), the blu­eth­ro­at (Lus­ci­nia sve­ci­ca), the sand­pi­pers, and the wag­tails. In mid-​November, lar­ge flocks of gee­se fly here. From the north, the gre­a­ter white-​fronted goose (Anser albif­rons) and the bean goose (Anser faba­lis) arri­ve. The nort­hern lap­wing (Vanel­lus vanel­lus) nests around the lakes.

In 2009, the town of Gbe­ly built an eight-​meter-​high wooden lookout tower here. Locals call it ávé­háč­ka,” mea­ning the Ada­mov bird lookout (infog​lo​be​.sk). The lookout offers a very good view not only of bird colo­nies and the sur­roun­ding area but also, espe­cial­ly in the win­ter months, of the dis­tant Litt­le Car­pat­hians, Whi­te Car­pat­hians, and Pav­lov Hills (Pála­va) (uby​tu​jem​sa​.sk). I go to the Ada­mov Lakes quite often, inc­lu­ding for swim­ming. Some­ti­mes I stop here on my way from Mora­via. The buf­fet – ref­resh­ment faci­li­ty, which I quick­ly grew fond of, is inte­res­ting. In sum­mer, the­re are quite a few peop­le here, but it’s still tole­rab­le, and I have­n’t had any par­king prob­lems yet (Peter Kaclík).


Die Adamov-​Seen befin­den sich am 85. Fluss­ki­lo­me­ter der March. Sie bie­ten Mög­lich­ke­i­ten zum Angeln, Som­me­rer­ho­lung und Sch­wim­men. Es gibt drei Häfen hier, und zwei Boote ver­keh­ren. Vom Hafen Gbe­ly Ada­mov aus kön­nen Sie nach Čes­ké Tvrdo­ni­ce fah­ren. Die Adamov-​Seen bes­te­hen aus zwei Kiesg­ru­ben, sie sind also künst­lich ges­chaf­fe­ne Was­serf­lä­chen. Seit 1969 wird auf der West­se­i­te der größe­ren nörd­li­chen Kiesg­ru­be Kies abge­baut. Im Süden gibt es 13 Inseln, auf denen mehr als 80 Voge­lar­ten brüten. Früher gab es hier Feucht­ge­bie­te, die jedoch aufg­rund der Regu­lie­rung der March versch­wan­den. Die Stadt Gbe­ly hat vor kur­zem Strän­de, Parkp­lät­ze reno­viert, Bäu­me und Strä­u­cher gepf­lanzt, Dus­chen, Wasch­rä­u­me und sozia­le Ein­rich­tun­gen gebaut. Ada­mov ist ein Stadt­te­il der Stadt Gbe­ly. Die Adamov-​Seen sind ein ein­zi­gar­ti­ges Beis­piel für das Zusam­men­le­ben von Natur und Men­schen. Es gibt nur weni­ge Orte, an denen Sie die Voge­lwelt aus solch unmit­tel­ba­rer Nähe beobach­ten kön­nen. Seit Jahr­zehn­ten leben Men­schen und Vögel hier Sei­te an Seite.

Die Adamov-​Seen gehören zu den bede­utend­sten ornit­ho­lo­gis­chen Stät­ten in Záho­rie. Sie sind ein wich­ti­ger Rast- und Über­nach­tung­sort für Gän­se. Die Seen sind Teil des ges­chütz­ten Vogel­ge­biets Mora­va. Fast die Hälf­te der Brut­po­pu­la­ti­on von Wild­gän­sen (Anser anser) in der Slo­wa­kei brütet hier. Sie ble­i­ben hier von Feb­ru­ar bis Juli. Die Lach­möwe (Larus ridi­bun­dus) hat die größte Kolo­nie in Záho­rie. Auch die Fluss­se­esch­wal­be (Ster­na hirun­do) sie­delt auf Inseln ohne hohe Vege­ta­ti­on. Im März und April erre­icht die Früh­jahr­swan­de­rung von Enten hier ihren Höhe­punkt. Die Blass­hüh­ner (Fuli­ca atra) sind fast volls­tän­dig sch­warz. Die Kric­ken­te (Net­ta rufi­na) bet­rach­tet die Seen als einen der nörd­lichs­ten Brutp­lät­ze. Zu den wei­te­ren Arten gehören der Hau­ben­tau­cher (Podi­ceps cris­ta­tus), der Ufersch­wal­ben (Ripa­ria ripa­ria), die Bachs­tel­ze (Mota­cil­la alba), der See­ad­ler (Halia­e­e­tus albi­cil­la), die Spies­sen­te (Anas acu­ta), die Stoc­ken­te (Anas pla­tyr­hyn­chos), die Zwer­gsä­ger (Mer­gus albel­lus), die Schel­len­te (Bucep­ha­la clan­gu­la), der Wie­de­hopf (Upu­pa epops), der Fisch­re­i­her (Ardea cine­rea), die Nacht­re­i­her (Nyc­ti­co­rax nyc­ti­co­rax), der Bart­me­i­se (Panu­rus biar­mi­cus), die Blau­kehl­chen (Lus­ci­nia sve­ci­ca), die Wat­vögel und die Stel­zen­lä­u­fer. Mit­te Novem­ber flie­gen hier gro­ße Gän­se­her­den ein. Aus dem Nor­den kom­men die Bläss­gän­se (Anser albif­rons) und die Saat­gän­se (Anser faba­lis). In der Umge­bung der Seen brüten Kie­bit­ze (Vanel­lus vanellus).

Im Jahr 2009 bau­te die Stadt Gbe­ly hier einen acht Meter hohen höl­zer­nen Aus­sichts­turm. Die Ein­he­i­mis­chen nen­nen ihn ávé­háč­ka”, was bede­utet Ada­mov Vogel-​Aussichtsturm (infog​lo​be​.sk). Der Aus­sichts­turm bie­tet nicht nur einen sehr guten Blick auf Vogel­ko­lo­nien und die Umge­bung, son­dern auch, beson­ders in den Win­ter­mo­na­ten, auf die ent­fern­ten Kle­i­nen Kar­pa­ten, Wei­ßen Kar­pa­ten und Pav­lov Hills (Pála­va) (uby​tu​jem​sa​.sk). Ich gehe ziem­lich oft zu den Adamov-​Seen, auch zum Sch­wim­men. Manch­mal hal­te ich hier auf mei­nem Weg von Mäh­ren an. Das Buf­fet – Erf­ris­chung­se­in­rich­tung, die ich schnell lieb­ge­won­nen habe, ist inte­res­sant. Im Som­mer gibt es hier ziem­lich vie­le Leute, aber es ist noch erträg­lich, und ich hat­te hier noch kei­ne Parkp­rob­le­me (Peter Kaclík).


Odka­zy

TOP

Všet­ky

Use Facebook to Comment on this Post

2006, 2006-2010, 2007, 2008, 2009, 2011-2015, 2013, Akvaristika, Časová línia, Divoké živorodky, Organizmy, Príroda, Ryby, Živočíchy, Živorodky

Divoké živorodky

Hits: 10483

Čle­no­via KDŽ – Klu­bu divo­kých živo­ro­diek (13)

Cho­va­né dru­hy prí­tom­nos­ti a minu­los­ti (87):

  1. Alfa­ro cultratus
  2. Allo­don­ticht­hys zonistius
  3. Allo­to­ca catarinae
  4. Allo­to­ca dugesii
  5. Allo­to­ca goslinei
  6. Ame­ca splendens
  7. Ata­e­ni­obus toweri
  8. Belo­ne­sox belizanus
  9. Bra­chyr­ha­pis rhabdophora
  10. Cha­pa­licht­hys peraticus
  11. Cnes­te­ro­don decemmaculatus
  12. Cnes­te­ro­don raddai
  13. Der­mo­ge­nys pusillus
  14. Fle­xi­pe­nis vittatus
  15. Gam­bu­sia affinis
  16. Gam­bu­sia holbrooki
  17. Gam­bu­sia krumholzi
  18. Gam­bu­sia sexradiata
  19. Gam­bu­sia sp.
  20. Girar­di­nicht­hys multiradiatus
  21. Girar­di­nus denticulatus
  22. Girar­di­nus falcatus
  23. Girar­di­nus metallicus
  24. Goodea atri­pin­nis
  25. Hete­ran­dria formosa
  26. Cha­ra­co­don audax
  27. Cha­ra­co­don lateralis
  28. Illy­o­don furcidens
  29. Illy­o­don whitei
  30. Illy­o­don xantusi
  1. Jenyn­sia multidentata
  2. Jenyn­sia sp.
  3. Limia domi­ni­cen­sis
  4. Limia mela­no­gas­ter
  5. Limia nig­ro­fas­cia­tus
  6. Limia peru­giae
  7. Limia tri­dens
  8. Limia vit­ta­ta
  9. Mic­ro­po­eci­lia bifurca
  10. Mic­ro­po­eci­lia picta
  11. Neohe­te­ran­dria cana
  12. Neohe­te­ran­dria elegans
  13. Nomorp­hamp­hus lie­mi liemi
  14. Pha­licht­hys pittieri
  15. Pha­licht­hys tico
  16. Phal­licht­hys amates
  17. Phal­licht­hys quadripunctatus
  18. Phal­lo­ce­ros caudimaculatus
  19. Phal­lo­ce­ros cau­di­ma­cu­la­tus reticulatus
  20. Phal­lop­ty­chus januarius
  21. Poeci­lia caucana
  22. Poeci­lia cf. but­le­ri /​sphe­nops
  23. Poeci­lia dauli
  24. Poeci­lia gilli
  25. Poeci­lia heterandria
  26. Poeci­lia chica
  27. Poeci­lia kl. formosa
  28. Poeci­lia mexicana
  29. Poeci­lia reticulata
  30. Poeci­lia velifera
  1. Poeci­lia vivipara
  2. Poeci­lia wingei
  3. Poeci­lia win­gei silver
  4. Poeci­li­op­sis prolifica
  5. Poeci­li­op­sis viriosa
  6. Pria­pel­la compressa
  7. Pria­pel­la intermedia
  8. Pria­pel­la olmecae
  9. Skif­fia bilineata
  10. Skif­fia multipunctata
  11. Xeno­op­ho­rus captivus
  12. Xeno­ta­e­nia resolanae
  13. Xeno­to­ca eiseni
  14. Xeno­to­ca eise­ni San Marcos”
  15. Xeno­to­ca variata
  16. Xip­hop­ho­rus cortezi
  17. Xip­hop­ho­rus evelynae
  18. Xip­hop­ho­rus maculatus
  19. Xip­hop­ho­rus meyeri
  20. Xip­hop­ho­rus montezumae
  21. Xip­hop­ho­rus nezahualcoyotl
  22. Xip­hop­ho­rus pygmaeus
  23. Xip­hop­ho­rus signum
  24. Xip­hop­ho­rus variatus
  25. Xip­hop­ho­rus xiphidium
  26. Zoogo­ne­ti­cus quitzeoensis
  27. Zoogo­ne­ti­cus tequila

Odka­zy

  • Divo­ké živo­rod­ky v Poľsku

Use Facebook to Comment on this Post

2006, 2006-2010, Akcie, Akvaristika, Časová línia, Ľudia

Stretnutia akvaristov

Hits: 7421

His­tó­ria stret­nu­tí sa zača­la písať v lete 2001 na vte­daj­šej www​.akva​rium​.sk. Pre­bie­ha­li v Pre­špor­skej kúrii v Bra­ti­sla­ve. 11.06.2003 jeden z čle­nov fóra akva​.sk – azet ini­ci­oval myš­lien­ke dis­ku­to­vať aj zoči voči a nie­len na fóre pro­stred­níc­tvo Inter­ne­tu. Medzi­tým pre­tiek­lo v Duna­ji veľa vody a Bra­ti­sla­va sa sta­la mies­tom mno­hých stret­nu­tí. Do 1.1.2008 ich bolo snáď už aj 200. Na väč­ši­ne z nich som sa aj zúčast­nil. Po istom čase som začal evi­do­vať, aby som zhru­ba vedel koľ­ko ľudí cho­dí na tie­to stret­nu­tia. Zúčast­ni­lo sa ich cel­ko­vo mož­no až dve­sto akva­ris­tov a iných cho­va­te­ľov, man­že­liek apod. Pre­dov­šet­kým z Bra­ti­sla­vy, ale aj z oko­lia, nie­koľ­ko­krát dokon­ca z Nit­ry. Výbor­né je, že k nám neus­tá­le pri­chá­dza­li noví a noví a to ako z radov mla­dých akva­ris­tov, tak aj z tých skú­se­ných. Dúfam, že sa nám poda­ri­lo naozaj oslo­viť veľa ľudí, o čom sved­čí aj sklad­ba cho­va­te­ľov a akva­ris­tov na stret­nu­tiach. Stre­tá­va­li sme sa naj­mä v Smi­chov­skej per­le na Špi­tál­skej, v Rake­te pri Draž­dia­ku a na kon­ci môj­ho pôso­be­nia v Pre­špor­skej kúrii.

Aj v súčas­nos­ti sa stret­nu­tia robia, momen­tál­ne U Očka”. Dôle­ži­tou vecou je, že sme neos­lo­vi­li len Bra­ti­sla­vu, že sa nestre­tá­va­me len v Bra­ti­sla­ve, ale aj Koši­ce, kde sa stret­nu­tia kona­jú tak­mer tak dlho ako v Bra­ti­sla­ve. Okrem toho sa tie­to akti­vi­ty mno­žia v Bánov­ciach nad Beb­ra­vou, v Nit­re, v Levi­ciach, v Pop­ra­de, v Žili­ne, v Dub­ni­ci nad Váhom, v Tren­čí­ne, v Ban­skej Bys­tri­ci.


The his­to­ry of mee­tings began to be writ­ten in the sum­mer of 2001 on the then www​.akva​rium​.sk. They took pla­ce at the Pre­špo­rá­ček Pala­ce in Bra­ti­sla­va. On June 11, 2003, one of the forum mem­bers on akva​.sk – azet ini­tia­ted the idea of dis­cus­sing face-​to-​face, not just on the forum via the Inter­net. Sin­ce then, a lot of water has flo­wed in the Danu­be, and Bra­ti­sla­va has beco­me the venue for many mee­tings. By Janu­ary 1, 2008, the­re were pro­bab­ly alre­a­dy around 200 of them. I par­ti­ci­pa­ted in most of them. After a whi­le, I star­ted kee­ping records to have a rough idea of how many peop­le attend the­se mee­tings. A total of may­be two hun­dred aqu­arists and other bre­e­ders, spou­ses, etc., atten­ded them, main­ly from Bra­ti­sla­va but also from the sur­roun­ding are­as, and seve­ral times even from Nit­ra. It’s excel­lent that new peop­le kept coming, both young and expe­rien­ced aqu­arists. I hope we mana­ged to reach many peop­le, as evi­den­ced by the diver­se com­po­si­ti­on of bre­e­ders and aqu­arists at the mee­tings. We met main­ly at Smi­chov­ska Per­la on Špi­tál­ska, at Rake­ta near Draž­diak, and towards the end of my time, at Pre­špo­rá­ček Palace.

Mee­tings are still hap­pe­ning today, cur­ren­tly at U Očka.” Impor­tan­tly, we did­n’t only enga­ge Bra­ti­sla­va; we don’t only meet the­re but also in Koši­ce, whe­re mee­tings have been taking pla­ce for almost as long as in Bra­ti­sla­va. Besi­des, the­se acti­vi­ties are gro­wing in Bánov­ce nad Beb­ra­vou, Nit­ra, Levi­ce, Pop­rad, Žili­na, Dub­ni­ca nad Váhom, Tren­čín, and Ban­ská Bystrica.


Klub​.akva​.sk

Bol som neja­ký čas čle­nom akva­ris­tic­ké­ho klu­bu, kto­rý nesie meno KLUB​.AKVA​.SK. Neskôr som sa nez­ho­dol s prak­ti­ka­mi v klu­be a roz­ho­dol som sa s tým ďalej nebo­jo­vať. Avšak styk s mno­hý­mi akva­ris­ta­mi z tej doby stá­le mám.


I was a mem­ber of an aqu­arium club cal­led KLUB​.AKVA​.SK for some time. Later, I disag­re­ed with the prac­ti­ces in the club and deci­ded not to con­ti­nue figh­ting against them. Howe­ver, I still main­tain con­tact with many aqu­arists from that time.


Pred­náš­ka Nor­ber­ta Dokoupila

KLUB​.AKVA​.SK zor­ga­ni­zo­val 6.9.2006 v Dome kul­tú­ry Ruži­nov akva­ris­tic­kú pred­náš­ku Nor­ber­ta Dokou­pi­la Nie­len o živo­rod­kách“. Zúčast­ni­lo sa jej 50 – 60 ľudí. Pán Dokou­pil roz­prá­val o sfar­be­ní rýb, o tom aký­mi far­bi­va­mi ryby dis­po­nu­jú. Po pred­náš­ke pre­beh­la dis­ku­sia, kde sme sa napr. pýta­li, pre­čo ryby nebý­va­jú zele­né. Polo­ži­li sme páno­vi Dokou­pi­lo­vi asi päť otá­zok, jed­nu z nich aj prí­tom­ný Miro Rus­ko. Aj mimo ofi­ciál­ne­ho prog­ra­mu sa živo dis­ku­to­va­lo a verím, že mno­hí z nás využi­li prí­le­ži­tosť pre­ho­diť zopár viet so svo­ji­mi kole­ga­mi. Po pred­náš­ke sa usku­toč­ni­la usta­no­vu­jú­ca schô­dza, na kto­rej sa volil výbor klu­bu a revíz­na komi­sia. Zvo­le­ný výbor: Bra­ni­slav Bar­čin, Nor­man Dur­ný, Mar­ké­ta Rejl­ko­vá, Vla­di­mír Volf, Mar­tin Haláč, Peter Kac­lík, Ivan Vyslú­žil. Revíz­na komi­sia: Milo Pešek, Ľubo­mír Holub­čík. Prie­beh pred­náš­ky máme zazna­me­na­ný pro­stred­níc­tvom kame­ry a ja som zachy­tá­val dej foto­apa­rá­tom, aby som vám pri­blí­žil atmo­sfé­ru, kto­rá v DK Ruži­nov 6.9.2006 vládla.


Lec­tu­re by Nor­bert Dokoupil

On Sep­tem­ber 6, 2006, the CLUB​.AKVA​.SK orga­ni­zed an aqu­arium lec­tu­re at the Ruži­nov Cul­tu­ral Cen­ter by Nor­bert Dokou­pil tit­led Not Only About Live­be­a­rers.” App­ro­xi­ma­te­ly 50 – 60 peop­le atten­ded the event. Mr. Dokou­pil dis­cus­sed the colo­ring of fish and the pig­ments that fish possess. Fol­lo­wing the lec­tu­re, the­re was a dis­cus­si­on whe­re ques­ti­ons were rai­sed, such as why fish are not gre­en. About five ques­ti­ons were posed to Mr. Dokou­pil, inc­lu­ding one from Miro Rus­ko. Even out­si­de the offi­cial prog­ram, live­ly dis­cus­si­ons took pla­ce, and many of us took the oppor­tu­ni­ty to exchan­ge thoughts with our col­le­a­gu­es. After the lec­tu­re, the inau­gu­ral mee­ting was held, during which the club com­mit­tee and audit com­mis­si­on were elec­ted. The elec­ted com­mit­tee mem­bers were Bra­ni­slav Bar­čin, Nor­man Dur­ný, Mar­ké­ta Rejl­ko­vá, Vla­di­mír Volf, Mar­tin Haláč, Peter Kac­lík, and Ivan Vyslú­žil. The audit com­mis­si­on con­sis­ted of Milo Pešek and Ľubo­mír Holub­čík. The cour­se of the lec­tu­re was recor­ded via came­ra, and I cap­tu­red the events with a came­ra to pro­vi­de you with a glim­pse of the atmo­sp­he­re at the Ruži­nov Cul­tu­ral Cen­ter on Sep­tem­ber 62006.


Use Facebook to Comment on this Post

2006-2010, 2008, Akcie, Akvaristika, Časová línia

Školenia posudzovateľov akváriových rýb

Hits: 4906

Rok 2008 – Auto­ri tex­tu: Peter Kac­lík, Marián Stieranka

Cez dru­hý mar­co­vý víkend (8. 3. – 9. 3. 2008) uspo­ria­dal Slo­ven­ský zväz cho­va­te­ľov ško­le­nie posu­dzo­va­te­ľov akvá­ri­ových rýb. Orga­ni­zač­ne ško­le­nie pri­pra­vil Klub cho­va­te­ľov živo­ro­dých rýb. Ško­le­nie malo aj medzi­ná­rod­né zastú­pe­nie. Okrem slo­ven­ských posu­dzo­va­te­ľov sa ho zúčast­ni­li aj posu­dzo­va­te­lia z Poľ­ska a Čiech. O prog­ram sa sta­ral pre­dov­šet­kým Marián Stie­ran­ka a Milan Vet­rák – domá­ci Ban­sko­bys­tri­ča­nia. Cel­ko­vý počet účast­ní­kov bol 21. Prí­tom­ní boli aj dva­ja noví adep­ti z Bra­ti­sla­vy – Milo­slav Pešek a Pavol Sed­lák. Čes­ký klub Gup­py zastu­po­val Jiří Hřiv­ňák a Jaro­slav Bale­ja. Za poľ­skú orga­ni­zá­ciu KPR priš­li Bogus­law Micin­ski a za PTAT Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki a Alf­red Gór­ny. Na začiat­ku sme sa obo­zná­mi­li s nie­kto­rý­mi novin­ka­mi v IKGH. Oce­ni­li sme jed­not­li­vých cho­va­te­ľov, kto­rí sa umiest­ni­li v minu­lo­roč­ných súťa­žiach. Môžem sa pochvá­liť, že najús­peš­nej­ší cho­va­teľ ces­to­val v rov­na­kom aute na ško­le­nie ako ja ;-). Čo zna­lej­ší, nemu­sí­te dlho váhať, stal sa ním aj v roku 2007 Ivan Vyslú­žil . Vari chva­la­bo­hu, že necho­vá aj Xip­hop­ho­rus varia­tus, potom by pobral asi aj ceny pre variatusky ;-).

Prvá pred­náš­ka, resp. skôr cvi­če­nie bolo veno­va­né bodo­vým hod­no­te­niam v kate­gó­rii Gup­py. Ten­den­cia, ku kto­rej nás na ško­le­ní vie­dol Marián bola taká, aby sme si dáva­li väč­ší pozor pri bodo­va­ní veľ­kost­ných para­met­rov kolek­cií (dĺž­ka tela, chrb­to­vej a chvos­to­vej plut­vy), kto­ré sa neme­ra­jú, ale odha­du­jú. Uvie­dol, že oko cho­va­te­ľa je veľ­mi špe­ci­fic­ké. Mali sme k dis­po­zí­cii pre­hľad indi­vi­du­ál­nych hod­no­te­ní jed­not­li­vých posu­dzo­va­te­ľov z dvoch výstav zor­ga­ni­zo­va­ných v minu­lých rokoch. V dru­hej pre­zen­tá­cii sme sa veno­va­li mož­ným prob­lé­mom pri posu­dzo­va­ní kate­gó­rie Gup­py párov z pohľa­du fareb­nej jed­not­nos­ti kolek­cie. Na jed­not­li­vých slaj­doch sme vide­li najprv samič­ku a sna­ži­li sme sa uhád­nuť sfar­be­nie sam­ca. Občas to vied­lo k pole­mi­ke, či samec vôbec pat­rí ku samič­ke. V poobed­ňaj­ších hodi­nách sme po sku­pi­nách posu­dzo­va­li dve kolek­cie Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, dva páry Poeci­lia reti­cu­la­ta a jed­nu kolek­ciu Gup­py triá. Posu­dzo­va­nie bolo skú­šob­né a v koneč­nom dôsled­ku malo viesť k porov­na­niu indi­vi­du­ál­nych posú­de­ní jed­not­li­vých posu­dzo­va­te­ľov. Mies­ta­mi bolo veľ­mi ruš­né, vied­li sa dlhé, nie­ke­dy aj hluč­nej­šie rozp­ra­vy, kto­ré som zachy­til foto­apa­rá­tom. V nede­ľu sme moh­li vďa­ka Mar­ti­no­vi Fodo­ro­vi jed­not­li­vé hod­no­te­nia porov­nať. Mar­tin jed­not­li­vé bodo­va­cie lís­t­ky zapí­sal do počí­ta­ča. Mož­nosť také­ho­to veľ­ké­ho porov­na­nia je mož­ná iba na podob­nom stret­nu­tí posu­dzo­va­te­ľov. Pozna­me­ná­vam, že pre mňa je samot­ný akt posu­dzo­va­nia veľ­mi zau­jí­ma­vý. Posu­dzo­va­li sme ano­nym­ne, ale za seba môžem pove­dať, že som zo sebou cel­kom spo­koj­ný :-). Odo­vzdal som šesť bodo­va­cích lís­tkov a ule­tel som do kraj­ných hod­no­te­ní iba raz. Jed­né­mu páru mečo­viek som nade­lil 96 bodov zo 100 mož­ných. Urči­te pros­peš­ná bola v záve­re ško­le­nia aj širo­ká dis­ku­sia k prob­le­ma­ti­ke posu­dzo­va­nia bojov­níc a k prí­pad­nej mož­nos­ti vytvo­re­nia jed­not­né­ho štan­dar­du pre ich posu­dzo­va­nie v Euró­pe. Naj­mä poľ­ská stra­na pre­ja­vi­la veľ­ký záu­jem o stret­nu­tie šir­šie­ho počtu účast­ní­kov na jed­nom mies­te v tej­to otáz­ke. Orga­ni­zá­to­ri sa o nás dob­re posta­ra­li, dosta­li sme najesť, napiť, mali sme kde spať. Vzá­jom­ne sme sa obo­ha­ti­li, nála­da na ško­le­ní bola výbor­ná. Keď­že spo­me­dzi nás sú dva­ja posu­dzo­va­te­lia maji­te­lia miest­nych akva­ris­tík, tak sme ich viac­krát nav­ští­vi­li. V sobo­tu večer sme sa spo­lu vybra­li tro­chu zaba­viť. V nede­ľu na obed ško­le­nie skon­či­lo a my sme sa pobra­li domov. Ryby sa nám nezu­no­va­li, tak sme sa ces­tou späť zasta­vi­li u dvoch chovateľov.


Year 2008 – Aut­hors of the text: Peter Kac­lík, Marián Stieranka

During the second wee­kend of March (8th9th March 2008), the Slo­vak Asso­cia­ti­on of Fish Bre­e­ders orga­ni­zed a trai­ning for aqu­arium fish jud­ges. The orga­ni­za­ti­onal trai­ning was pre­pa­red by the Live­be­a­rer Bre­e­ders Club. The trai­ning also had inter­na­ti­onal repre­sen­ta­ti­on, with jud­ges from Slo­va­kia, Poland, and the Czech Repub­lic par­ti­ci­pa­ting. The prog­ram was pri­ma­ri­ly mana­ged by Marián Stie­ran­ka and Milan Vet­rák – local ent­hu­siasts from Ban­ská Bys­tri­ca. The total num­ber of par­ti­ci­pants was 21, inc­lu­ding two new ent­hu­siasts from Bra­ti­sla­va – Milo­slav Pešek and Pavol Sed­lák. The Czech Gup­py Club was repre­sen­ted by Jiří Hřiv­ňák and Jaro­slav Bale­ja. From the Polish orga­ni­za­ti­ons, Bogus­law Micin­ski repre­sen­ted KPR, and Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki, and Alf­red Gór­ny repre­sen­ted PTAT.

At the begin­ning, we fami­lia­ri­zed our­sel­ves with some of the novel­ties in IKGH (Inter­na­ti­onal Con­gress of Gup­py Hol­ders). We app­re­cia­ted indi­vi­du­al bre­e­ders who excel­led in the pre­vi­ous yea­r’s com­pe­ti­ti­ons. I can brag that the most suc­cess­ful bre­e­der tra­ve­led to the trai­ning in the same car as me ;-). For tho­se in the know, the­re­’s no need to hesi­ta­te; in 2007, it was inde­ed Ivan Vyslú­žil. For­tu­na­te­ly, he does­n’t bre­ed Xip­hop­ho­rus varia­tus; other­wi­se, he might have taken home pri­zes for variatus ;-).

The first lec­tu­re, or rat­her exer­ci­se, focu­sed on sco­ring in the Gup­py cate­go­ry. The trend led by Marián during the trai­ning was to pay more atten­ti­on to sco­ring the size para­me­ters of col­lec­ti­ons (body length, dor­sal and tail fins), which are not mea­su­red but esti­ma­ted. He poin­ted out that the bre­e­de­r’s eye is very spe­ci­fic. We had an over­view of indi­vi­du­al eva­lu­ati­ons from two exhi­bi­ti­ons orga­ni­zed in pre­vi­ous years. In the second pre­sen­ta­ti­on, we dis­cus­sed possib­le prob­lems in jud­ging Gup­py pairs from the per­spec­ti­ve of color uni­for­mi­ty in the col­lec­ti­on. On each sli­de, we first saw a fema­le, and we tried to guess the colo­ra­ti­on of the male. Some­ti­mes this led to deba­tes about whet­her the male real­ly belo­n­ged to the fema­le. In the after­no­on, we jud­ged two col­lec­ti­ons of Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, two pairs of Poeci­lia reti­cu­la­ta, and one col­lec­ti­on of Gup­py tri­os in groups. The jud­ging was a trial and, in the end, was sup­po­sed to lead to a com­pa­ri­son of indi­vi­du­al assess­ments by dif­fe­rent jud­ges. It was some­ti­mes very busy, with long and some­ti­mes noisy dis­cus­si­ons, which I cap­tu­red with my came­ra. On Sun­day, thanks to Mar­tin Fodor, we could com­pa­re indi­vi­du­al assess­ments. Mar­tin recor­ded the indi­vi­du­al sco­re she­ets on the com­pu­ter. Such a com­pre­hen­si­ve com­pa­ri­son is only possib­le at a mee­ting of jud­ges. I note that the act of jud­ging itself is very inte­res­ting for me. We jud­ged ano­ny­mous­ly, but I can say that I am quite satis­fied with myself :-). I sub­mit­ted six sco­re she­ets and devia­ted from extre­me ratings only once. I awar­ded 96 out of 100 possib­le points to one pair of sword­tails. The conc­lu­ding dis­cus­si­on on the assess­ment of Bet­ta fish and the possi­bi­li­ty of cre­a­ting a uni­form stan­dard for the­ir eva­lu­ati­on in Euro­pe was cer­tain­ly bene­fi­cial. Espe­cial­ly the Polish side sho­wed gre­at inte­rest in gat­he­ring a lar­ger num­ber of par­ti­ci­pants in one pla­ce to dis­cuss this issue. The orga­ni­zers took good care of us, pro­vi­ding food, drinks, and accom­mo­da­ti­on. We enri­ched each other, and the atmo­sp­he­re during the trai­ning was excel­lent. As two jud­ges among us own local aqu­arium sto­res, we visi­ted them seve­ral times. On Satur­day eve­ning, we went out toget­her for some enter­tain­ment. On Sun­day, after lunch, the trai­ning ended, and we hea­ded home. The fish did­n’t get bored; on the way back, we stop­ped at two breeders.


Jahr 2008 – Auto­ren des Tex­tes: Peter Kac­lík, Marián Stieranka

Wäh­rend des zwe­i­ten Mär­zwo­che­nen­des (8. 3. – 9. 3. 2008) orga­ni­sier­te der Slo­wa­kis­che Ver­band der Fis­ch­züch­ter ein Trai­ning für Aquarienfisch-​Richter. Die orga­ni­sa­to­ris­che Schu­lung wur­de vom Club der Lebend­ge­bä­ren­den Fis­ch­züch­ter vor­be­re­i­tet. Das Trai­ning hat­te auch inter­na­ti­ona­le Ver­tre­tung, mit Rich­tern aus der Slo­wa­kei, Polen und der Tsche­chis­chen Repub­lik. Das Prog­ramm wur­de haupt­säch­lich von Marián Stie­ran­ka und Milan Vet­rák orga­ni­siert – loka­len Ent­hu­sias­ten aus Ban­ská Bys­tri­ca. Die Gesamt­zahl der Teil­neh­mer bet­rug 21, darun­ter zwei neue Ent­hu­sias­ten aus Bra­ti­sla­va – Milo­slav Pešek und Pavol Sed­lák. Der tsche­chis­che Gup­py Club wur­de von Jiří Hřiv­ňák und Jaro­slav Bale­ja ver­tre­ten. Von den pol­nis­chen Orga­ni­sa­ti­onen reprä­sen­tier­te Bogus­law Micin­ski KPR, und Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki und Alf­red Gór­ny reprä­sen­tier­ten PTAT.

Zu Beginn mach­ten wir uns mit eini­gen Neuhe­i­ten in der IKGH (Inter­na­ti­ona­ler Kon­gress der Guppy-​Halter) ver­traut. Wir wür­dig­ten ein­zel­ne Züch­ter, die in den Wett­be­wer­ben des letz­ten Jah­res heraus­rag­ten. Ich kann prah­len, dass der erfolg­re­ichs­te Züch­ter mit mir im sel­ben Auto zum Trai­ning fuhr ;-). Für Ken­ner war es klar: Im Jahr 2007 war es tat­säch­lich Ivan Vyslú­žil. Glück­li­cher­we­i­se züch­tet er kei­ne Xip­hop­ho­rus varia­tus; sonst hät­te er wahrs­che­in­lich auch Pre­ise für Varia­tus gewonnen ;-).

Der ers­te Vor­trag, oder eher die Übung, kon­zen­trier­te sich auf die Punk­te­be­wer­tung in der Guppy-​Kategorie. Der Trend, den uns Marián wäh­rend des Trai­nings vor­gab, bes­tand darin, bei der Bewer­tung der Größen­pa­ra­me­ter von Samm­lun­gen (Kör­per­län­ge, Rücken- und Sch­wanzf­los­sen), die nicht gemes­sen, son­dern ges­chätzt wer­den, mehr Auf­merk­sam­ke­it zu schen­ken. Er wies darauf hin, dass das Auge des Züch­ters sehr spe­zi­fisch ist. Wir hat­ten einen Überb­lick über indi­vi­du­el­le Bewer­tun­gen von zwei Auss­tel­lun­gen in den letz­ten Jah­ren. In der zwe­i­ten Prä­sen­ta­ti­on dis­ku­tier­ten wir mög­li­che Prob­le­me bei der Beur­te­i­lung von Guppy-​Paaren aus der Per­spek­ti­ve der farb­li­chen Ein­he­it­lich­ke­it in der Samm­lung. Auf den ein­zel­nen Folien sahen wir zuerst ein Weib­chen, und wir ver­such­ten, die Fär­bung des Männ­chens zu erra­ten. Manch­mal führ­te dies zu Debat­ten darüber, ob das Männ­chen über­haupt zu dem Weib­chen gehör­te. Am Nach­mit­tag bewer­te­ten wir in Grup­pen zwei Samm­lun­gen von Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, zwei Paa­re von Poeci­lia reti­cu­la­ta und eine Samm­lung von Guppy-​Trios. Die Bewer­tung war pro­be­we­i­se und soll­te letz­tend­lich zu einem Verg­le­ich der indi­vi­du­el­len Bewer­tun­gen vers­chie­de­ner Rich­ter füh­ren. Es war an eini­gen Stel­len sehr belebt, mit lan­gen und manch­mal auch lau­ten Dis­kus­si­onen, die ich mit mei­ner Kame­ra fest­ge­hal­ten habe. Am Sonn­tag konn­ten wir dank Mar­tin Fodor die ein­zel­nen Bewer­tun­gen verg­le­i­chen. Mar­tin über­trug die indi­vi­du­el­len Bewer­tungs­bögen auf den Com­pu­ter. Ein sol­cher umfas­sen­der Verg­le­ich ist nur bei einem Tref­fen von Rich­tern mög­lich. Ich möch­te darauf hin­we­i­sen, dass der Akt des Rich­tens selbst für mich sehr inte­res­sant ist. Wir bewer­te­ten ano­nym, aber ich kann sagen, dass ich ziem­lich zuf­rie­den mit mir bin :-). Ich habe sechs Bewer­tungs­bögen abge­ge­ben und bin nur ein­mal von den Extrem­be­wer­tun­gen abge­wi­chen. Einem Paar Sch­wertt­rä­ger habe ich 96 von 100 mög­li­chen Punk­ten ver­lie­hen. Die absch­lie­ßen­de Dis­kus­si­on zur Bewer­tung von Betta-​Fischen und zur Mög­lich­ke­it, einen ein­he­it­li­chen Stan­dard für ihre Bewer­tung in Euro­pa zu schaf­fen, war sicher­lich von Nut­zen. Ins­be­son­de­re die pol­nis­che Sei­te zeig­te gro­ßes Inte­res­se daran, eine größe­re Anzahl von Teil­neh­mern an einem Ort für die­se Dis­kus­si­on zu ver­sam­meln. Die Orga­ni­sa­to­ren küm­mer­ten sich gut um uns, sorg­ten für Essen, Get­rän­ke und Unter­kunft. Wir haben uns gegen­se­i­tig bere­i­chert, und die Stim­mung wäh­rend des Trai­nings war aus­ge­ze­ich­net. Da zwei Rich­ter unter uns loka­le Aqu­arien­ges­chäf­te besit­zen, haben wir die­se mehr­mals besucht. Am Sam­sta­ga­bend sind wir geme­in­sam aus­ge­gan­gen, um uns zu amüsie­ren. Am Sonn­tag nach dem Mit­ta­ges­sen ende­te das Trai­ning, und wir mach­ten uns auf den Hei­mweg. Die Fis­che haben sich nicht gelan­gwe­ilt; auf dem Rück­weg haben wir bei zwei Züch­tern angehalten.


Rok 2008 – Auto­r­zy teks­tu: Peter Kac­lík, Marián Stieranka

W dru­gi wee­kend mar­ca (8.039.03.2008) Sło­wac­kie Sto­war­zys­ze­nie Hodo­wców Ryb zor­ga­ni­zo­wa­ło szko­le­nie dla sędzi­ów akwa­ri­owych. Orga­ni­za­cyj­nie szko­le­nie przy­go­to­wał Klub Hodo­wców Ryb Żywo­rod­nych. Szko­le­nie mia­ło również między­na­ro­do­we przed­sta­wie­nie, wzi­ęli w nim udział sędzi­owie ze Sło­wac­ji, Pol­ski i Czech. Prog­ram głó­wnie nadzo­ro­wa­li Marián Stie­ran­ka i Milan Vet­rák – lokal­ni entuz­ja­ści z Ban­ská Bys­tri­ca. Całko­wi­ta licz­ba uczest­ni­ków wyni­osła 21, w tym dwóch nowych entuz­jas­tów z Bra­ty­sła­wy – Milo­slav Pešek i Pavol Sed­lák. Czes­ki Klub Gup­py repre­zen­to­wa­li Jiří Hřiv­ňák i Jaro­slav Bale­ja. Z pol­skich orga­ni­zac­ji, Bogu­sław Micin­ski repre­zen­to­wał KPR, a Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki i Alf­red Gór­ny repre­zen­to­wa­li PTAT.

Na poc­ząt­ku zapoz­na­li­śmy się z nowo­ścia­mi w IKGH (Między­na­ro­do­wy Kon­gres Hodo­wców Gup­py). Doce­nia­li­śmy poszc­ze­gól­nych hodo­wców, któr­zy wyró­żni­li się w zes­zło­rocz­nych kon­kur­sach. Mogę się pochwa­lić, że naj­bar­dziej uda­ny hodo­wca pod­ró­żo­wał na szko­le­nie tym samym samo­cho­dem co ja ;-). Dla wta­jem­nic­zo­nych nie trze­ba było dłu­go zasta­na­wiać się – w roku 2007 był to rzec­zy­wi­ście Ivan Vyslú­žil. Na szc­zęście nie hodu­je on Xip­hop­ho­rus varia­tus, bo w prze­ci­wnym razie pewnie zdo­by­łby również nag­ro­dy dla variatus ;-).

Pier­ws­zy wykład, a wła­ści­wie ćwic­ze­nie, sku­pił się na punk­tac­ji w kate­go­rii Gup­py. Trend, któ­rym kie­ro­wał nas Marián podc­zas szko­le­nia, pole­gał na więks­zej uwa­dze przy oce­nie para­met­rów wiel­ko­ści kolekc­ji (dłu­go­ść cia­ła, płet­wy grz­bie­to­wej i ogo­no­wej), któ­re nie są mier­zo­ne, lecz sza­co­wa­ne. Zaznac­zył, że oko hodo­wcy jest bar­dzo spe­cy­ficz­ne. Mie­li­śmy przeg­ląd indy­wi­du­al­nych ocen z dwóch wys­taw zor­ga­ni­zo­wa­nych w popr­zed­nich latach. W dru­giej pre­zen­tac­ji omó­wi­li­śmy możli­we prob­le­my z oce­ną par Gup­py z per­spek­ty­wy jed­no­li­to­ści kolo­rys­tycz­nej kolekc­ji. Na poszc­ze­gól­nych slaj­dach naj­pierw widzie­li­śmy sami­cę, a następ­nie sta­ra­li­śmy się zgad­nąć ubar­wie­nie sam­ca. Cza­sa­mi pro­wa­dzi­ło to do dys­kus­ji, czy samiec w ogó­le nale­ży do sami­cy. Po połud­niu oce­nia­li­śmy w gru­pach dwie kolekc­je Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, dwa pary Poeci­lia reti­cu­la­ta i jed­ną kolekc­ję Gup­py tria. Oce­na była prób­na i osta­tecz­nie mia­ła pro­wa­dzić do poró­wna­nia indy­wi­du­al­nych ocen różnych sędzi­ów. Cza­sa­mi było bar­dzo gło­śno, toc­zy­ły się dłu­gie i cza­sem gło­śne dys­kus­je, któ­re uchwy­ci­łem apa­ra­tem foto­gra­ficz­nym. W nie­dzie­lę, dzi­ęki Mar­ti­no­wi Fodo­ro­wi, mog­li­śmy poró­wnać indy­wi­du­al­ne oce­ny. Mar­tin wpro­wa­dził indy­wi­du­al­ne arkus­ze punk­to­we do kom­pu­te­ra. Takie kom­plek­so­we poró­wna­nie jest możli­we tyl­ko na spot­ka­niu sędzi­ów. Zaznac­zam, że sam akt sędzi­owa­nia jest dla mnie bar­dzo inte­re­su­jący. Sędzi­owa­li­śmy ano­ni­mo­wo, ale mogę powie­dzieć, że jes­tem z sie­bie całkiem zado­wo­lo­ny :-). Zło­ży­łem sze­ść arkus­zy punk­to­wych i odbi­łem się od skraj­nych ocen tyl­ko raz. Jed­nej par­ze miec­zy­ków przyz­na­łem 96 punk­tów na 100 możli­wych. Końco­wa dys­kus­ja na temat oce­ny ryb bojo­wni­ków i możli­wo­ści stwor­ze­nia jed­no­li­te­go stan­dar­du ich oce­ny w Euro­pie była z pewno­ścią kor­zyst­na. Szc­ze­gól­nie stro­na pol­ska wyka­zy­wa­ła duże zain­te­re­so­wa­nie zor­ga­ni­zo­wa­niem spot­ka­nia szers­ze­go gro­na uczest­ni­ków w tej kwes­tii. Orga­ni­za­tor­zy dobr­ze o nas zadba­nia­li, zape­wnia­li jedze­nie, napo­je i zakwa­te­ro­wa­nie. Wza­jem­nie się wzbo­ga­ca­li­śmy, a atmo­s­fe­ra podc­zas szko­le­nia była dosko­na­ła. Ponie­waż dwóch sędzi­ów wśród nas posia­da skle­py akwa­rys­tycz­ne, odwie­dzi­li­śmy je kil­kak­rot­nie. W sobot­ni wiec­zór wyb­ra­li­śmy się razem na tro­chę roz­ry­wki. W nie­dzie­lę po obie­dzie szko­le­nie się zako­ńc­zy­ło, a my uda­li­śmy się do domu. Ryb­ki się nie nudzi­ły; w dro­dze powrot­nej zatr­zy­ma­li­śmy się u dwóch hodowców.


Anno 2008 – Auto­ri del tes­to: Peter Kac­lík, Marián Stieranka

Nel secon­do fine set­ti­ma­na di mar­zo (8. 3. – 9. 3. 2008), l’As­so­cia­zi­one degli alle­va­to­ri slo­vac­chi ha orga­niz­za­to un cor­so per giu­di­ci di pes­ci d’a­cqu­ario. L’or­ga­niz­za­zi­one del cor­so è sta­ta cura­ta dal Club degli alle­va­to­ri di pes­ci vivi­pa­ri. Il cor­so ha avu­to anche una rapp­re­sen­tan­za inter­na­zi­ona­le, con giu­di­ci pro­ve­nien­ti dal­la Slo­vac­chia, dal­la Polo­nia e dal­la Repubb­li­ca Ceca. Il prog­ram­ma era sop­rat­tut­to cura­to da Marián Stie­ran­ka e Milan Vet­rák, entram­bi di Ban­ská Bys­tri­ca. Il nume­ro tota­le di par­te­ci­pan­ti è sta­to di 21. Era­no pre­sen­ti anche due nuovi adep­ti da Bra­ti­sla­va – Milo­slav Pešek e Pavol Sed­lák. Il Club Gup­py del­la Repubb­li­ca Ceca era rapp­re­sen­ta­to da Jiří Hřiv­ňák e Jaro­slav Bale­ja. Per l’or­ga­niz­za­zi­one polac­ca KPR c’e­ra­no Bogus­law Micin­ski e per PTAT Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki e Alf­red Gór­ny. All’i­ni­zio ci sia­mo fami­lia­riz­za­ti con alcu­ne novi­tà del­l’IKGH. Abbia­mo elo­gia­to gli alle­va­to­ri che si sono piaz­za­ti nel­le com­pe­ti­zi­oni del­l’an­no pre­ce­den­te. Posso van­tar­mi che l’al­le­va­to­re più di suc­ces­so viag­gia­va per il cor­so nel­la stes­sa auto in cui viag­gia­vo io ;-). Per chi è più infor­ma­to, non sarà dif­fi­ci­le indo­vi­na­re che nel 2007 si trat­ta­va di Ivan Vyslú­žil. For­se per for­tu­na, non alle­va nemme­no Xip­hop­ho­rus varia­tus, altri­men­ti avreb­be pro­ba­bil­men­te por­ta­to a casa anche i pre­mi per i variatus ;-).

La pri­ma lezi­one, o meg­lio, eser­ci­zio, è sta­ta dedi­ca­ta alle valu­ta­zi­oni in pun­ti nel­la cate­go­ria Gup­py. La ten­den­za che Marián ci ha guida­to duran­te il cor­so era quel­la di pre­sta­re mag­gi­ore atten­zi­one alla valu­ta­zi­one dei para­met­ri dimen­si­ona­li del­le col­le­zi­oni (lun­ghez­za del cor­po, pin­na dor­sa­le e cau­da­le), che non posso­no esse­re misu­ra­ti ma solo sti­ma­ti. Ha sot­to­li­ne­a­to che l’oc­chio del­l’al­le­va­to­re è mol­to spe­ci­fi­co. Ave­va­mo a dis­po­si­zi­one un rie­pi­lo­go del­le valu­ta­zi­oni indi­vi­du­ali dei sin­go­li giu­di­ci pro­ve­nien­ti da due mos­tre orga­niz­za­te neg­li anni pre­ce­den­ti. Nel­la secon­da pre­sen­ta­zi­one, ci sia­mo con­cen­tra­ti sui possi­bi­li prob­le­mi nel­la valu­ta­zi­one del­la cate­go­ria Gup­py cop­pie dal pun­to di vis­ta del­l’u­ni­tà cro­ma­ti­ca del­la col­le­zi­one. Su ogni sin­go­la dia­po­si­ti­va vede­va­mo pri­ma la fem­mi­na e cer­ca­va­mo di indo­vi­na­re il colo­re del mas­chio. A vol­te ques­to ha por­ta­to a dis­cus­si­oni su se il mas­chio appar­te­nes­se o meno alla fem­mi­na. Nel pome­rig­gio abbia­mo valu­ta­to in grup­pi due col­le­zi­oni di Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, due cop­pie di Poeci­lia reti­cu­la­ta e una col­le­zi­one di Gup­py tri­os. La valu­ta­zi­one era di pro­va e, alla fine, dove­va por­ta­re a un con­fron­to del­le valu­ta­zi­oni indi­vi­du­ali dei vari giu­di­ci. A vol­te è sta­to mol­to fre­ne­ti­co, con dis­cus­si­oni lun­ghe e tal­vol­ta più rumo­ro­se, che ho immor­ta­la­to con la mia foto­ca­me­ra. Dome­ni­ca, gra­zie a Mar­tin Fodor, abbia­mo potu­to con­fron­ta­re le valu­ta­zi­oni. Mar­tin ha inse­ri­to i pun­teg­gi dei sin­go­li giu­di­ci nel com­pu­ter. La possi­bi­li­tà di un tale gran­de con­fron­to è possi­bi­le solo in un incon­tro di giu­di­ci simi­le. Seg­na­lo che per me il solo atto di giu­di­ca­re è mol­to inte­res­san­te. Abbia­mo giu­di­ca­to in modo ano­ni­mo, ma posso dire per me stes­so che sono abbas­tan­za sod­dis­fat­to :-). Ho con­seg­na­to sei sche­de di valu­ta­zi­one e sono anda­to ai mas­si­mi pun­teg­gi solo una vol­ta. A una cop­pia di spa­de ho asseg­na­to 96 pun­ti su 100 possi­bi­li. Sicu­ra­men­te bene­fi­ca è sta­ta alla fine del cor­so anche una vas­ta dis­cus­si­one sul­la prob­le­ma­ti­ca del­la valu­ta­zi­one dei com­bat­ten­ti e sul­la possi­bi­le cre­a­zi­one di uno stan­dard uni­fi­ca­to per la loro valu­ta­zi­one in Euro­pa. Sop­rat­tut­to la par­te polac­ca ha dimo­stra­to un gran­de inte­res­se per un incon­tro di un nume­ro mag­gi­ore di par­te­ci­pan­ti in un uni­co luogo su ques­to tema. Gli orga­niz­za­to­ri si sono pre­si cura di noi, abbia­mo man­gia­to, bevu­to, e ave­va­mo dove dor­mi­re. Ci sia­mo arric­chi­ti recip­ro­ca­men­te, l’at­mos­fe­ra duran­te il cor­so è sta­ta eccel­len­te. Dato che tra di noi ci sono due giu­di­ci prop­rie­ta­ri di nego­zi di acqu­ari loca­li, li abbia­mo visi­ta­ti più vol­te. Saba­to sera sia­mo usci­ti insie­me per diver­tir­ci un po’. Dome­ni­ca a pran­zo il cor­so è ter­mi­na­to e sia­mo tor­na­ti a casa. Le pes­ci non ci sta­va­no aspet­tan­do, così lun­go il viag­gio di ritor­no ci sia­mo fer­ma­ti da due allevatori.


Année 2008 – Aute­urs du tex­te : Peter Kac­lík, Marián Stieranka

Pen­dant le deuxi­ème week-​end de mars (8.3. – 9.3.2008), l’As­so­cia­ti­on slo­va­que des éle­ve­urs a orga­ni­sé une for­ma­ti­on pour les juges de pois­sons d’a­qu­arium. L’or­ga­ni­sa­ti­on de la for­ma­ti­on a été pré­pa­rée par le Club des éle­ve­urs de pois­sons vivi­pa­res. La for­ma­ti­on a éga­le­ment béné­fi­cié d’u­ne repré­sen­ta­ti­on inter­na­ti­ona­le. En plus des juges slo­va­qu­es, des juges de Polog­ne et de Répub­li­que tchèque y ont par­ti­ci­pé. Le prog­ram­me était prin­ci­pa­le­ment diri­gé par Marián Stie­ran­ka et Milan Vet­rák – tous deux ori­gi­nai­res de Ban­ská Bys­tri­ca. Le nom­bre total de par­ti­ci­pants était de 21. Deux nou­ve­aux adep­tes de Bra­ti­sla­va étaient éga­le­ment pré­sents – Milo­slav Pešek et Pavol Sed­lák. Le club tchèque Gup­py était repré­sen­té par Jiří Hřiv­ňák et Jaro­slav Bale­ja. Pour l’or­ga­ni­sa­ti­on polo­nai­se KPR, Bogus­law Micin­ski et pour PTAT Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki et Alf­red Gór­ny étaient pré­sents. Au début, nous avons pris con­nais­san­ce de cer­tai­nes nou­ve­au­tés de l’IKGH. Nous avons salué les éle­ve­urs qui s’é­taient clas­sés lors des com­pé­ti­ti­ons de l’an­née pré­cé­den­te. Je peux me van­ter que l’é­le­ve­ur le plus réus­si a voy­agé pour la for­ma­ti­on dans la même voitu­re que moi ;-). Pour ceux qui sont plus infor­més, vous n’a­vez pas à hési­ter long­temps – il s’a­git d’I­van Vyslú­žil en 2007. Peut-​être, grâce à Dieu, il n’é­lève même pas Xip­hop­ho­rus varia­tus, sinon il aurait pro­bab­le­ment rem­por­té éga­le­ment les prix pour les variatus ;-).

La pre­mi­ère con­fé­ren­ce, ou plu­tôt l’e­xer­ci­ce, était con­sac­rée aux éva­lu­ati­ons en points dans la caté­go­rie Gup­py. La ten­dan­ce que Marián nous a guidée pen­dant la for­ma­ti­on était de fai­re plus atten­ti­on à l’é­va­lu­ati­on des para­mèt­res dimen­si­on­nels des col­lec­ti­ons (lon­gu­e­ur du corps, nage­oire dor­sa­le et cau­da­le), qui ne peuvent pas être mesu­rés mais seule­ment esti­més. Il a sou­lig­né que l’œil de l’é­le­ve­ur est très spé­ci­fi­que. Nous avi­ons un ape­rçu des éva­lu­ati­ons indi­vi­du­el­les des dif­fé­rents juges pro­ve­nant de deux expo­si­ti­ons orga­ni­sé­es au cours des anné­es pré­cé­den­tes. Dans la deuxi­ème pré­sen­ta­ti­on, nous nous som­mes pen­chés sur les prob­lèmes possib­les lors de l’é­va­lu­ati­on de la caté­go­rie Gup­py en coup­le du point de vue de l’u­ni­té de cou­le­ur de la col­lec­ti­on. Sur cha­que dia­po­si­ti­ve, nous avons d’a­bord vu la femel­le et avons essa­yé de devi­ner la cou­le­ur du mâle. Par­fo­is, cela a con­du­it à des dis­cus­si­ons sur le fait que le mâle appar­tien­ne ou non à la femel­le. L’après-​midi, par grou­pes, nous avons éva­lué deux col­lec­ti­ons de Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, deux coup­les de Poeci­lia reti­cu­la­ta et une col­lec­ti­on de tri­os Gup­py. L’é­va­lu­ati­on était d’es­sai et, en fin de comp­te, devait con­du­ire à une com­pa­rai­son des éva­lu­ati­ons indi­vi­du­el­les des dif­fé­rents juges. Par endro­its, c’é­tait très ani­mé, des dis­cus­si­ons lon­gu­es, par­fo­is même plus bru­y­an­tes, que j’ai cap­tu­ré­es avec mon appa­re­il pho­to. Le diman­che, grâce à Mar­tin Fodor, nous avons pu com­pa­rer les éva­lu­ati­ons. Mar­tin a sai­si les sco­res indi­vi­du­els dans l’or­di­na­te­ur. La possi­bi­li­té d’u­ne tel­le gran­de com­pa­rai­son n’est possib­le que lors d’u­ne réu­ni­on de juges simi­lai­re. Je sig­na­le que pour moi, le sim­ple fait de juger est très inté­res­sant. Nous avons jugé de mani­ère ano­ny­me, mais je peux dire de moi-​même que je suis assez satis­fait :-). J’ai remis six fiches de nota­ti­on et je suis allé aux sco­res les plus éle­vés seule­ment une fois. J’ai att­ri­bué 96 points sur 100 possib­les à un coup­le d’é­pé­es. Cer­tai­ne­ment béné­fi­que était éga­le­ment, à la fin de la for­ma­ti­on, une lar­ge dis­cus­si­on sur la prob­lé­ma­ti­que de l’é­va­lu­ati­on des com­bat­tants et sur la possi­bi­li­té de cré­er une nor­me uni­fi­ée pour leur éva­lu­ati­on en Euro­pe. Sur­tout la par­tie polo­nai­se a mon­tré un grand inté­rêt pour une réu­ni­on d’un plus grand nom­bre de par­ti­ci­pants en un seul endro­it sur ce sujet. Les orga­ni­sa­te­urs se sont bien occu­pés de nous, nous avons man­gé, bu, et nous avi­ons un endro­it où dor­mir. Nous nous som­mes enri­chis mutu­el­le­ment, l’am­bian­ce pen­dant la for­ma­ti­on était excel­len­te. Étant don­né que par­mi nous il y a deux juges prop­ri­é­tai­res de maga­sins d’a­qu­ari­op­hi­lie locaux, nous les avons visi­tés plu­sie­urs fois. Same­di soir, nous som­mes sor­tis ensem­ble pour nous amu­ser un peu. Le diman­che midi, la for­ma­ti­on s’est ter­mi­née et nous som­mes ren­trés chez nous. Les pois­sons ne nous atten­daient pas, donc en che­min du retour, nous nous som­mes arrêtés chez deux éleveurs.


Jaar 2008 – Tekstsch­rij­vers: Peter Kac­lík, Marián Stieranka

Tij­dens het twe­e­de wee­kend van maart (8.3. – 9.3.2008) orga­ni­se­er­de de Slo­wa­ak­se Vere­ni­ging van Kwe­kers een ople­i­ding voor beoor­de­la­ars van aqu­arium­vis­sen. De orga­ni­sa­tie van de ople­i­ding werd ver­zorgd door de Club van kwe­kers van levend­ba­ren­de vis­sen. De trai­ning had ook inter­na­ti­ona­le ver­te­gen­wo­or­di­ging. Naast Slo­wa­ak­se beoor­de­la­ars namen ook beoor­de­la­ars uit Polen en Tsje­chië deel. Het prog­ram­ma werd voor­na­me­lijk gele­id door Marián Stie­ran­ka en Milan Vet­rák – bei­den afkom­stig uit Ban­ská Bys­tri­ca. Het tota­le aan­tal deel­ne­mers was 21. Ook waren er twee nie­uwe adep­ten uit Bra­ti­sla­va aan­we­zig – Milo­slav Pešek en Pavol Sed­lák. De Tsje­chis­che Gup­py Club werd ver­te­gen­wo­or­digd door Jiří Hřiv­ňák en Jaro­slav Bale­ja. Voor de Pool­se orga­ni­sa­tie KPR kwa­men Bogus­law Micin­ski en voor PTAT Janusz Ozi­omek, Jozef Kania, Artur Zawa­do­ws­ki en Alf­red Gór­ny. In het begin maak­ten we ken­nis met enke­le nie­uwt­jes van de IKGH. We waar­de­er­den de kwe­kers die zich had­den gep­la­atst in de wed­s­trij­den van het voor­ga­an­de jaar. Ik kan me bero­emen dat de meest suc­ces­vol­le kwe­ker naar de trai­ning reis­de in dezelf­de auto als ik ;-). Voor wie het weet, hoeft niet lang te twij­fe­len – in 2007 was dat Ivan Vyslú­žil. Miss­chien, geluk­kig maar, kwe­ekt hij zelfs geen Xip­hop­ho­rus varia­tus, anders zou hij waars­chijn­lijk ook de prij­zen voor de varia­tus meenemen ;-).

De eers­te lezing, of beter gezegd, oefe­ning, was gewijd aan het beoor­de­len in pun­ten in de cate­go­rie Gup­py. De ten­dens die Marián ons tij­dens de trai­ning leid­de, was om meer aan­dacht te bes­te­den aan het beoor­de­len van de dimen­si­ona­le para­me­ters van col­lec­ties (licha­ams­leng­te, rug- en sta­ar­tvin), die niet kun­nen wor­den geme­ten maar alle­en ges­chat. Hij benad­ruk­te dat het oog van de kwe­ker zeer spe­ci­fiek is. We had­den een over­zicht van indi­vi­du­e­le beoor­de­lin­gen van vers­chil­len­de beoor­de­la­ars van twee ten­to­ons­tel­lin­gen die in voor­ga­an­de jaren waren geor­ga­ni­se­erd. In de twe­e­de pre­sen­ta­tie behan­del­den we moge­lij­ke prob­le­men bij het beoor­de­len van de cate­go­rie Guppy-​paren vanu­it het oog­punt van de kle­ure­en­he­id van de col­lec­tie. Op elk afzon­der­lijk dia zagen we eerst het vrou­wt­je en pro­be­er­den we de kle­ur van het man­net­je te raden. Soms leid­de dit tot dis­cus­sies over of het man­net­je über­haupt bij het vrou­wt­je hoor­de. s Mid­dags beoor­de­el­den we in gro­epen twee col­lec­ties Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, twee paren Poeci­lia reti­cu­la­ta en een col­lec­tie Guppy-​trio’s. De beoor­de­ling was een pro­ef en moest uite­in­de­lijk lei­den tot een ver­ge­lij­king van de indi­vi­du­e­le beoor­de­lin­gen van de vers­chil­len­de beoor­de­la­ars. Op som­mi­ge pla­at­sen was het erg druk, er wer­den lan­ge, soms zelfs luid­ruch­ti­ge­re dis­cus­sies gevo­erd, die ik met mijn came­ra heb vast­ge­legd. Op zon­dag kon­den we dank­zij Mar­tin Fodor de indi­vi­du­e­le beoor­de­lin­gen ver­ge­lij­ken. Mar­tin voer­de de sco­res in de com­pu­ter in. De moge­lijk­he­id van een der­ge­lij­ke gro­te ver­ge­lij­king is alle­en moge­lijk op een ver­ga­de­ring van beoor­de­la­ars van dit kali­ber. Ik merk op dat voor mij alle­en al het beoor­de­len zeer inte­res­sant is. We beoor­de­el­den ano­niem, maar ik kan voor mezelf zeg­gen dat ik rede­lijk tev­re­den ben :-). Ik heb zes beoor­de­lings­for­mu­lie­ren inge­le­verd en ben slechts één keer naar de hoogs­te sco­res gega­an. Aan een paar zwa­ardd­ra­gers heb ik 96 pun­ten van de 100 moge­lij­ke toege­kend. Zeker nut­tig was ook aan het ein­de van de trai­ning een bre­de dis­cus­sie over de prob­le­ma­tiek van het beoor­de­len van vecht­vis­sen en de moge­lij­ke cre­a­tie van een uni­for­me stan­da­ard voor hun beoor­de­ling in Euro­pa. Vooral de Pool­se kant toon­de veel inte­res­se in een bije­en­komst van een gro­ter aan­tal deel­ne­mers op één loca­tie over dit onder­werp. De orga­ni­sa­to­ren heb­ben goed voor ons gezorgd, we heb­ben gege­ten, ged­ron­ken en had­den een plek om te sla­pen. We heb­ben elka­ar ver­rijkt, de sfe­er tij­dens de trai­ning was uits­te­kend. Omdat onder ons twee beoor­de­la­ars eige­na­ren zijn van loka­le aqu­ariu­mwin­kels, heb­ben we ze meer­de­re keren bez­ocht. Zater­da­ga­vond zijn we samen uit­ge­ga­an om wat ple­zier te heb­ben. Zon­dag­mid­dag ein­dig­de de trai­ning en gin­gen we naar huis. De vis­sen wacht­ten niet op ons, dus op de teru­gweg stop­ten we bij twee kwekers.


Rok 2007

Od 31.marca do 1.4.2007 sa kona­lo v Siel­ni­ci ško­le­nie posu­dzo­va­te­ľov rýb pod hla­vič­kou SZCH a Klu­bu živo­ro­dých rýb. Klub živo­ro­dých rýb zdru­žu­je cho­va­te­ľov z rôz­nych klu­bov Slo­ven­ské­ho zvä­zu cho­va­te­ľov (SZCH) a okrem iné­ho pre nich pri­pra­vu­je ško­le­nia. V pra­xi sa posu­dzu­je u nás kate­gó­ria Gup­py a Xipho-​Molly, čiže dru­hy Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra a P. lati­pin­na. V tých­to kate­gó­riách sa aj kona­jú ško­le­nia. Ško­le­nia­mi v kate­gó­rii Bet­ta splen­dens sa klub len začí­na zaobe­rať. Kaž­do­pád­ne sa ale čle­no­via klu­bu ako vysta­vo­va­te­lia zúčast­ňu­jú aj súťa­ží bojov­níc. Súťa­že sa kona­jú na národ­nej aj medzi­ná­rod­nej úrov­ni, nič však neb­rá­ni ani tomu, aby sa nie­kde kona­la lokál­na súťaž, resp. výsta­va, na kto­rej by Klub živo­ro­dých rýb par­ti­ci­po­val. Súťa­ží sa pred­sa kvô­li rados­ti. Na ško­le­nie som sa vybral spo­lu s Iva­nom Vyslú­ži­lom a Bra­ňom Bar­či­nom. Do Siel­ni­ce sme dora­zi­li na mies­to činu šťast­ne a už hodi­nu pred začiat­kom ško­le­nia. Tak sme jem­ne zbur­co­va­li tele­fo­nát­mi ostat­ných účast­ní­kov a orga­ni­zá­to­rov. Úvo­dom sme si pove­da­li novin­ky z IKGH – čo je medzi­ná­rod­ná orga­ni­zá­cia pre cho­va­te­ľov gupiek, a kto­rá zastre­šu­je napr. aj ME. V prie­be­hu víken­du sme sa aj čias­toč­ne obo­zná­mi­li s nový­mi ini­cia­tí­va­mi v štan­dar­de Bet­ta splen­dens. Keď­že väč­ši­na z nás ryby nie­len posu­dzu­je, ale aj vysta­vu­je, v rám­ci ško­le­nia sme si pochvá­li­li výsled­ky jed­not­liv­cov aj celé­ho klu­bu. Úspe­chy zbie­ra­li via­ce­rí, ale zda­lo sa mi tro­chu, že Ivan Vyslú­žil zbie­ra iba zla­to ;-). Nie, samoz­rej­me nie je to cel­kom tak, ale tre­ba pove­dať, že v rám­ci Slo­ven­ska ide o najús­peš­nej­šie­ho cho­va­te­ľa v kate­gó­riách Xipho-​Molly aj Gup­py. Ten­to rok sme sa tra­ja čle­no­via sta­li posu­dzo­va­teľ­mi, a tým sme roz­ší­ri­li rady star­ších posu­dzo­va­te­ľov. Tri roky sme čaka­li na túto chví­ľu. Okrem mňa ešte Bra­ňo Bar­čin a Mar­tin Fodor. Ten­to rok sme sa veno­va­li pre­dov­šet­kým gup­kám. Hlav­ná duša Marián Stie­ran­ka si pri­pra­vil via­ce­ro, pove­dal by som, semi­nár­nych vstu­pov a nie­kto­ré z nich sme si odcvi­či­li”. Hovo­ri­li sme o tva­re plu­tiev, o far­be tela, plu­tiev, o hod­no­te­ní apod. Zau­jí­ma­vá bola úva­ha o tom, pre­čo v kate­gó­rii Gup­py špič­ko­vé kolek­cie dostá­va­jú len 80 bodov, pri­čom kolek­cie Xipho-​Molly nad 90 bodov. Pred­sta­vi­li sme si toh­to­roč­né výsta­vy a doha­do­va­li sme sa, kto kam pôj­de posu­dzo­vať. Toh­to roku nás čaká via­ce­ro výstav aj na Slo­ven­sku, tak­že sme sa živo zau­jí­ma­li o výsta­vy v Mar­ti­ne, v Hra­bu­ši­ciach aj v Bratislave.

Ško­le­nie sa nies­lo v pria­teľ­skom duchu. Via­ce­rí z nás využi­li prí­le­ži­tosť a vyme­ni­li sme si skú­se­nos­ti, doj­my. Spo­loč­ne sme sa dva­krát naobe­do­va­li, raz nave­če­ra­li. Cez deň sme boli pozrieť dve akva­ris­ti­ky dvoch akté­rov ško­le­nia. Ľutu­jem, ale ja som sa jed­nej nezú­čast­nil, ale po veče­ri som si to vynah­ra­dil u Riša Toku­še­va svo­jou dru­hou náv­šte­vou. Zopár foto­gra­fií z toho sa nachá­dza vo foto­re­por­tá­ži. Po spo­loč­nej veče­ri nám nie­kto­rým bolo málo a tak sme ešte pose­de­li aj v pod­ni­ku. O všet­ko bolo výbor­ne posta­ra­né, tak­že sme sa na uby­tov­ni vyspa­li a ráno sme sa pobra­li opäť na ško­le­nie. Na dru­hý deň – v nede­ľu sme sa veno­va­li prak­tic­ké­mu posú­de­niu rýb. K dis­po­zí­cii sme mali ryby moli­né­zie, xip­ho, gup­py a dokon­ca aj bet­ty. Bojov­ni­ce, kto­ré sme mali, sme sa pokú­si­li spo­loč­ne pod­rob­ne zhod­no­tiť. Na obed sme sa roz­lú­či­li a pobra­li sme sa domov.


Year 2007

From March 31st to April 1st, 2007, a trai­ning for fish jud­ges took pla­ce in Siel­ni­ca under the aus­pi­ces of the Slo­vak Asso­cia­ti­on of Fish Bre­e­ders (SZCH) and the Live­be­a­rer Fish Club. The Live­be­a­rer Fish Club brings toget­her bre­e­ders from vari­ous clubs of the Slo­vak Asso­cia­ti­on of Fish Bre­e­ders (SZCH) and orga­ni­zes trai­ning for them, among other acti­vi­ties. In prac­ti­ce, we jud­ge the Gup­py and Xipho-​Molly cate­go­ries, inc­lu­ding spe­cies such as Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra, and P. lati­pin­na. Trai­ning ses­si­ons are also held in the­se cate­go­ries. The club is just begin­ning to focus on trai­ning in the Bet­ta splen­dens cate­go­ry. Nevert­he­less, club mem­bers par­ti­ci­pa­te as exhi­bi­tors in Bet­ta fish com­pe­ti­ti­ons. Com­pe­ti­ti­ons take pla­ce at both the nati­onal and inter­na­ti­onal levels, but the­re­’s not­hing stop­ping the club from par­ti­ci­pa­ting in local com­pe­ti­ti­ons or exhi­bi­ti­ons. After all, com­pe­ti­ti­ons are held for the joy of it.

I atten­ded the trai­ning with Ivan Vyslú­žil and Bra­ňo Bar­čin. We arri­ved in Siel­ni­ca hap­pi­ly and an hour befo­re the start of the trai­ning, so we gen­tly stir­red up the other par­ti­ci­pants and orga­ni­zers with pho­ne calls. At the begin­ning, we dis­cus­sed the news from IKGH – the Inter­na­ti­onal Gup­py Kee­pers’ Orga­ni­za­ti­on, which also over­se­es events like the Euro­pe­an Cham­pi­ons­hip. During the wee­kend, we par­tial­ly fami­lia­ri­zed our­sel­ves with new ini­tia­ti­ves in the Bet­ta splen­dens stan­dard. Sin­ce most of us not only jud­ge fish but also exhi­bit them, during the trai­ning, we prai­sed the results of indi­vi­du­als and the enti­re club. Seve­ral mem­bers achie­ved suc­ces­ses, but it see­med to me that Ivan Vyslú­žil was col­lec­ting only gold ;-). No, of cour­se, it’s not enti­re­ly true, but it must be said that wit­hin Slo­va­kia, he is the most suc­cess­ful bre­e­der in both the Xipho-​Molly and Gup­py cate­go­ries. This year, three mem­bers beca­me jud­ges, thus expan­ding the ranks of seni­or jud­ges. We wai­ted for this moment for three years. Besi­des me, Bra­ňo Bar­čin and Mar­tin Fodor also beca­me jud­ges. This year, we focu­sed pri­ma­ri­ly on Gup­pies. The main ent­hu­siast, Marián Stie­ran­ka, pre­pa­red seve­ral, I would say, semi­nar inputs, and we prac­ti­ced some of them. We tal­ked about fin sha­pes, body and fin color, and eva­lu­ati­on, among other topics. An inte­res­ting dis­cus­si­on revol­ved around why top Gup­py col­lec­ti­ons rece­i­ve only 80 points, whi­le Xipho-​Molly col­lec­ti­ons sco­re over 90 points. We dis­cus­sed upco­ming exhi­bi­ti­ons and deba­ted who would go whe­re to jud­ge. This year, the­re are seve­ral exhi­bi­ti­ons in Slo­va­kia, so we were keen­ly inte­res­ted in the ones in Mar­tin, Hra­bu­ši­ce, and Bratislava.

The trai­ning was con­duc­ted in a friend­ly atmo­sp­he­re. Many of us sei­zed the oppor­tu­ni­ty to exchan­ge expe­rien­ces and impres­si­ons. We had two lun­ches and one din­ner toget­her. During the day, we visi­ted two aqu­ariums owned by par­ti­ci­pants in the trai­ning. Unfor­tu­na­te­ly, I did­n’t attend one of them, but I made up for it with my second visit to Rišo Toku­šev after din­ner. Some pho­tos from the­se visits are inc­lu­ded in the pho­to report. After a joint din­ner, some of us still wan­ted more, so we spent some time in a local estab­lish­ment. Eve­ryt­hing was well taken care of, so we slept at the accom­mo­da­ti­on, and in the mor­ning, we hea­ded back to the trai­ning. On the second day – Sun­day, we focu­sed on the prac­ti­cal assess­ment of fish. We had mol­lies, sword­tails, gup­pies, and even bet­tas at our dis­po­sal. We tried to col­lec­ti­ve­ly eva­lu­ate the bet­tas we had. After lunch, we said our good­by­es and hea­ded home.


Jahr 2007

Vom 31. März bis zum 1. April 2007 fand in Siel­ni­ca unter der Schirm­herrs­chaft des Slo­wa­kis­chen Ver­bands der Fis­ch­züch­ter (SZCH) und des Live­be­a­rer Fish Clubs ein Trai­ning für Fisch­rich­ter statt. Der Live­be­a­rer Fish Club vere­int Züch­ter aus vers­chie­de­nen Vere­i­nen des Slo­wa­kis­chen Ver­bands der Fis­ch­züch­ter (SZCH) und orga­ni­siert unter ande­rem Schu­lun­gen für sie. In der Pra­xis bewer­ten wir die Kate­go­rien Gup­py und Xipho-​Molly, darun­ter Arten wie Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra und P. lati­pin­na. Auch Schu­lun­gen fin­den in die­sen Kate­go­rien statt. Der Club beginnt sich gera­de mit Schu­lun­gen in der Kate­go­rie Bet­ta splen­dens zu bes­chäf­ti­gen. Den­noch neh­men Club­mitg­lie­der als Auss­tel­ler an Betta-​Fischwettbewerben teil. Wett­be­wer­be fin­den auf nati­ona­ler und inter­na­ti­ona­ler Ebe­ne statt, aber nichts hin­dert den Club daran, an loka­len Wett­be­wer­ben oder Auss­tel­lun­gen teil­zu­neh­men. Sch­lie­ßlich fin­den Wett­be­wer­be aus Fre­ude statt.

Ich nahm an der Schu­lung mit Ivan Vyslú­žil und Bra­ňo Bar­čin teil. Wir kamen glück­lich in Siel­ni­ca an und eine Stun­de vor Beginn des Trai­nings, also wec­kten wir die ande­ren Teil­neh­mer und Orga­ni­sa­to­ren mit Anru­fen sanft auf. Am Anfang bes­pra­chen wir die Neuig­ke­i­ten von IKGH – der Inter­na­ti­ona­len Orga­ni­sa­ti­on der Guppy-​Züchter, die auch Verans­tal­tun­gen wie die Euro­pa­me­is­ters­chaft über­wacht. Im Lau­fe des Woche­nen­des haben wir uns tei­lwe­i­se mit neuen Ini­tia­ti­ven im Bet­ta splendens-​Standard ver­traut gemacht. Da die meis­ten von uns nicht nur Fis­che beur­te­i­len, son­dern sie auch auss­tel­len, lob­ten wir wäh­rend des Trai­nings die Ergeb­nis­se von Ein­zel­per­so­nen und des gesam­ten Clubs. Meh­re­re Mitg­lie­der erziel­ten Erfol­ge, aber es schien mir, dass Ivan Vyslú­žil nur Gold sam­mel­te ;-). Nein, natür­lich ist das nicht ganz rich­tig, aber es muss gesagt wer­den, dass er inner­halb der Slo­wa­kei der erfolg­re­ichs­te Züch­ter in den Kate­go­rien Xipho-​Molly und Gup­py ist. In die­sem Jahr wur­den drei Mitg­lie­der zu Rich­tern ernannt und erwe­i­ter­ten damit die Rei­hen der Seni­or­rich­ter. Wir haben drei Jah­re auf die­sen Moment gewar­tet. Neben mir wur­den auch Bra­ňo Bar­čin und Mar­tin Fodor zu Rich­tern ernannt. In die­sem Jahr haben wir uns haupt­säch­lich auf Gup­pys kon­zen­triert. Der Haup­tent­hu­siast Marián Stie­ran­ka hat meh­re­re, ich wür­de sagen, semi­nar­ge­e­ig­ne­te Inputs vor­be­re­i­tet, und wir haben eini­ge davon prak­tisch durch­ge­fü­hrt. Wir spra­chen über Flos­sen­for­men, Körper- und Flos­sen­far­be, Bewer­tung usw. Eine inte­res­san­te Dis­kus­si­on dreh­te sich darum, warum Spitzen-​Guppy-​Sammlungen nur 80 Punk­te erhal­ten, wäh­rend Xipho-​Molly-​Sammlungen über 90 Punk­te erzie­len. Wir stell­ten uns die dies­jäh­ri­gen Auss­tel­lun­gen vor und debat­tier­ten darüber, wer wohin zum Bewer­ten gehen wür­de. In die­sem Jahr gibt es meh­re­re Auss­tel­lun­gen in der Slo­wa­kei, daher inte­res­sier­ten wir uns leb­haft für die in Mar­tin, Hra­bu­ši­ce und Bratislava.

Das Trai­ning fand in fre­und­li­cher Atmo­sp­hä­re statt. Vie­le von uns nutz­ten die Gele­gen­he­it zum Aus­tausch von Erfah­run­gen und Ein­drüc­ken. Wir hat­ten zwei Mit­ta­ges­sen und ein Aben­des­sen zusam­men. Tag­süber besuch­ten wir zwei Aqu­arien von Teil­neh­mern am Trai­ning. Lei­der habe ich an einem von ihnen nicht teil­ge­nom­men, aber nach dem Aben­des­sen habe ich mei­nen zwe­i­ten Besuch bei Rišo Toku­šev nach­ge­holt. Eini­ge Fotos von die­sen Besu­chen fin­den sich im Foto­re­port. Nach einem geme­in­sa­men Aben­des­sen woll­ten eini­ge von uns immer noch mehr, also verb­rach­ten wir noch eini­ge Zeit in einer ört­li­chen Gasts­tät­te. Alles war gut orga­ni­siert, also haben wir in der Unter­kunft gesch­la­fen und sind mor­gens wie­der zum Trai­ning auf­geb­ro­chen. Am zwe­i­ten Tag – am Sonn­tag haben wir uns der prak­tis­chen Bewer­tung der Fis­che gewid­met. Wir hat­ten Mol­lys, Sch­wertt­rä­ger, Gup­pys und sogar Bet­ten zur Ver­fügung. Wir ver­such­ten, die Bet­tas, die wir hat­ten, geme­in­sam aus­führ­lich zu bewer­ten. Nach dem Mit­ta­ges­sen haben wir uns verab­schie­det und sind nach Hau­se gefahren.


Rok 2007

Od 31 mar­ca do 1 kwiet­nia 2007 roku w Siel­ni­cy odby­ło się szko­le­nie dla sędzi­ów ryb pod aus­pic­ja­mi Sło­wac­kie­go Zwi­ąz­ku Hodo­wców Ryb (SZCH) i Klu­bu Ryb Żywo­rod­nych. Klub Ryb Żywo­rod­nych sku­pia hodo­wców z różnych klu­bów Sło­wac­kie­go Zwi­ąz­ku Hodo­wców Ryb (SZCH) i orga­ni­zu­je dla nich szko­le­nia. W prak­ty­ce oce­nia­my kate­go­rie Gup­py i Xipho-​Molly, obej­mu­jące gatun­ki takie jak Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra i P. lati­pin­na. Szko­le­nia odby­wa­ją się również w tych kate­go­riach. Klub dopie­ro zaczy­na zaj­mo­wać się szko­le­nia­mi w kate­go­rii Bet­ta splen­dens. Niem­niej jed­nak człon­ko­wie klu­bu uczest­nic­zą jako wys­ta­wcy w kon­kur­sach dla bojo­wni­ków. Kon­kur­sy odby­wa­ją się na pozi­omie kra­jo­wym i między­na­ro­do­wym, ale nic nie stoi na przesz­ko­dzie, aby klub uczest­nic­zył również w kon­kur­sach lokal­nych czy wys­ta­wach. Prze­cież kon­kur­sy są orga­ni­zo­wa­ne dla radości.

W szko­le­niu wzi­ąłem udział wraz z Iva­nem Vyslú­ži­lem i Bra­ňo Bar­či­nem. Dotar­li­śmy do Siel­ni­cy szc­zęśli­wie i godzi­nę przed roz­poc­zęciem szko­le­nia, więc deli­kat­nie pobu­dzi­li­śmy pozos­ta­łych uczest­ni­ków i orga­ni­za­to­rów tele­fo­na­mi. Na poc­ząt­ku omó­wi­li­śmy nowo­ści z IKGH – Między­na­ro­do­wej Orga­ni­zac­ji Hodo­wców Gup­py, któ­ra nadzo­ru­je również takie wydar­ze­nia jak Mis­tr­zost­wa Euro­py. W ciągu wee­ken­du w pewnym stop­niu zapoz­na­li­śmy się z nowy­mi inic­ja­ty­wa­mi w stan­dar­dzie Bet­ta splen­dens. Ponie­waż więks­zo­ść z nas oce­nia nie tyl­ko ryby, ale także je wys­ta­wia, podc­zas szko­le­nia chwa­li­li­śmy wyni­ki poszc­ze­gól­nych osób oraz całe­go klu­bu. Kil­ku człon­ków osi­ąg­nęło suk­ce­sy, ale wyda­wa­ło mi się, że Ivan Vyslú­žil zbie­ra tyl­ko zło­to ;-). Nie, oczy­wi­ście to nie do końca pra­wda, ale trze­ba powie­dzieć, że w ramach Sło­wac­ji jest on naj­bar­dziej uta­len­to­wa­nym hodo­wcą w kate­go­riach Xipho-​Molly i Gup­py. W tym roku trzech człon­ków zosta­ło sędzia­mi, poszer­za­jąc tym samym gro­no stars­zych sędzi­ów. Cze­ka­li­śmy na ten moment przez trzy lata. Oprócz mnie sędzia­mi zosta­li również Bra­ňo Bar­čin i Mar­tin Fodor. W tym roku sku­pi­li­śmy się głó­wnie na Gup­py. Głó­wny entuz­jas­ta, Marián Stie­ran­ka, przy­go­to­wał kil­ka, powie­dzia­łbym, semi­na­ryj­nych pre­zen­tac­ji, z któ­rych część prak­ty­ko­wa­li­śmy. Roz­ma­wia­li­śmy o ksz­ta­łcie płetw, kolor­ze cia­ła, płetw itp. Cie­ka­wą dys­kus­ję wzbu­dzi­ło pyta­nie, dlac­ze­go naj­leps­ze kolekc­je Gup­py otr­zy­mu­ją tyl­ko 80 punk­tów, podc­zas gdy kolekc­je Xipho-​Molly zdo­by­wa­ją ponad 90 punk­tów. Przed­sta­wi­li­śmy sobie tego­rocz­ne wys­ta­wy i dys­ku­to­wa­li­śmy, kto gdzie będzie sędzi­ować. W tym roku cze­ka nas wie­le wys­taw również na Sło­wac­ji, więc z zain­te­re­so­wa­niem śle­dzi­li­śmy wydar­ze­nia w Mar­ti­nie, Hra­bu­ši­cach i Bratysławie.

Szko­le­nie odby­ło się w przy­jaz­nej atmo­s­fer­ze. Wie­lu z nas skor­zys­ta­ło z okaz­ji do wymia­ny doświadc­zeń i wra­żeń. Mie­li­śmy dwa obia­dy i jed­ną kolac­ję wspól­nie. W ciągu dnia odwie­dzi­li­śmy dwie akwa­rys­tycz­ne kolekc­je dwóch uczest­ni­ków szko­le­nia. Nies­te­ty nie uczest­nic­zy­łem w jed­nej z nich, ale po kolac­ji nad­ro­bi­łem to dru­gą wizy­tą u Rišo Toku­še­va. Kil­ka zdjęć z tych wizyt znaj­du­je się w relac­ji foto­gra­ficz­nej. Po wspól­nej kolac­ji nie­któr­zy z nas mie­li jeszc­ze nie­wys­tarc­za­jąco, więc tro­chę cza­su spędzi­li­śmy w loka­lu. Wszys­tko było dosko­na­le zor­ga­ni­zo­wa­ne, więc spa­li­śmy w miejs­cu zakwa­te­ro­wa­nia, a rano zno­wu uda­li­śmy się na szko­le­nie. Dru­gie­go dnia – w nie­dzie­lę skon­cen­tro­wa­li­śmy się na prak­tycz­nej oce­nie ryb. Mie­li­śmy do dys­po­zyc­ji miec­zy­ki, miec­zy­ki skr­zyd­lat­ki, gup­py i nawet bojo­wni­ki. Pró­bo­wa­li­śmy wspól­nie szc­ze­gó­ło­wo oce­nić bojo­wni­ków, któ­rych mie­li­śmy. Po obie­dzie pożeg­na­li­śmy się i rus­zy­li­śmy do domu.


Anno 2007

Dal 31 mar­zo al 1 apri­le 2007, a Siel­ni­ca, si è svol­to un cor­so di for­ma­zi­one per giu­di­ci di pes­ci sot­to l’e­gi­da del­l’As­so­cia­zi­one Slo­vac­ca degli Alle­va­to­ri di Pes­ci (SZCH) e del Club dei Pes­ci Vivi­pa­ri. Il Club dei Pes­ci Vivi­pa­ri riu­nis­ce alle­va­to­ri di diver­si club del­l’As­so­cia­zi­one Slo­vac­ca degli Alle­va­to­ri di Pes­ci (SZCH) e orga­niz­za cor­si di for­ma­zi­one per loro, tra le altre atti­vi­tà. Nel­la pra­ti­ca, ven­go­no giu­di­ca­te le cate­go­rie Gup­py e Xipho-​Molly, che inc­lu­do­no spe­cie come Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra e P. lati­pin­na. Anche ses­si­oni di for­ma­zi­one si ten­go­no in ques­te cate­go­rie. Il club sta appe­na ini­zian­do a dedi­car­si alla for­ma­zi­one nel­la cate­go­ria Bet­ta splen­dens. Tut­ta­via, i mem­bri del club par­te­ci­pa­no anche come espo­si­to­ri alle com­pe­ti­zi­oni di pes­ci Bet­ta. Le com­pe­ti­zi­oni si svol­go­no a livel­lo nazi­ona­le e inter­na­zi­ona­le, ma nul­la impe­dis­ce al club di par­te­ci­pa­re anche a com­pe­ti­zi­oni loca­li o mos­tre. Dopo­tut­to, le com­pe­ti­zi­oni si ten­go­no per gioia.

Ho par­te­ci­pa­to al cor­so con Ivan Vyslú­žil e Bra­ňo Bar­čin. Sia­mo arri­va­ti a Siel­ni­ca feli­ce­men­te e un’o­ra pri­ma del­l’i­ni­zio del cor­so, quin­di abbia­mo gen­til­men­te ris­veg­lia­to gli altri par­te­ci­pan­ti e gli orga­niz­za­to­ri con tele­fo­na­te. All’i­ni­zio abbia­mo dis­cus­so del­le novi­tà da IKGH – l’Or­ga­niz­za­zi­one Inter­na­zi­ona­le degli Alle­va­to­ri di Gup­py, che sov­rain­ten­de anche even­ti come il Cam­pi­ona­to Euro­peo. Nel cor­so del wee­kend ci sia­mo par­zial­men­te fami­lia­riz­za­ti con le nuove ini­zia­ti­ve nel­lo stan­dard Bet­ta splen­dens. Poiché la mag­gi­or par­te di noi non giu­di­ca solo i pes­ci, ma li espo­ne anche, duran­te il cor­so abbia­mo elo­gia­to i risul­ta­ti di sin­go­li indi­vi­dui e del­l’in­te­ro club. Diver­si mem­bri han­no otte­nu­to suc­ces­si, ma sem­bra­va che Ivan Vyslú­žil stes­se rac­cog­lien­do solo l’o­ro ;-). No, natu­ral­men­te non è del tut­to vero, ma va det­to che in Slo­vac­chia è l’al­le­va­to­re di mag­gi­or suc­ces­so nel­le cate­go­rie Xipho-​Molly e Gup­py. Ques­t’an­no tre mem­bri sono diven­ta­ti giu­di­ci, espan­den­do così le file dei giu­di­ci anzia­ni. Abbia­mo aspet­ta­to ques­to momen­to per tre anni. Oltre a me, sono diven­ta­ti giu­di­ci anche Bra­ňo Bar­čin e Mar­tin Fodor. Ques­t’an­no ci sia­mo con­cen­tra­ti prin­ci­pal­men­te sui Gup­py. Il prin­ci­pa­le appas­si­ona­to, Marián Stie­ran­ka, ha pre­pa­ra­to diver­se pre­sen­ta­zi­oni semi­na­ria­li, e alcu­ne di esse le abbia­mo pra­ti­ca­te. Abbia­mo par­la­to del­le for­me del­le pin­ne, del colo­re del cor­po e del­le pin­ne, e del­la valu­ta­zi­one, tra gli altri argo­men­ti. Una dis­cus­si­one inte­res­san­te ha ruota­to attor­no al moti­vo per cui le mig­li­ori col­le­zi­oni di Gup­py rice­vo­no solo 80 pun­ti, men­tre le col­le­zi­oni di Xipho-​Molly otten­go­no oltre 90 pun­ti. Abbia­mo dis­cus­so del­le mos­tre in arri­vo e abbia­mo dibat­tu­to su chi sareb­be anda­to a giu­di­ca­re dove. Ques­t’an­no ci sono diver­se mos­tre in Slo­vac­chia, quin­di era­va­mo inte­res­sa­ti a quel­le di Mar­tin, Hra­bu­ši­ce e Bratislava.

La for­ma­zi­one è sta­ta con­dot­ta in un’at­mos­fe­ra ami­che­vo­le. Mol­ti di noi han­no col­to l’oc­ca­si­one per scam­bia­re espe­rien­ze e impres­si­oni. Abbia­mo avu­to due pran­zi e una cena insie­me. Duran­te il gior­no abbia­mo visi­ta­to due acqu­ari di par­te­ci­pan­ti alla for­ma­zi­one. Pur­trop­po non ho par­te­ci­pa­to a uno di essi, ma ho com­pen­sa­to con la mia secon­da visi­ta a Rišo Toku­šev dopo cena. Alcu­ne foto di ques­te visi­te sono inc­lu­se nel repor­ta­ge foto­gra­fi­co. Dopo una cena comu­ne, alcu­ni di noi vole­va­no anco­ra di più, quin­di abbia­mo tras­cor­so del tem­po in un loca­le loca­le. Tut­to era ben cura­to, quin­di abbia­mo dor­mi­to pre­sso l’al­log­gio e al mat­ti­no sia­mo tor­na­ti alla for­ma­zi­one. Il secon­do gior­no – la dome­ni­ca, ci sia­mo con­cen­tra­ti sul­la valu­ta­zi­one pra­ti­ca dei pes­ci. Ave­va­mo mol­ly, spa­di­ni, gup­py e per­si­no bet­te a nos­tra dis­po­si­zi­one. Abbia­mo cer­ca­to di valu­ta­re col­let­ti­va­men­te i bet­te che ave­va­mo. Dopo pran­zo ci sia­mo con­ge­da­ti e sia­mo tor­na­ti a casa.


Année 2007

Du 31 mars au 1er avril 2007, à Siel­ni­ca, a eu lieu une for­ma­ti­on pour les juges de pois­sons sous l’é­gi­de de l’As­so­cia­ti­on Slo­va­que des Éle­ve­urs de Pois­sons (SZCH) et du Club des Pois­sons Vivi­pa­res. Le Club des Pois­sons Vivi­pa­res regrou­pe des éle­ve­urs de dif­fé­rents clubs de l’As­so­cia­ti­on Slo­va­que des Éle­ve­urs de Pois­sons (SZCH) et orga­ni­se, entre aut­res, des for­ma­ti­ons pour eux. Dans la pra­ti­que, les caté­go­ries Gup­py et Xipho-​Molly sont éva­lu­é­es, com­pre­nant des espèces tel­les que Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra et P. lati­pin­na. Des for­ma­ti­ons sont éga­le­ment dis­pen­sé­es dans ces caté­go­ries. Le club com­men­ce tout jus­te à s’im­pli­qu­er dans la for­ma­ti­on à la caté­go­rie Bet­ta splen­dens. Cepen­dant, les mem­bres du club par­ti­ci­pent éga­le­ment en tant qu’e­xpo­sants aux con­cours de pois­sons Bet­ta. Les com­pé­ti­ti­ons se dérou­lent au nive­au nati­onal et inter­na­ti­onal, mais rien n’em­pêche le club de par­ti­ci­per éga­le­ment à des com­pé­ti­ti­ons loca­les ou des expo­si­ti­ons. Après tout, les com­pé­ti­ti­ons sont orga­ni­sé­es pour le plaisir.

J’ai par­ti­ci­pé à la for­ma­ti­on avec Ivan Vyslú­žil et Bra­ňo Bar­čin. Nous som­mes arri­vés à Siel­ni­ca heure­ux et une heure avant le début de la for­ma­ti­on, nous avons donc réve­il­lé dou­ce­ment les aut­res par­ti­ci­pants et les orga­ni­sa­te­urs avec des appels télép­ho­ni­qu­es. Au début, nous avons dis­cu­té des nou­ve­au­tés de l’IKGH – l’Or­ga­ni­sa­ti­on Inter­na­ti­ona­le des Éle­ve­urs de Gup­py, qui super­vi­se éga­le­ment des évé­ne­ments tels que le Cham­pi­on­nat d’E­uro­pe. Pen­dant le week-​end, nous nous som­mes par­tiel­le­ment fami­lia­ri­sés avec de nou­vel­les ini­tia­ti­ves dans la nor­me Bet­ta splen­dens. Étant don­né que la plu­part d’en­tre nous ne jugent pas seule­ment les pois­sons, mais les expo­sent éga­le­ment, nous avons pen­dant la for­ma­ti­on féli­ci­té les résul­tats des indi­vi­dus et du club entier. Plu­sie­urs mem­bres ont rem­por­té des suc­cès, mais il sem­blait que Ivan Vyslú­žil ne récol­tait que de l’or ;-). Non, bien sûr, ce n’est pas tout à fait vrai, mais il faut dire qu’en Slo­va­qu­ie, c’est l’é­le­ve­ur le plus réus­si dans les caté­go­ries Xipho-​Molly et Gup­py. Cet­te année, tro­is mem­bres ont été nom­més juges, élar­gis­sant ain­si les rangs des juges seni­ors. Nous avons atten­du ce moment pen­dant tro­is ans. Out­re moi, Bra­ňo Bar­čin et Mar­tin Fodor ont éga­le­ment été nom­més juges. Cet­te année, nous nous som­mes prin­ci­pa­le­ment con­cen­trés sur les Gup­py. L’ent­hou­sias­te prin­ci­pal, Marián Stie­ran­ka, a pré­pa­ré plu­sie­urs pré­sen­ta­ti­ons sémi­nai­res, et cer­tai­nes d’en­tre elles ont été pra­ti­qu­é­es. Nous avons par­lé de la for­me des nage­oires, de la cou­le­ur du corps et des nage­oires, de l’é­va­lu­ati­on, entre aut­res sujets. Une dis­cus­si­on inté­res­san­te a por­té sur la rai­son pour laqu­el­le les meil­le­ures col­lec­ti­ons de Gup­py ne reço­ivent que 80 points, alors que les col­lec­ti­ons de Xipho-​Molly en obtien­nent plus de 90. Nous nous som­mes pré­sen­té les expo­si­ti­ons de cet­te année et avons débat­tu de qui irait juger où. Cet­te année, plu­sie­urs expo­si­ti­ons auront lieu en Slo­va­qu­ie, donc nous éti­ons inté­res­sés par cel­les de Mar­tin, Hra­bu­ši­ce et Bratislava.

La for­ma­ti­on s’est dérou­lée dans une atmo­sp­hère ami­ca­le. Beau­coup d’en­tre nous ont sai­si l’oc­ca­si­on d’é­chan­ger des expé­rien­ces et des impres­si­ons. Nous avons eu deux déje­uners et un dîner ensem­ble. Pen­dant la jour­née, nous avons visi­té deux aqu­ariums de par­ti­ci­pants à la for­ma­ti­on. Mal­he­ure­use­ment, je n’ai pas par­ti­ci­pé à l’un d’e­ux, mais après le dîner, j’ai com­pen­sé cela par ma deuxi­ème visi­te chez Rišo Toku­šev. Que­lqu­es pho­tos de ces visi­tes sont inc­lu­ses dans le repor­ta­ge pho­tog­rap­hi­que. Après un dîner com­mun, cer­tains d’en­tre nous en vou­laient enco­re plus, alors nous avons pas­sé du temps dans un local local. Tout était bien orga­ni­sé, nous avons donc dor­mi à l’hé­ber­ge­ment et le matin nous som­mes retour­nés à la for­ma­ti­on. Le deuxi­ème jour – le diman­che, nous nous som­mes con­cen­trés sur l’é­va­lu­ati­on pra­ti­que des pois­sons. Nous avi­ons des mol­lys, des porte-​épées, des gup­pys et même des com­bat­tants à not­re dis­po­si­ti­on. Nous avons essa­yé d’é­va­lu­er col­lec­ti­ve­ment les com­bat­tants que nous avi­ons. Après le déje­uner, nous nous som­mes dit au revo­ir et som­mes ren­trés chez nous.


Jaar 2007

Van 31 maart tot 1 april 2007 vond er in Siel­ni­ca een ople­i­ding pla­ats voor vis­ke­ur­me­es­ters onder de vlag van de Slo­wa­ak­se Vere­ni­ging van Vis­sers (SZCH) en de Club van Levend­ba­ren­de Vis­sen. De Club van Levend­ba­ren­de Vis­sen brengt fok­kers samen van vers­chil­len­de clubs bin­nen de Slo­wa­ak­se Vere­ni­ging van Vis­sers (SZCH) en orga­ni­se­ert onder ande­re ople­i­din­gen voor hen. In de prak­tijk wor­den de cate­go­rie­ën Gup­py en Xipho-​Molly beoor­de­eld, met soor­ten als Poeci­lia reti­cu­la­ta, Xip­hop­ho­rus hel­le­ri, X. macu­la­tus, X. varia­tus, Poeci­lia sphe­nops, P. veli­fe­ra en P. lati­pin­na. Er wor­den ook ople­i­din­gen gege­ven in deze cate­go­rie­ën. De club begint pas met het ver­zor­gen van ople­i­din­gen in de cate­go­rie Bet­ta splen­dens. Deson­danks nemen leden van de club ook deel als expo­san­ten aan Betta-​vissenwedstrijden. De wed­s­trij­den vin­den pla­ats op nati­ona­al en inter­na­ti­ona­al nive­au, maar niets weer­houdt de club ervan om ook deel te nemen aan loka­le wed­s­trij­den of ten­to­ons­tel­lin­gen. Uite­in­de­lijk wor­den wed­s­trij­den geor­ga­ni­se­erd voor het plezier.

Ik nam deel aan de ople­i­ding met Ivan Vyslú­žil en Bra­ňo Bar­čin. We kwa­men geluk­kig aan in Siel­ni­ca, een uur voor het begin van de ople­i­ding, en we maak­ten de ande­re deel­ne­mers en orga­ni­sa­to­ren voor­zich­tig wak­ker met tele­fo­ont­jes. In het begin bes­pra­ken we nie­uws van IKGH – de Inter­na­ti­ona­le Orga­ni­sa­tie van Guppy-​fokkers, die ook eve­ne­men­ten zoals het Euro­pe­es Kam­pi­oen­schap over­ziet. Gedu­ren­de het wee­kend maak­ten we deels ken­nis met nie­uwe ini­tia­tie­ven in de Bet­ta splendens-​norm. Aan­ge­zien de mees­ten van ons niet alle­en vis­sen beoor­de­len maar ze ook ten­to­ons­tel­len, heb­ben we tij­dens de ople­i­ding de resul­ta­ten van indi­vi­du­en en de hele club gep­re­zen. Vers­chil­len­de leden beha­al­den suc­ces­sen, maar het leek alsof Ivan Vyslú­žil alle­en maar goud ver­za­mel­de ;-). Nee, natu­ur­lijk is dat niet hele­ma­al waar, maar het moet gezegd wor­den dat hij in Slo­wa­ki­je de meest suc­ces­vol­le fok­ker is in de cate­go­rie­ën Xipho-​Molly en Gup­py. Dit jaar wer­den drie leden keur­me­es­ters, waar­do­or de gro­ep oude­re keur­me­es­ters werd uit­geb­re­id. We heb­ben drie jaar op dit moment gewacht. Naast mij wer­den ook Bra­ňo Bar­čin en Mar­tin Fodor keur­me­es­ters. Dit jaar con­cen­tre­er­den we ons vooral op Gup­py. De belan­grijks­te ent­hou­sias­te­ling, Marián Stie­ran­ka, bere­id­de vers­chil­len­de, ik zou zeg­gen, semi­na­rie­ach­ti­ge pre­sen­ta­ties voor, en som­mi­ge heb­ben we geoefend. We spra­ken over de vorm van vin­nen, de kle­ur van het licha­am, vin­nen, en de beoor­de­ling, onder ande­re onder­wer­pen. Een inte­res­san­te dis­cus­sie onts­tond over waa­rom de bes­te Guppy-​collecties slechts 80 pun­ten krij­gen, ter­wijl Xipho-​Molly-​collecties meer dan 90 pun­ten beha­len. We pre­sen­te­er­den dit­ja­ar ten­to­ons­tel­lin­gen en bes­pra­ken wie waar zou gaan keuren. Dit jaar zijn er vers­chil­len­de ten­to­ons­tel­lin­gen in Slo­wa­ki­je, dus we waren geïn­te­res­se­erd in die van Mar­tin, Hra­bu­ši­ce en Bratislava.

De ople­i­ding ver­liep in een vrien­de­lij­ke sfe­er. Velen van ons maak­ten van de gele­gen­he­id geb­ru­ik om erva­rin­gen en indruk­ken uit te wis­se­len. We had­den twee keer samen lunch en een keer samen diner. Gedu­ren­de de dag bez­och­ten we twee aqu­aria van deel­ne­mers aan de ople­i­ding. Hela­as nam ik niet deel aan een daar­van, maar na het diner heb ik dit goed­ge­ma­akt met mijn twe­e­de bez­o­ek aan Rišo Toku­šev. Enke­le foto­’s van deze bez­o­eken zijn opge­no­men in het foto­vers­lag. Na een geza­men­lijk diner wil­den som­mi­gen van ons nog meer, dus we brach­ten wat tijd door in een loka­le gele­gen­he­id. Alles was goed geor­ga­ni­se­erd, dus we slie­pen op de accom­mo­da­tie en s ochtends gin­gen we weer naar de ople­i­ding. De twe­e­de dag – op zon­dag, richt­ten we ons op de prak­tis­che beoor­de­ling van vis­sen. We had­den mol­ly­’s, zwa­ardd­ra­gers, gup­py­’s en zelfs bet­ta­’s tot onze bes­chik­king. We pro­be­er­den geza­men­lijk de bet­ta­’s die we had­den te beoor­de­len. Na de lunch namen we afs­che­id en gin­gen we naar huis.


Use Facebook to Comment on this Post